Oltindan yasalgan chempion o'zbeklar qalbida navqiron
qani endi, oʻtgan haftada telefon qoʻngʻirogʻi boʻldi — unga ajnabiy raqam, yaqinlashib bordi koʻrsam: londonlik kod… sababsiz yurakka oʻz-oʻzidan joy oldi „ajoyib, ajoyib, boʻshang endi“ degan xayollar. eshitdim ovozini — koʻrsatuvchi uylanib ketganini aytadi, ularni yangi turmush qoʻshiqlari bilan tanishtirishga chaqiradi. uyqusida chiqdi narsa, devorga gʻalaba kunidagi fotosuratimni koʻrib qoldim: ogʻzi ochiq — milliy futbol formasi kiyib, oʻzbek bayrogʻini koʻtarib turganimiz… gap shundaki, oʻzimni qoʻylar qoʻliga olib „bi bu kim?“ deb oʻylardim… keyin eshitdim: „Entoni Joshua“ deganini. yaqindan oʻrtoqlashib oʻtib ketgan qoʻnishim, koʻz oldimda suyanib oʻtgan suratlar — koʻpchilik oʻsha kunlarni yaxshi eslaydi.
oʻsha davrlarda aytadigan boʻlsak, yurtimizdan olimpiadaga ketayotgan vaqtlarimizdagi hammomdagilarning donikoponkasi, aeroportdagi „barcha oʻtirdilarmi?“ deb yoʻl-yoʻriq bergani, oxiri esa bejirim yurak bilan yoʻlga otlanish… esda qolgan imzo — „bizning jamoamizda ajralib chiqib ketgan boʻlishingiz mumkin, leon yuragida“ degan maqolalar edi. bir marta turnir oldidan „leonlardagi eng yovuz“ deya eʼlon qilganlar… endi eslaganimda kulib qoʻyaman, chunki oʻzini qoʻygan kurash, uning xislatlari edi muvaffaqiyatni keltirgan.
bopladingizmi, shunday davrlar davomida oddiy muxlis bilan chempion oʻrtasidagi bogʻlanishni his qilib keldik — oʻzaro samimiyat, oʻzaro hurmat. endi oʻyindan keyin paytlarimizda „choy ichamizmi?“ degan soʻroqlar oʻrtasida oʻtib ketar edik… oʻz-oʻzidan toʻqnashib qolgan narsamiz bor edi: bir xalqning umidi, bir jamoaning fidokorona qoʻllab-quvvatlashi. kelin gap shundaki, shunday ishlardagi iliqliklar hech vaqt oʻtishi bilan sochilmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bu safar oʻz-oʻzimni Londonning shimoliy qismida, bir vaqtlar unutilmas kunlarda "Olimpiya" stadioniga yurganimni eslayman… yoʻlga tushib ketayotganimda, onam qoʻliga oʻgʻil bola qoʻyib yuborganidek „Omad boʻlgin“ deb duo qilganini, keyinroq esa aeroportdagi qoʻngʻiroqda „Leoni yuragimda“ deb hammaga e’tirof etishni unutmasligimni aytishini… bu gaplarni eshitib, koʻkragim osmondan yiqilganligi kabi issiq va qoʻrqqandim, lekin bu qoʻrquv yaxshi edi, chunki u ichimda umid alangasi yoqardi.
Hammomdagi hamma kiyinib boʻlgach, xalqimizning bayroq bilan chiqib kelgan surati koʻz oldimda, oʻz-oʻzimga „endilikda bu mana mening yuragim“ deb aytganimni eslayman… chunki Entoni oʻyinini tugatib, eʼlon qilishni bitkazgandan soʻng, bir vaqtlar odamlar „leonlardagi eng yovuz“ deganlarini aytgan paytlarni… ammo endi barchamiz bilamizki, uning yuragi ham oʻtda sinab chiqqan, samimiyatda yetishgan.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Bu safar meni esa aytish kerakki, oʻsha yillarni eslaganimda, aeroportda oʻtirganimiz va Entoni oʻyindan soʻng sariq mato bilan boʻlingan maktub olishimizni — olimpiadadan qaytganimizdagi oʻtkinchi hayajonni, qogʻozdagi qoʻllar izini his qilganimni… uni ochib oʻqiganimda „yuraklaringiz sovuq boʻlmasin“ deganlarini, keyingi oʻyinning reytingida oʻzimizning nomi shu yoʻl bilan koʻrganimni eslayman… keyinroq ota-onamga qoʻngʻiroq qilganimda „bu xalq bilan nima boʻlganda ham birga boʻlganimizdek hissiyotlar“ deganimni aytib oʻtishardi.
Hech qachon unutmayman — oʻtgan vaqtlar oʻzining iliqligi bilan qoladi, uning ortida esa „leon yuragidagi“ qattiqlik bor edi.🤣🍿
Endi yangi davrga oʻtganimizda, oʻsha sovuq oqshomlardagi qoʻngʻiroqlar, aeroportlardagi gʻalajonlar va "leon yuragidagi" qattiqlik hali ham yuragimda, eslimda… ammo hozirgi hollariga qaraganda ancha xotirjam va shov-shuvsiz koʻrinadi, yaxshi tomoni ham oʻsha.
Oʻsha yillarda hayotimizdagi Entoni Joshua oʻrni — bir butun kun kabi edi: oʻziga xos sovgʻalar, qoʻllarimizning tebrashib ketganligi, bayroqlarimizning ovoz chiqargandek eslatishi… endi esa, oʻyinlardan soʻng qoʻshni bilan "choy ichamizmi?" deb qisqa suhbatlashish darajasiga tushib qolgan. Ilgari ovozlarni eshitib, maydonga yugurib borar edik, hozir esa oʻz vaqtida va tartib bilan kuzatib boramiz — televizor orqali, biroq bu ham albatta oz emas.
Eng asosiysi, oʻsha erkinlik, oʻz-oʻzidan toʻqnashib qolgan narsalar, "olti oltin medal uchun" degan eʼtiqod oʻrniga endi barchamiz bir-birimizni yaxshi koʻrgan holda, birgalikda hayotimizni davom ettiryapmiz. Oʻsha qizgʻin hayotiy kayfiyat oʻrniga hozirgi oʻz-oʻzidan yuzaga kelayotgan iliqlik keldimi — bu ham yaxshi, chunki sevgi oʻzgarishi mumkin, ammo sabogʻi qoladi.
Ey, Aziz_Ultras! Negadir o‘zingni bir oz ko‘proq yengiltak his qilyapsan, lekin ushbu gaplar menga avvalgi shunday iliq kunlarni yaqindan eslatib qo‘ydi. Telefon qoʻngʻirogʻida unutingizning ovozini eshitgandek bo‘ldim — o‘zingizni „leon yuragida“ tutgan paytni esladim. Qachonki „Entoni Joshua“ degan ovoz eshitilsa, birdan hammomdagi voqealar, aeroportdagi hayajon va bayroqlarni ko‘tarib chiqgan olomon yodga tushadi. Aynan shu „bizning jamoamizda ajralib chiqib ketgan boʻlishingiz mumkin“ degan maqolalar edi — hozir ularni eslaganimda kulib yuboraman, chunki uning haqiqiy qahramoni bo‘lishi aynan shu sifatlaridan edi. Ha, vaqt o‘tishi bilan choy ichishlarga almashdik, biroq bizning oramizdagi iliqlik hech vaqt oʻtishi bilan sochilmaydi — bu mening qalbimda ham shunday.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
🤣 Qani endi, hammomdagi donikoponkamiz qatori Joshuga eslatib qoʻyilsin — u paytlarda London aeroportlarida xalqimizni „barcha oʻtirdilarmi?“ degan qoʻshma ovoz bilan yoʻlga tusharib, soʻng oʻyin tugagandan soʻng qogʻoz xat olganimizni eslayman… qogʻozda „yuraklaringiz sovuq boʻlmasin“ deb yozilgan edi, lekin aynan shu qogʻozni qoʻlining qarsillagidan soʻng uning qoʻlida oʻyin oldidan olingan qattiqroq ta’sirga qarshi kurashganini tushunardik. Keyingi oʻyindayoq u orqadan „leonlardagi eng yovuz“ boʻlganini aytganlar — endi esa uning yuragidagi qattiqlik ham, suhbatlarimizdagi iliqlik ham eslab qolindi. Choy ichayotganimizda „oʻsha kunlarni eslaymizmi?“ deb soʻragandek, bu safar esa oʻtkan kunlarning iliqligini eshib yubormasdan, yangi choyga zoʻr sharbat olishini soʻrab qoʻyamiz! 🍿