qanotli asrda qoldirgan izimiz chiroyli shon-shuhrat

o’sha qishni eslayman —2011-yil, dekabr oyi, Yevropa qor bilan qoplangan, men esa televizor oldida o’zimni yerda to’rtinchi karra pitbullar kabi hissiyotlarga botirgan edim. ikkita o’yin edilar, ikkita tarix — wiekzaklar bilan shunday janglar o’ynadi Devin, barcha yevropaliklar uchun yuqori sifatli raqobatni anglatardi. birinchi o’yin niderlandiyaliklarga qarshi edi, ikkinchisi esa shveytsariyaliklarga. har ikkisida ham unga nisbatan shunday bir qiziq narsa bor ediki, zarba yo’nalishiga oʻtgan paytida hammamiz gapirishimiz mumkin boʻlmish: "hammasi toʻgʻri, lekin oʻtib ketadi", keyin esa — bum! — bu yerda Devinning qanoti bilan qilgan pasi yoki ushlab olgan to’pini koʻrganimizda, xonalar isitilib ketar edi. o’sha vaqtlarni eslayman, chunki o’zim ham maysazorlarga qoʻlimga futbol toʻpini olish uchun borardim, bolalar oʻrtasida to’p surardim, ammo bir joyda oʻzingni yuqori darajadagi oʻyin bilan solishtirardim. uning gollarini koʻrganimda, oʻzimni oʻsha yoʻlni bosish uchun urinardim — bir ochiq yerda toʻpni yuqoridan olib chiqib ketadigan Devindek boʻlar edimmi, deb oʻylardim. ba’zida qoʻllarning oʻzi ham unga ergashardi, urinishlarni qilar edim: oʻz-oʻzimni sinab koʻrdim, ammo oʻshandaroq tushundimki, uning mahorati boshqa darajada ekan. o’shanda yotar edim, yonbosh boʻlib, uyumdan quyuq sovuq tashqarisiga, qor bosgan yoʻllarga qarab qichqirishar edim: " mana shu! toʻgʻri ishlat, Devin, koʻrsat ularni qanday qilib! " — oʻz-oʻzim bilan gaplashardim. endi esa oʻsha vaqtlarni esladigan bo’lsam, oʻz ichimdan kichkina kulish keladi — oʻshanda nega oʻzimni boshqa futbolchiga qiyoslaganimni bilmayman, lekin Xuddi oʻsha oʻyindagi kabi, qahramonona hissiyotlar bilan eslayman. bu yerga oʻtgan paytimda, oʻz-oʻzimga aytardim: "qani endi, xech narsa oʻzgarmagan — uning oʻyini boshqa darajadagi edi va ularni oʻrtoqlashish mumkin".