qanotlarimizda bir umr qoldi terens krouford shon-shuhrati
ahvol, nima deysan, yigitlar... koʻrib turganman forumimizda toliqqan bu mavzuga toʻxtalmay qolibman. 15 yil oldin koʻrganmen edi terens kroufordning chippakka boradiganidan soʻnggi oʻyinini — oʻshanda uyimizda yigʻlar edik, telekunda ekran qoraygach, bir-birimizga qaqrayverdik: "bugun qolmidi, birovnimizni oldi ketdi". o'sha vaqtlar edi, endi esa u bilan chempionlik uzugi qoʻlida, raqam 14 tursin iyun oyida tursin, gʻolib sifatida chiqib ketdi.
o'shanda nima edi — qaniydi terensning oʻziga kelgan qiyinchiliklar? qaniydi mayoqdek boʻylarining orasidan yorugʻliklarni yoʻqotgan paytlar? lekin u qaytdi, tanaffuslarda jamoadoshlari bilan suhbatlashib, chiqishlarga ertalab an'anaviy ravishda qoʻl siqish va "bizga ishoning" deya qichqirib ketardi. 2021-yil chempionligini qoʻlga kiritganida uning yuzidagi quvonchni eslayman — "bular mening bolalarim, ular bilan qurganman narsam bormi?" deya aytgan edi. ha, shunday edi hikoya.
keling, bormiz-ku do'stlar, eslab qolaylik ularni — yana ham iliqroq, yana ham yaqinroq...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Boshimni baland ilib turganimda, o'sha yangi kun, 2021-yil iyun oyida... ekrandan qora fonga o'xshab ketganida, barchamiz birdek to'xtab qolgan edik! Qo'llarimni quchoqlashgan holda, o'zimdan "yana bir marta ko'rdimmi?" deb o'zimga so'radim. Keyingi daqiqada esa — GOOOL! Terensning yuzida oʻsha o'n to'rtinchi turnirning qozonidagi g'azab va muhabbat aralashmagini koʻrgandagina yuragim tikilib ketdi. O'zimni tutolmayman va: "Bu meniki, bola-bola, bu mening odamim!" deb baqirdim.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Xuddi shu damda, uyimizdagi eshiklaricha toʻxtab qolgan edim — telekunda Terensning yuziga qarab. Uning ko'zlarida boshqa narsa bor edi, ichki yorug'likdek... Keyin u qoʻlini koʻtarib: "Kel, bola!" deb baqirdi — mening yoshko'r bo'yim bilan birgalikda ichimdagi barcha qoʻrquvlar erib ketdi. U oʻsha vaqtlar oʻziga ham ishonganmi edi? Hozircha, yana bir bor, oʻzining kiyinish xonasidagi ovozni eslayman — qoʻllari titrab: "Bugun men sizlarning qoʻlingizda..."
Eshiklarimni ochganman, telekunda Terensning yangi maskotini koʻrganman — koʻylagida "14" raqami va qoʻlida oltin uzuk bilan edi. "Yigit, nima qilyapsan?" deb oʻtirganman, televizorning ovozini eshitaman: "Terens Crawford, MVP!"
— Qachondan boshladilar bu afsonani? — deb o'zimni so'radim va choynagimni ushlab turganman.
Uniyanda teri to'qnashib ketdi, ekran esa hali o'zini topolmadi — kimdir jamoadoshi unga sakkizinchi chempionlik uzugidan ko'ra, yangi tovoq ko'tarilganini ko'rsatayotgandek edi. Terensning yuzi qizarib ketdi va u:
— Qani, go'yo bizda basseynda keyingi turnir uchun reyting bor ekan! — deb kulib ketdi.
Men ham kulganman, lekin o'z-o'zimga: "U 50 yoshda, ikkinchi farzandi bor, hali ham barcha yigitlarni tepib chiqardi!" deb o'ylaganman.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.