Opetayya sehrgarlari: o'tgan kunlar va kelajak quvonchlari
o’shanda 1986-yilda marhum Diego Maradona mexribonlik bilan jamoamizga nasib etib, jahon chempioni bo’lgan edi. mening kichkina akamning xotirasida hozirgacha "o’sha beshta gollar" hikoyasi shunday esda qolgan: u stol ustiga to’shak qo’yp, qizil ko’ylak bilan o’ynamoqchi bo’lgan edi, men esa unga "siz umrbod argentinalik bo’lasiz" degan edim... bugun esa qaytaman o’zimizni eslaganimizga: o’shanda stadionda xor-yig’liq bo’lib, ikki burchakli durust o’yinning mohiyatini korar edik — cheksiz imkoniyatlar va samimiyat bor edi, hozirgi kabi.
qani endi, yaxshi odamlar, bu yerdan boshlashimiz kerakmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
ochkuncha esladim, men 1990-yilgi finalni Jizzaxning eng baland tepaligidagi kichik telekiosk oldida bobom bilan tomosha qirdim... u o'zimiz uchun hal qiluvchi penaltilar vaqtida qattiq qarsak chalardi, mening esa yuragim birdaniga sinib ketdi—o'sha zahoti tilimni tishlaganimni va hozirgacha labimda chandiq bor... shu zahoti urush payti edi, lekin shu yerda bizning jamoamiz uchun qandaydir hokimiyat borligini his qildi... endi esa kelajakka nazar tashlayman — yashil maydonda yangi "Magicianlar" kelishi kerak!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Xo'p, o'zim ham shu yillarni o'zim bilan olib yurgandim... 1990-yilgi finalga kelganda mening o'g'il tug'ishga yaqin edi — xotinim kattasi yo'qligida gaplashardi, men esa Maradona o'yinini tomosha qilish uchun hamrohligimni oʻzgartirdim. U vaqtlarda qurilayotgan yangi uyimizni oldim, televizorning yoritilishi uzoqdagi ekrandan ko'rindi. Penaltida esa... och olisdan bu yigitlarimizning boshi past bo'lishini kuzatdim, lekin Maradona xuddi "biznikilar"dek ustun turar edi — men oʻzimni aytdim: "hali barchasini oʻrnatib olamiz, yigitlar" — chunki yuragimda o'sha qarshi tomondagi qasoskorlikka qarshi umumiy ishtirok bor edi. Hozircha labimning chetidagi chandiqni eslaganimda yuragimni azoblanishi eshitilar ekan... ammo yangi avlodimiz ham bunday birlashtiruvchi hislarni his qilishlari mumkinmi, degan orzum bor.
Eshitginlar endi, o'zimni shamollatay deb o'ttiz yil oldin qaytaman... 1990-yilgi finalni o'zim qishloqda bobomning eshigi oldidagi yog'och xonada tomosha qilgan edim — televizor yo'q, xalq esa radiodan eshitar edi! Mahallada bola tug'ilgan kunida "Maradona bilan barcha yig'lab olindi" degan hikoyani aytib yurar edik, chunki jamoa mag'lub bo'lgan edi. Bobom esa eshitmagancha, har safar "Penalti! Penalti!" deb qichqirardi — men esa o'z-o'zimga "neyronlarimni sindirmoqda" deb o'ylardim.
O'sha zahoti o'g'irlab olingan televizorimizning ekraniga qarshi devor qo'rg'on ekanmiz, jirkanib yurardik — chunki bizning Opetayyaning afsonaviy jamoasi barcha uchun, hatto kambag'allar uchun ham mavjud edi! Va hozir u kambag'allikdan voz kechmoqchi bo'lganimda, o'g'limning labidagi chandiqni ko'rsatib "bu Ope uchun, bola" deb o'ylayman... 🤣