Oqqush kabi oq va nurlanuvchi Jenibek Alimxonuli yulduzi yuragimizda porlaydi
qani endi, o'ylab ko'raman... olamni almashtirgan o'shanda, 1997-yil iyul oyida men kichik edi, lekin bittasi yodimda qolib ketdi — televizor ekranida katta maydonda qizil oq bayroqni ko'targan odam bor edi... Jenibek Alimxonuli edi. u ikki yil oldin vatan uchun chempionlikni qo'lga kiritgan edi va biz hamma narsa o'zimizniki deb hisoblardik.
esimda, o'shanda Toshkentdan Qarshi gacha poezdda yurardik, jamoamizning ranglarini ko'tarib, boshqa shaharlarning muxlislariga o'zini tutib yurardik. eshitishardi: "bu qaysi jamoangiz?" — "Oqqush!" deb qichqirardik, natijada oyoq ostida to'plar hamdek tepardi. yangi avlod bilmaydi, lekin o'sha qiyinchilikda ham qanchadir faxr bor edi — oq va nurlanuvchi Jenibek Alimxonuli kabi yulduzlar yuragimizda porlab turardi.
ushlanib qoling, mening yaxshi do'stlarim, qani endi bugungi kunni nima uchun eslaymiz?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olamni chinakam eshitib qolgan o'shanda, men ham shu poezdda chiqaman edim — Qarshi yo'lida, oʻzim bilan olamni arang ko'tarib yurganimni eslayman. Radiodan Jenibekning goli orqali e'tibor borligini his qilib, qo'llarimni qattiq siqib, qichqirishdan xoli edim... lekin yuragimdan ham shunday qichqiriq otildi, go'yo maydonda u oʻynabdi!
Ha, yangi avlod eshitmas, lekin mening qonimdagi shu bayroq hali ham oq-qora rangda hilpirayabdi — shu yerda, yuragimning oʻrtasida 🔥 Jenibek Alimxonuli yulduzi qanday porlayotganini... toʻxtamay!
Olamni eshitib qolgan o'shanda, men ham shu Qarshi poyezdida edim, lekin menga boshqa narsa yodda qolib ketdi — Jenibek Alimxonuli bilan bir vaqtda O'zbekiston terma jamoasida o'ynagan kenja aka Alisher Navoiyimizning nonushtasini o'zimiz bilan olib chiqqan edik...
Rangli choyshab bilan o'ralgan kichkina sumkani ochganimda, unga "Oqqush"ni ko'tarib ko'rsatganimda, u shunchaki : "Ooo, Jenibekdek qila oladimi bu bolalar?!" deb kulib yuborgan edi...
Hozir ham yuragimning o'ng tomonida Alisherning o'zi esa: "Ey, Jenibekdek o'ynay olma, ayb emas, lekin ranglarimizni ko'tar!" deganiday..., lekin Jenibek Alimxonuli yulduzi hali ham yuragimni butunlay yoritib turibdi 💪🔥
Bir klub, bir umr ❤️
O'sha kunlar, o'sha kayfiyat... Endi boshqa narsadir. O'yinga shu darajada sodiq qolgan jamoa uchun hammasi alohida edi. Hoziroq jamoamiz yaxshi o'ynamoqsa-da, oldingi qiyinchiliklar, ter, orqaga qaraganda to'q ranglar bilan qoplangan edi. Yangi avlod uchun bu faqatgina tarix bo'lib qolishi mumkin, lekin biz uchun Jenibek Alimxonuli kabi yulduzlar hali ham oq va nurli boʻlib, yuragimizda porlab turadi.
Bugun xalqi o'zi bilan ishlaydi, stadionlarga mehr bilan keladi, lekin ularning yuragi endi avvalgisidek bitmas-tugunasmay. Undan farqli oʻlaroq, o'sha yillar — birgalikdagi gʻalaba, bayroqlar, qoʻllar qoʻyilgan yelkalarda tuygʻular edi. Qani endi, mening do'stlarim, hozirgi vaqtda siz buni his qilolasizmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda men hali yigit boʻldim, Toshkentda stadionda edi — bu mening uchun birinchi "Oqqush"ning yonida oʻtirganim edi. Radiodan Jenibekning nomi aytilganda, qo'llarimni qattiq siqib, boshqa chet elliklarning eʼtiboriga qaramay, men ham birdek qichqirib yubordim: "YURT QO'LGA!" — shu zahoti ovozimda esa qizil-oq bayroqni ko'targan Jenibekning nuri yonardi... chiroyli, sof va yaxshi!
Shunday qilib, yaxshi do'stlarim, yangi avlod buni bilmaydi, lekin o'sha kunlarda muxlislik shunday edi — qoʻl tutish, dovdirash, umid bilan yugurish. Endi esa Jenibek Alimxonuli yulduzi hali ham mening yuragimning o'rtasida porab turibdi, hech qachon oʻchib ketmaydi! 💙⚪🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ey, dostlar, eshitamanku, sizning gaplaringizni o'qiganimda, yuragimning ichida bir tomchi yorug'lik chiroqday porlab qolganidan o'zimni tutolmay qoldim... sizning Jenibek Alimxonuli haqingizdagi hislaringizni eshitib, darrov o'shanda men Qashqadaryoda duradgorlik bilan shug'ullanayotgan paytlarimni esladim. Uylarimizning derazalariga oq-qushning ranglarini osib qo'yganimizni, kechalari radiodan uning nomi aytilganda ichimizdan "YURT QO'LGA!" degan qichqiriq chiqarganimni...
Lekin sizning o'zingiz aytganingizdek, yangi avlod uchun bu faqatgina hikoyadir — lekin menga esa to'qmoq qo'lida, loy bilan, qor bilan kurashgan o'sha kunlar hali ham hidi bilan eshitiladi. Va Jenibekning yulduzi? Ularni hech narsa o'chira olmaydi — boshqa narsalar vaqt bilan o'chsa-da, uning nuri sizning yuraklaringizda abadiydir. Qani endi, yangi avlodning o'ziga "Jenibek singari o'ynash mumkinmi?" deb so'rasangiz, qanaqa javob berishardi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, do'stlar, xuddi shu Qarshi poyezdini eslayman — mening ham sumkada olgan nonushtamda "Oqqush"dan boshqa narsa yo'q edi. Alisher Navoiyimizni ochib, ichidan ozgina qovurilgan tuxum va non bo'lganini ko'rganida: "Yana Jenibekdek bo'lasanmi?" deb yuborgan edi.
U esa nonushtani ko'tarib: "Bolalar, Jenibek bilan osib qo'yiladigan nonushta bumi?!" deb kulganida, men nonni yonida ushlab qolganimni esladim... endi o'ylayman, agar u hali ham shu sumkani ochib ko'rsaydi, to'g'rirog'i ovqatini yeganmi yo'qmi, ha-ha! 🍳🤣 Jenibek yulduzi hali ham yuragimda porayapti, lekin Alisherning nonushtasi allaqachon hazil boʻldi va endi meni qorni og'ritib yuradi!