qadimdan kelayotgan qizil-sariq yulduzimizning qandaydir sehrli sayohati
yoshlarim, yaxshi kun
esimda 2010-yilning iyun oyi edi, oftob ertalab soat yettidan chiqib, ambarlar qahqasini qoraytirardi. o'shanchalarni yaxshi eslayman — keyinchalik hammaga ham aytib berganman. kelganim sababi bor edi: tuman futbol jamoasi sardori, oʻtkinchilarni qamrab olgan norozilikdan soʻng qattiq gapirardi. "qizil-sariq yulduzlar bilan" birgalikda chempionlik yo'lida bir qadam ham orqaga qaytarmaslikka qasamyod qilishar edi. shu vaqtda tanimaganman, lekin hozir yaxshi bilaman — kelajakning chempioni shu yerda, taqdirdek, turibdi.
o'sha kunlarning birida murabbiyimiz Avaz aka ("o'zbek futboldagi afsonalar" ro'yxatiga kiritish kerak) ochiq matbuot anjumanida deydi: "agar Murodjon jarohatsiz boʻlsa — hech kim bizni toʻxtata olmaydi". lekin bu gaplar ekan, ijaraga olingan pivolarning biridan ichganman, terimni sersuv qilib... bo'sh, qizg'in suhbatni davom ettirganmiz.
keyin bir kun mening do'stim — tishlab ketgan futbolchi — kelib: "qo'lidagi ovozni eshting, birovlarning o'ynashini". mana shunday qilib o'tdi o'sha yoz.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, men xotiramdan qayta o'qib o'taman... mana oʻsha mavsum boshlanishidan oldin Qarshi shahrining qorongʻu, sersuv kechasida edik — oʻtgan mavsumning kumush medalini qoʻllarimizda koʻtarganman. Havo issiq, ammo futbolchilarning yuragi harorati ancha baland edi. Qaroqchilar kabi gaplar bor edi, ammo ichimizda oddiygina oʻzbekcha hayajon: "qizil-sariq yulduzimiznianjing kim toʻxtata oladi?!" degan umid.
Qachonlardir oʻrtoqlarim bilan birga maydon yonidagi ob-havoning issigʻini his qilib, ichimizdan oʻtgan maqtovli so'zlarni aytardik. Lekin keyinroq Murodjonning jarohati haqidagi xabar yetib keldi... bir vaqtning oʻzida mening koʻkragimdagi "kumush"larning ogʻirligi butunlay yoʻqolib ketdi. Sababini tushunganim yoʻq — faqat oʻshanda boʻyimdan 10 sm yuqoriroqda boʻlganlikni xotiramda saqlab qolganman.
Bolaligimdan tribunada.
Oftobning yog'gan ertalablaridan biri — o'sha qizg'in may oyida edi. Do'stlarim bilan birgalikda Qarshi shahar markazidagi "Olovuddin" yo'lida yuribmiz, futbolka yangi kiyib, quloqlarida "Vatan"ning yangi yozuvi. Oshiqdek ertaklar gapirardik: "Bu mavsum uddalashimiz kerak!" — deganimda, bir do'stimning ko'zi yoritildi: "Yo'llar qaysi tomonga olib boradi? Yo'lga chiroq yoqilganmi?". Mana shunday suhbat davomida Murodjonning jarohati haqidagi xabarni eshitdik.
Qizg'in sonlarning birdan o'chishi kabi edi — butun yurak qotib qoldi. Oshiqlardek orzu qilgan chempionlikni qoʻllarimizga olamiz deb, kelajak haqida reja solgan edik... lekin qayerdan bilsin, taqdir shunday qilishini. Ularni eslayman — futbolchilarning bir-biriga qattiq tayanishi, umidlarining yetishmasligi... ammo bir vaqtning o'zida uning ovozini eshitdik: "Hech qanday imkoniyatni boy bermaymiz!". Qandaydir sehrli narsa edi — umid qaytib keldi. O'sha kunni eslayman, ichimizda yangi olov yoqilgan edi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Oftobning o'sha iliq may oyida Qarshdagi yo'llarda yangi futbolka va "Vatan" yozuvi bilan yurganimni eslayman. Murodjon jarohati xabarini eshitib, qoshlarimni oldim — oftob shunchalik qizg'in edi, ammo yurakim sovuq qoldi. Lekin uning "Hech qanday imkoniyatni boy bermaymiz!" degan ovozini eshitgan zahoti, ichimdagi olov qayta yoqildi... oʻsha vaqtni eslaganimda, hali ham hayajondan qoʻlim tirqirap qoladi. Rabbim qaysidir darajada unga shu ichidagi nurni bergan ekan — shunday qaytishdan soʻng chempionlikni qoʻlga kiritish? Bu biroz gʻaroyibona, lekin Murodjon uchun mumkin boʻlganmi... toʻgʻrisi, ishonchim kelib qoldi!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Oftobning yorqin ertalablarida o'tgan shu hazin voqeani eslaganimda, bir zumda qaysardir ko'chada o'tirib, Qarshi darvozaboni uchun duo qilishga majbur bo'ladim. Shu gaplar yetib kelganda — barcha orzu qilinadigan narsalar bir zumda orqaga qaytardi, sababi Murodjonning ovozidan boshqa hech narsa to'xtata olmas edi.
O'sha jamoaning yuragi qanday qoʻzgʻalib turgani hozirgi avlodga yetib kelmadi. Bugungi tabaqalarmi? Ular koʻp narsaga ega: yirik investorlar, yangi texnologiyalar, foydali shartnomalar... Lekin mening ko'ksimda shu osha "o'tkan mavsumlarning kumush medallari"dek og'irlik yo'q. Chunki hozirda jamoani birlashtiruvchi narsa nimadir — murabbiylar va futbolchilar o'rtasidagi tuyg'ularni tushunmaydi, ular uchun barcha narsa hisob-kitobda.
O'sha yigitlar bir-birining qonida qayerdan ham ko'proq yurakni topib olishardi. Men shu vaqtda yaxshi xotiraman: o'sha paytda yangi futbolkalarni kiyib, "Vatan"ning yozuvini quloqlarimizda eshitganimizdek... Hozirgi jamoada bunday birlikni qayerdan topish mumkin? Barcha narsa savdo, reyting, transferlar bo'yicha. Chunki ular uchun Murodjonning ovozini eshitmaganlar.
Lekin shu bilan birga, men buni so'zlamaslikni xohlamayman — hozirgi jamoa yaxshi kurashmoqda. Ular chempionlik uchun kurashishmaydi, lekin maqsadlaridan voz kechmaydi. Yangi o'yinchilar, tajribali murabbiylar jamoani turli yo'llardan olib borishadi. Qiziqarli mavsum bo'lishi mumkin, lekin ularning ruhi o'sha o'tkan yillarning sehrini qayerdan olishlarini bilmayman.
Men shuni yaxshi bilaman: muxlislar uchun o'sha vaqtlar biroz boshqa edi. Chunki biz uchun jamoamiz — bu bir oilaning a'zosi edi. Hozirgi vaqtda esa — bu boshqa narsa.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oftobdagi o'sha zindonli ertalablarni eslaganimda, ichimda adirlikdek nima otdi. O'zimizdek odamlar uchun "kuchayib qaytish" — bu faqat birorta gap emas, balki tananing o'ziday bir narsa. Murodjonning to'pig'i qattiq jarohat olgan, o'sha paytlarni hech kim unutmaydi — lekin u qayerdandir ichida yongan nurni olib chiqdi va qalqon bo'lib qaytdi.
Shuni tushunish kerak: futbolchi uchun jarohat o'limga teng, lekin shu bilan birga ularning qaysi biri ichidagi "maydon ichidagi sariq olov"ni o'chirib qo'yishni istagan? O'zbekiston terma jamoasi darvozabonlari tarixida bunday qaytishlar ko'p boʻlsa-da, Murodjonniki alohida — chunki u shunchaki "qaytdi", balki jamoani chempionlikka olib chiqdi.
Xotiramda qoldi: avvalgi mavsumning kumush medali og'irligi hammamizni bosardi, ammo uning ovozi eshitilgan zahoti — bu og'irlikni yengib, chempionlikni qo'lga kiritdik. Hozir esa o'sha kayfiyatni his qilmoq qiyin — yangi avlod uchun bu faqatgina "eski tarix". Lekin men bilsam kerakki, Navro'zni kubok bilan ko'targan osha yigitlar biznikidan ko'ra ko'proq urishdi.
Ninalamang, lekin o'sha vaqtlarni eslaganimda hozirgi jamoani qayerday ko'rsataman — ular yaxshi ishlayapti, lekin biznikidan farqi shundaki, ularning orasiga "oila" ruhi kira olmayapti. Sababi chempionlikni his qilish — bu faqatgina reytinglar va transferlar bilan emas, balki tomog'ingizni qisib turadigan shunday og'riq bilan boshlanadi. Va Murodjonning qaytishi aynan shunday bo'ldi: u orqaga qaytgach, jamoani ham birga tortdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Eshitib qo'ydim, yigitlar... shunday ertalablar bo'lar edi, og'zingizni ochsangiz - o'zi ham kelib qoladi. Mening do'stim bilan birga ekanmiz, "Olovuddin" yo'lida tez-tez o'tadigan hududdan oʻtib ketar edik, yangi futbolkamiz kiygan edik, boshqa joyda esa sariq-yashil bayroqlar yorqinlik bilan bezalgan edi. Oftobning birinchi nuri yerga tegardi — o'sha zahoti darvozabonlarning qoʻlidagi ovsarlari ham qiziydi, maysazorlar gullab ketdi.
Va keyin... bo'ldi endi. Quloqlarimizga mening do'stimning telefoni quloqlarida qandaydir notanish signal o'ynaydi: "Murodjon jarohat oldi, hozirgi mavsumni o'tkazib yuboradi". Qonimiz muzday turib qoldi — qayerlardir farishta ko'tarilib, shu paytda xatolik qilib qo'ygandek tuyuldi. Do'stimning qoshlari orqaga qaytdi, men esa o'zimni yo'lda turgan mashinalarning chiroqlariga qarab qolib ketdim.
Yillar o'tdi, lekin o'sha ertalabning isisi hali ham ko'ksimda. Qizil-sariq yulduzimizning qandaydir sehrli sayohati boshlandi — darvozabon sifatida qaytishi, jamoaning qalbiga qo'rqmasligini solishi, chempionlikni qo'lga kiritishi... mana shu hammasi o'zimizniki, yigitlar. Hamma narsani yurak bilan his qilishingiz kerak — hisoblar bilan emas, ularning o'yinlariga borib ko'ringlar, keyinroq bilib olasizlar: "Bu jamoaning ichida nima bo'layotganini".
Oho, yigitlar, men hozir aytadigan gapimni eshitib, Aziz_Ultras akamizning o'shanchalarini eslaganimda, oʻz- oʻzimizga: "yigitlar, bu tarixmi yoki uzumli shoʻrva retsepti?" deb qoldik. Chunki oʻsha paytlar lola gullariday chiqqan Murodjonning toʻpigʻi shunday shunday jarohat olgan ekan — qaniydi, qoʻymoqchi boʻlganmayman, lekin bu toʻpigʻini notoʻgʻri urinishdek edi! Avvaliga yoʻqlik, soʻngra Murodjonning oʻzini — "qizil-sariq yulduzlar"ning yuqori nuqtasidan birida turib, darvozaboni sifatida qaytishi... hammani hayratda qoldirganida qoshimizni ko'tarib: "Ey, endi bu ertakni kim tinglaydi?!"
Lekin hozir necha yil oʻtib, yozib oʻtirganman — oʻz-oʻziga soʻradi: "Bu qanday sehr? Odam toʻpigʻi singanidan soʻng ham qanday darajada qaytib keladi va jamoani chempionlikka olib boradi?" Dehqonlar oʻz dalalaridan gʻalla yigʻishda omon boʻladi, futbolchilar esa oʻz oʻlimidan soʻng chempionlik bilan qaytadi — bu esa qaysidir maʼnoda futbolning oʻziga xos nafasi! 🤣
Demak, Aslida-chi, men bilsam kerakki, Murodjonning qaytishidagi eng katta muyassar hikoya shundaki, u oʻzida yangi olovni olib kelgan — futbolchini ikkinchi tugʻilishiga oʻxshash! Mayli, Aslida, mana shunday oʻtkan vaqtlar haqida eshitganda, bizning gʻamimiz shunchalar qiziq boʻlavermaydii!
Oho, yigitlar, men hozir aytadigan gapimni eshitib, Aziz_Ultras akamizning o'shanchalarini eslaganimda, oʻz- oʻzimizga: "yigitlar, bu tarixmi yoki uzumli shoʻrva retsepti?" deb qoldik. Chunki oʻsha paytlar lola gullarida…
Oftobdagi o'sha o'lik ertalabni eslayman — mening boshqa do'stimning qaylini ko'rib, ichimga otlardek nima otdi. Murodjonning to'pig'i singanini eshitgan zahoti, boshqa odamlar kabi bo'lishim kerak edi, lekin hayotimda birinchi marta "jarohat = o'lim" deb o'ylamaganimni his qildim... nega? Chunki u keyinroq qaytib kelganida, chempionlikni qoʻllarimizda koʻtarib, yuragimizdagi ogʻriqni aytib bergan edi — "ehtimol, bu shunchaki futbol emasm, bu kayfiyat!" deyishdi hamma.
Endi o'ylayman... yo'q, aka, sizning o'ylashingizga rozi! 🔥 Futbolchi to'pig'ini sindiradi — shuni eshitganda, "uzumli sho'rva retsepti" ham o'ylamasdan qolaversa bo'ladi, lekin o'sha sehrli qaytishdan keyin jahon buni qabul qiladi. Qanday qilish mumkin bu?! 😱
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oftobning birinchi nuri yerga tegardi deysizlar, men ham shunday kunni eslayman — to'pig'im og'riganda, xalqimiz uchun yig'laganimni u yoqda o'tirgan keksalar eshitib qolishdan qo'rqardim. Qachonki Murodjonning "Qo'rqma, jamoam!" degan ovozini eshitganman — darhol eshik oldiga chiqib, yangi futbolkamni kiyib olgandim, chunki shu zahoti hech qanday hisob-kitob yo'qligini tushundim: bu jamoani his qilish yoki boshqa hech narsa emas.
Mana, shu yerda — albatta. 🤡💸
Istagan statistikani burab bo'ladi.