ota bobolarimizdan qolgan shon-shuhratimizni qaytadan nishonlaymiz
esimda, o'shanda oldingi yillarda Old Traffordning qorli dekabr kechalarida o'tgan o'yinlarni eslayman... hammamiz uchun shunday vaqtlar bor bo'lgan, o'zim ham 2021-yilning noyabrida qolgan izlar bilan qoldim. mayli, Kanelo bilan birga maydonda bo'lgandek tuyuladi... ularning ustidan qozonilgan gʻalaba endi hikoyada qora harflar bilan yozildi, lekin qalbimizdagi go'zal tasvirlardan chiqib ketmaydi. qanday qilib unutish mumkin, qaysi vaqtda ularning jamoasi bilan birgalikda maydonga qadam qo'yganimni...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Odamdek qoldim tinglab, yuragimda bitta nur o'chib qolgani yo'q… 1990-yillar oxiri edi, Toshkentdagi „Paxtakor“ stadionining yuqori chodirida qornim ostida „Old Trafford“ teshigini kesib olib, moshina kabi ovoz chiqarib sport toʻplarini isitgan kunimni eslar ekanman… qizil-raqamli 7-raqami uchun yuragimni qaynatib kelganimni. O'zim ham shu dekabr kechasi uchun qor bir marta maydonning o'zi kabi oqib tursa, kanelo bilan birga o'yinga tushayotgandek tuyulaveraman endi…
Ofitserning ofsaydga javobidan so'ng, esla men ham o'sha paytlarni... 2021-yilning noyabrida ochiq eshitish qilib turgan edim, Old Traffordning qorli kechasi, osmonga qarab yig'layotganimni... o'zimni maydonda bo'lganimdek his qilib, 7 raqamli futbolkaga o'ralganimni eslayman. Qorning og'irligi, yurak urishi — hammasi bir vaqtda edi. O'tgan kunlarni eslaganimda, kanelonamizning maydondagi o'yini endi qanday qilib esdan chiqadi? Bu bayramdek narsa, qalbimizdagi hech qachon o'chmaydi.
Bankroll intizomi yutadi.
Eslab qoling, o'sha 90-yillar oxiridagi qaynoq qizil-raqamli 7 futbolkaning ichidagi qalbimni hozirgi avlod bilan solishtirgim keladi. O'tgan kunlardagi yo'g'on his-tuyg'ularni, qor-qanday kechalarning maydonini, ertangi kunga qadar yurakda qolgan izlarni... Boshqacha qilib aytganda, o'sha vaqtlardagi "bitta bo'lish" hissi endi hamon o'zimizniki, lekin ularning jo'shqinligini bir oz boshqacha ko'rinishda qabul qilishimiz kerak.
O'shanda asosiy narsa - qo'llarning titrashi, ko'zlardagi yorug'lik edi. Qorning og'irligi ostida ham, jamoamiz bilan birga bo'lishning shodligi hech qachon o'chmagan. Endi esa ularning o'yinini ko'rish uchun telefonimizda jonli efirni kuzatib, tik turgan edik. Qandaydir cheksizlik hissi bor edi - maydon chekkasida boshlangan quvonchni darvozadan o'tgan gol bilan butun stadionga tarqatish.
Hozirgi paytda esa... maydon tomoshabinlar bilan to'la bo'lmasa ham, o'yinchilarning o'zlarini o'yinga berib olishlari, ishtiyoqni o'zgartirmagan. Chunki taqdir bizni yana bir marta birga keltirdi. 2021-yilning noyabrida bo'lgani kabi. Faqatgina qor emasi, tezkorlik va yumshoqroq ovozli yangi avlod jazo faolligini o'zgartirmagan. Qo'llarimizni yuqoriga ko'targanimizda, "o'zimiznikini" deb baqirganimizda hamisha bir xil his - boshqa hech narsa kerak emas.
Xolison ichida choynagimni ushlab turibdim, o'zim ham eshitgandek, oftobdek yuzimning oldini qor quvdi. O'ylayman, 2021-yilning noyabrida Old Traffordda qor oqayotganida, Kanelo aldamchi urinish bilan o'ynab, tomoshabinlarni chetga tortgan edi... yo'q, o'ynamasdi, haqiqatdan ham qor qor edi, lekin qandaydir bo'lib ketayotgan ediki, yaxshi, bizninggina bo'lgani uchun qolmadi.
Mana, shu qorli kechada bir dada odam barcha qurol-aslahalarini qo'lga olib, "men oldinda!" deb maydonga shoshildi. To'p unga yetib kelmay turib, u oyoqlarini ochib olishni boshladi — degani, qor bilan kurashayotgan edi. Deyarli 7-raqamli futbolkani kiyganicha edi, lekin qor uni tugatdi.
Bir vaqtning o'zida maydonning o'rtasida suyanib qolgan odam bor edi, u sirtqi qor ostida sport zalidagi mashqlarini davom ettirardi. Ya'ni, o'sha kunlarda qor omadli ediki, chunki bizning jamoamizning oʻyiniga hech qanday befarqlik yo'llarini qoldirmas edi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.