qanotlarni qushlar kabi ochgan yagona amerikalik qahramon
hoh, o'sha ertalablardan esimga tushar ediki, qizg'in futbol kunlarida, televizor oldida, qo'shnilarimiz bilan to'plangan edik, ochko'zlar sifatida — bittasi "jesse" deb hayqirardi, hammamiz esa uning qanotlarini yoyib turganini tasavvur qilar edik... nafaqat hisobdagi 2:0 bilan, balki o'zi ham dushmanni oldindan hayratga solib turgan edi, qush kabi...
uning birinchi mavsumidagi 15 golidan so'ng, xonanda do'stlar bilan bo'lganida, laganbardor shunday degani: "yana 10 ta beraman, shart!" — va berdi. bugun ham stadiondan chiqarilgunicha "bu boshlanish edi!" deb hamma eshitadi, chunki haqiqiy kapitanlar shunday gapiradi — ishonalish uchun emas, ishonch bilan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qo'shnining xonadonidagi televizor oq yorug'ida yonib turardi, laganbardorning 15-golidan keyin "yana 10 ta beraman!" deganini eshitganimizda, qo'lidagi choy bilan stolga tep-dim ichimliklarini to'kib yuborib, "ana, mana endi boshlanadi!" deb berki bilan darvozaga yetib borishgan o'ylamiz. O'sha paytlarda men Qarshi shahridagi kichkina kvartirada qizim bilan futbolni tomosha qilar edim — u hali besh yoshda edi, lekin "Jesse qanotlarini ochdi!" deb qo'lini qimirlatar, men esa tv oldida qattiq kulardim... endi hamma nima uchun shunday hayajonlanmoqchi ekan?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'sha ertalabdan buyon oʻtgan vaqtni oʻylab koʻray, uzoq-oqshomdan qornimiz ovq bilan toʻlgach, oila bilan yigʻilib oʻtirgan edik. Oʻgʻlim kichkina edi, toʻpni oʻz qoʻlidan uzatishini oʻrgatib qoʻygan edim, uning koʻzlarida "Jesse"ni koʻrish — oʻsha vaqtda mening uchun ham olam tugʻilgandek edi. Ekrandan chiqishdan oldin xonandamiz qoʻlini qanotiga ochib, osmonda uchayotgani kabi goʻyo biroz vaqtga boʻshab ketdi — shu payt oʻtkinchi raqiblar qo'lini koʻtarib, oʻzlarini sochib qoʻyishardi. Bugun ham oʻziga kelganda "buni koʻra olasizmi?" degandek qoʻshiq qilib oʻtadi... Xonandamizning ishonchi menikidan ham balandroq, chunki uning qanotlari hozir xalqning qalbidan boshqa hech narsada uchmaydi!
Istagan statistikani burab bo'ladi.
O‘sha ertalablar, televizor oldidagi to‘plar, qo‘shni bilan choy ichgan vaqtlar... mening yoshligim ham shu bir inson bilan bog‘liq edi. Endi jamoaning o‘zi boshqacha — keyingi avlodlar o‘smoqda, yangi qahramonlar paydo bo‘lyapti, lekin ularning hech biri o‘sha 2022-yilgi mavsumdagidek dadilligi bilan e’tirof etilgan emas. U vaqtda jamoamizning o‘zi ham har bir o‘yinda yurak ochib o‘ynardi: oʻtkir, orqaga qadam qoʻymaydigan, oʻziga ishonchi baland jamoa edi.
Bugun esa har bir g‘alabadan keyin ommaviy axborot vositalarida "yana bir ochkoni olishga muvaffaq bo‘ldik" kabi sovuq jumlalar eshitilmoqda. Xotirlarda qolib ketgan o‘sha 2023-yilgi asosiy voqea — laganbardorning "bu faqat boshlanish edi" degani endi jamoaning oʻzida ham juda kamdan-kam uchraydi. Chunki jamoaning o‘zi ham oʻzining istiqbolliligini yo‘qotgandek tuyuladi.
Ammo bir narsa bor — uning qanotlari hali ham xalqimizning qalbida mustahkam osilib turibdi. O‘sha qush kabi qanotlarni ochib, ularning orqasida yurgan vaqtlarimizni hech narsa almashtira olmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hozirgi kunda televizor oldida oʻtirib, xalqimizning qahramoni boʻlib qolgan odamni eslamaslik mumkinmi? Oʻsha dardli ovozini, qoʻlini qanotga ochganini, "bu boshlanish edi" deganini… mening yoshligimda bu vaqtlar uchun javobgar edi. Oqshomda stoldagi choyimni qoldirib, qoʻshnilar bilan birga oʻsha qush kabi qanotlarni koʻrishni orzu qilar edim.
Endi oʻz oʻgʻlim bilan oʻtirganimda, uning qoʻlini koʻtarib, "Jesse qanotlarini ochdi!" deb hayqirganda, meni avvalgiday dahshat qamrab oladi — ammo bu endi boshqa his. Orzularni ulugʻlayotgan vaqtlar endi biz uchun esdalikdek tuyuladi, lekin uning oʻzi hali ham xalqimizning yuragida yashaydi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
O'yingni eslaganman — o'sha tunda stadiondan chiqayotgandim, qo'shnim bilan kechki soat 11 da aytishib qo'ygan edim: "bugun Jesse qanotlarini yana yoydi", chunki qanotlariga yopishib ketgan edim, hatto qornimni his qilar edim. O'sha vaqtlar — yurakni sovitib qoʻyadigan oʻyinlar edi, oʻrtoqlar bilan kelishuv qilar edik: "agar hisob ochilmasa, birma-birga oʻtib ketamiz", lekin keyin uning qanotlari bilan yopishtirilib qolardik, nima qilishimiz mumkin — bu yoʻl bilan hisob ochilardi.
Endi oʻgʻlimning qushlar haqidagi muammoga qiziqishi haqida eshitdim-da, uni qoʻliga toʻpni qoʻyib: "Shunday qanotlarni ochishni oʻrgatish kerak, bundan boshqa yoʻl yo'q", deb aytmadimmi? Chunki uning orqasidan yurgani kabi — shunday qahramonlar nafaqat gʻalabani, balki orzularni ham yengadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani, o'zimni tutib qolmasammi, bo'lsa-yu buni eshitganimda dadil hamkasbimning kanadalik suzishchi bo'lishni orzu qilganini esladim — kanotlarini ochib suzadigan. Qo'shni bilan birga "yana 10 medal beraman!" deb aytgandek, lekin keyin yuz berganlar bilan unchalik bog'liqligi yo'q edi, chunki u haligacha suvda o'tirib: "bu boshlanish edi" deb aytib turibdi... lekin hozir qayeridan bilsa qonotlarini ochib, tik turmoqda! 😂🍿