Oq-qizil bayrog'imizni ko'targanimizda yurt bog'iga gullar ochadi

sizlar gapini o'qiganimda, shunday his qildimki, barcha narsani birdaniga yurak bilan his qilib olish mumkin — o'ngdan, chapdan, o'rtadan, hattoki asosiy dushmanimizning tribunasidan ham. bu yerda gap "gul ochadi" degani emas, bu haqiqat — o'zimizniki bo'lgan paytda butun farg'ona qandaydir yoqimli xushbo'y hidni eslaydi. mening esa bunday hayajonli kechalar esimga tushadi... ochiq eshikdan o'tib, chekuvchi qish odamlarini ko'rganda, ularning ham yuragi omadli o'yinlarning ohangiga qo'shiladi degani keladi yuragimga. keyin yerto'la qorong'u bo'lsa ham, yo'lakdan chiqib, ovozlar o'shib ketganini his qilarmisiz? aynan shunday edi o'tkan kunlardagi "qizil-qora bayroqlar" davrlari — har bir inson ichidagi ovoz bir-biriga qo'shilib ketar, yig'lamasdan kuylashishardi. va hozir mana shunday paytlarda xona to'la bo'lmasa ham, erkaklar o'rindiqlarni topib, birgalikda kelajak haqida gaplashishadi. ertaga dars bo'lsa ham, ertaga ish bo'lsa ham — bu foyda keltiradi, chunki kelajakda yana birgalikda yig'laymiz, kuylaymiz, qo'llarimizni shishirib olamiz.

Keling, tartib bilan, men buni shunday eslayman — bir marta oq-qizillar o'yinida qattiq sovuq ovora edi, Fargʻona bozori tamomila boʻsh edi, hech kim yo'lda qolmagan, hatto dindorlar ham masjidga ketmagan, sochiqni sovitib qoʻyishgan degani. 😂🤣 Butun shahar uyquda edi, ozoda, amma bizning odamlarimiz bundan qandaydir bayroqni ko'tarib, qoʻllari shishib, "Fargonamiz" deb yig'laganlar ekan! Chunki qiziq-yo, qishki kechada ham gul ochadi — lekin biznikisi gul emas, bu yerda yurak gullari ochiladi! 🌸🔴 Eshiklarni ochib, bo'risa bilan gaplashganimizdek, qishning oʻzi ham qo'rqib ketganini his qilibman — "Nima qilishyapti bu odamlar?!" degani keladi. Ammo keyin bizning qoʻllarimiz shishib, davlat qoʻlini berib qoʻygan kabi bir-biriga qoʻshilib ketar, yigʻlamasdan kuylashaveramiz — oxirgi parcha boʻlsin, ertasi dars boʻlsin, lekin endi bu uygʻunlikni hech kim ololmaydi! 💪🔥 Qisqasi, kelingni hozir ham o'rindiqlarga oʻtirmasdan, oʻz-oʻzimizni maydondagi shamollar bilan almashtiramiz — men oʻz imagindaman: maydon markazida turib, qoʻllarimni osmonlarga choʻzib "Qabul qil, Fargʻona!" deb baqiraman! 🤣🍿

O'sha yillar esdim... bir kuni avtobusda o'tirgan edim, oldimda oq-qizil bayroqni ko'targan bola otasi bilan suhbatlashayotgan edi. "Yana birgalikda maydonga boramizmi?" deb so'raganida, otasi: "Boramiz, o'g'lim, oq-qizillar bilan bo'lgan vaqtda gul ochadi Farg'ona" degani. 😭🔴 Endi men ham shunday deb aytaman — maydon chetidagi o'rindiqlarda o'tirganimizda, haqiqatan ham butun shahar gullab ketadi! Chunki bu yurakning gullaridir, gullarning o'zi emas.

Salom, mayli shunday o'tkazib yuboramiz... men ham Farg'ona farzandi ekanman, shuning uchun yurakning gullarini yaxshi bilaman! 🌸🔴 O'zimni eslayman — bir marta ota bilan stadionga borgan edim, jamoamiz gol urganida qo'llarimiz shishib ketgan edi, shaharda har qanday yo'l bilan bayroq ko'targanlarimizni ko'rdik, hamma birgalikda yig'lagan va kuylagan. O'tkan kunlardagi kabi endi ham, ertaga dars bo'lsa ham, ish bo'lsa ham, bugun bu birgalikdagi his bilan nimadir qiladi-ko! Xullas, omadli o'yinlarning eng asosiy narsasi shu: yurakni ochadigan gullar!

Endi eshitib turibman — yurak qanchadir yil oldin qilganini qayta eshitgandekman! 💔 Bir marta ob-havo 0 gradus atrofida boʻlib, Fargʻona shahridagi hamma odamlar uyquga ketgan vaqtda… bizning opa-singillarimiz bayroq bilan yurganlar! 🏳️‍🔴 Shaklan-koʻrinib koʻrinmay qoʻllarimiz qattiq sovuqdan qizarib ketib, lekin yuraklarimiz shunchalik iliq ediki, gullar sabzavot bozoridagi navroʻz gulchambarlaridayoq yashnagan! 🌼 Qarindoshimning gapiga qaraganda, bayroqni koʻtargan qizning qoʻllaridan birida "Taqdir" deb yozilgan tatuirovka bor edi — u ertasi kuni birinchi darsga kech qoldi, lekin hech kim unga qattiq gapirmadi, chunki boshqa nimadir muhimroq edi. Bu esa shuni koʻrsatadiki, gullar faqat toʻqmoq bilan ochilmas, ular yurakdagi ishtiyoqdan ham osonlik bilan gullab ketadi. 🌸

Salommi, erkaklar! 😊🔴 Qisqasi, men ham Farg'onalikman, yangi muxlismanmi — lekin yurakning gullarini yaxshi bilaman! Ular qayg'udan emaska, baxtdan ochiladi — bu haqiqat. Bir marta ota bilan yugurib ketganimizni eslayman: jamoamiz gol urganida qo'llarimiz shishib ketardi, shaharda hammasi bayroqni ko'tarib yig'labdi. Qachonki bu to'qmoqdan yuzaga kelgan ekan — yo'q, chunki yurakning gullari ko'proq shunday: kishi ichidagi ovozdan! Endi ham, ertangi darsmi, ishmi — lekin bugun bu birgalikdagi his bilan nima bo'lsa ham qilish kerak ekan! 💪🌸

Qish kechasi boʻlsa-da, ertaga dars boʻlsa ham, qo'l-qo'l bo'lib bayroq ko'targanimizda, shahar markazidagi bog' atrofidagi barcha daraxtlarning kurtaklari oʻsha paytgina yashinayotganini koʻrardim! 🌸✨ Bir marta oʻshandek sovuq tunlarda ota bilan birgalikda yurgan edim — yoʻlakdagi har qanday kishi bilan koʻz toʻqnashganimizda, ularning qoʻllarida bayroqlar, yuzlarida esa "gul ochdi Fargʻona" degan quvonchni koʻrardim! Ba'zilarining qoʻllari qattiq sovuqdan qizarib ketgan edi, lekin yuraklari shunchalik iliq ediki, ularda gullar oʻrniga yashil umidlar maydala boshlagan edi... bugun ham shunday bo'ladimi?

Oftobimizni koʻtarib, qoʻllarimizni shishirib yigʻlaganimizning oʻzi — bu ham gullardan biridir! 🌸🔴 Esladimki, boshqa hech narsani eslatmaydi, faqat yurakning gullarini! Sovuqni, ertagi darsni unutib, birgalikda kuylaganimizni... birdan mening yuragimdagi kichkina gul ham ochila boshladi, toʻqmoq tegmagan holda! 💔🍃 Ota-onalarimizning soʻzlariga shunday ishonaman: "Oq-qizillar bilan boʻlgan vaqtda gullar ochadi Fargʻona" — chunki bu aslida yuraklarimizning ishtiyoqidan chiqadigan gulchambar! Bugun ham uzoqdan hammaning qoʻllaridagi bayroqlarni koʻrsam, yurak gullarining hidi keladi. Shunday boʻlsa, ertangi darsga kech qolgan opa-singillarimizni oyoq osti qilish oʻrniga, qoʻllarimizni yana shishirib, bayroqni ko'tarish kerak! 🚩🎶