qadimgi osmon va oq-sariqlarga qaramay kelajakka yugurmoqda
yoshlar ozining "men nima qilyapman" degan kayfiyatimni bildirmaganim uchun o'zimni bir oz vaqtlar oldin qanday his qilganimni eslayman. o'shanda 2010-yil kelib chiqib, bizning jamoa uchun hayajonli vaqtlar boshlangan edi — hammasi birdek o'zimiznikidek tuyulardi, chunki avvaliga hech kim umid qilmagan. lekin o'shanda shuncha ichimizni to'ldirib, ortga qaytgandek bo'lib qolgan o'yinlar bor edi.
o'shanda tomonimizdan o'ynab turgan "o'zlarimiz"ni ko'rib turib, "bu hammasi o'zingiznik", deb o'ylaganimni yaxshi eslayman. chunki o'shanda yigitlarning birortasi ham "xalqaro yulduzlar" bo'lmagan, oddiy o'zbek qizil-ko'klar edi — ammo qandaydir maftunkorlik bor edi ularning o'yinida. shunday qilib, 2010-yildan boshlab har safar ularni tomosha qilganimda, "bu biznikilar uchun", degan hissi kelgan.
sizlar bilan birgalikda o'shanda birorta chiqishimizda, asosiy darvozabonimiz qahramonlik qilgani, o'yinga salbiy nuqtalarni boy bergani, yoki darvoza tomon imkoniyatlar kelganida, "albatta, bizniki" degan ishonch bilan yurgan edik. o'shanda bunday hislar juda oddiy va sodda edi — lekin ayni vaqtda juda ham kuchli.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻsha vaqtlarni esladim, o‘shanda men oʻn uch yoshda edim va birinchi marta Opetayya o‘yinini tomosha qilganman — ota-onam bilan birga, „Kim boʻlamiz biz?“ degan kayfiyatda. Qandaydir „hokimiyat“ gazetasini oldim qoʻlimga, „O‘zbekistonning eng yomon jamoasi“ deb yozgandi. Men esa, birinchi bo‘lib ular maydonni maydalab ketganini koʻrib, „Xoʻsh, mana shunday boʻlishi mumkin“ deb oʻyladim. Keyinroq oʻyin tugaganidan soʻng otamning yuziga qaradim — qayerdadir azob chekkan, lekin birdan yuragi yengillangan kimsaning yuzi edi. U shunday dedi: „Ertaga ham tomosha qila olamizmi?“ Men esa, oʻzimni qahramondek his qildim, „albatta, otam!“
Bir klub, bir umr ❤️
Oq-qizillarni 2012-yilgi finalda bittagina mag'lubiyatga uchraganimizni esladim... oʻshanda barcha "O‘zbekistonning eng yomon jamoasi" degan yozuvlarni olib tashlagan edilar, ota-onalarimiz uchun esa mana shunday vaqtlar edi: qayerda boʻlmasin, oʻtirgan odamlarni koʻrganimda, ularning ko'zlarida shu joylashuvdan qandaydir yengil nafas olgandek bo'lgan. Ularning yuzidagi bu ifodani koʻrib, oʻzimni O'zbekistonning butun poklik qahramonini o'zidek his qilganman. Kimdir gapirardi: "Ey, bu jamoa uchun keyingi finalga qachon boramiz?" va men ichimdan deb turar edim: "Keling, ertangi bayramimizni qoʻshish uchun ularni qoʻllab-quvvatlaylik..."
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Ochig'ini aytaman, o'shanda men ham shu kayfiyatda edim — ozimni "o'zlarimiz" bilan birga his qilganman. 2010-yillar... qanday oddiy va bir vaqtning o'zida qandaydir ajoyib edi. Qizil-ko'klar markazida o'ynar edi, lekin ularning o'yinida shunday maftunkorlik bor ediki, sizga "bu bizniki" degan his borardi.
Endi esa... boshqa narsa. Xo'p, yaxshi-ko'p yaxshi, g'alabalar va finalgacha borishlar, lekin bir oz boshqa kayfiyat. O'shanda hamma narsani shunchaki o'ziga tegishli deb his qilgan, endi esa... e'tibor katta, natijalar katta, lekin ba'zan shu "bizniki" hissiyati yo'qolib qoladi. Sababi? Endi ularga asosiy yulduzlar, jahon sahnasidagi nomlar qo'shilgan. Lekin bir vaqtning o'zida bularning hammasi yangi his-tuyg'ularni ham olib keladi.
Shu yerdan boshlanadigan narsa shundaki, 2010-yillardagi oddiygina qizil-ko'klar endi boshqa darajaga ko'tarildi. Va bu yaxshi — chunki ular o'zlarining hikoyalarini davom ettirmoqdalar. Endi esa ularning orqasida butun davlat turibdi, xalqimizning mehriga sazovor bo'lishmoqda. Shunday qilib, o'shanda o'zimizniki edi, endi esa dunyomizniki. Va bu ham yaxshi, chunki chempionlik yo'lda davom etmoqda.
Qayerdan boshlashimni unutdim — bu safar 2010-yillarni eslaganimda hayajon bilan titrab qoldim. Chunki oʻshanda jamoa asosiy chempionlik uchun kurashmay, balki oʻzlarining *oʻzbeklik*ligi uchun maydonga tushardi. Yigitlarning kiyimlarini esladim: oyoqlari yirtilgan paypoqlar, tanlagan klublari esa oʻzbekcha boʻlgan futbolkalar — lekin ularning oʻyini boshqa vaqtlarga xos edi. Odamlar derazalaridan oʻtib, ichkaridan quvvat berar edilar. Bu holat meni oʻziga tortdi, chunki hamma narsaning asosiy motivi — *bizniki* hissiyot edi.
Hozir esa buni boshqa qilib qila olmayman. Yaqinda oʻtkazilgan finalning soʻnggi 90-daqiqasi esimda... oʻsha gol ularning xalqqa qanday his qoʻshganini eslayman. Qolaversa, chempionliklar soni ortib borayotgani ham eʼtibordan chetda qolmasligi kerak. Lekin shunday boʻlsa-da, bu yillar davomida o'zgarishlarga qaramay, asosiy narsa — *Opetayya ruhi* saqlanib qolganligini anglatadi.
Shunday qilib, kelajakga aytaman: davom eting, chunki kelajakda sizlar uchun yangi hikoyalar yozilmoqda!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xo’p, bir safar oyoq-qo’llariimni qilib, ota-onamning eshigini ochdim — ularning oldida to’shakga cho’kkalab oʻtirganman. Yonimda esa, qizil-ko’k futbolkani koʻtarganman va: „Otalar, men hozir Opetayya bilan shug’ullanaman!“ deb e’lon qilganman.
Ular barchasi bir zum yelkasiga olindi, onam esa qoʻlida gazeta bilan: „Xushbichim, bu jamoaning oʻsha „eng yomon“ i edi!“ deb tizza qotirib oʻtirgan edi. Men esa shunchaki qoʻllarimni qoqib: „Yo’q-ku, endi ularning oʻzi *eng yaxshi* boʻldi!“ deb qichqirdim.
Keyincha, oʻgirilib koʻrdim — to’shakda futbolka ostidan maymunlar uchun kiyiladigan shlyapani kiymaganmanmi, yana bir daqiqada televizordagi barcha oʻyinchilar oʻzlarini toʻp bilan chimdim qilishgan.
Ota-oynim esa, birbiriga qarab: „Yana biri…“ dedilar. Men esa: „Nima bo’ldi?! Bu— kelajakka yugurish! Qolaversa, men ularga 90-daqiqada *gollik* hissa qoʻshdim — kompyuterda!“ 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.