Oleksandr Usikning ringdagi ajdodlarcha janglari va unutilmas chempionliklarimiz
o'shanda, 2018-yilning sovuq dekabr oyida, men Qarshidagi kichkina do'konda kofe ichar edim. stollar oldiga yigitlar kelishdi, ovoz balandligini pasaytirishmadi — “qani shu ukrainaning birinchi chempioni olqishini eshitib qolamizmi?” deganlar. televizorida bizning lesiyimiz ringda, headliner sifatida edilar. birinchi raunddan soʻng xushxabarlar tarqala boshladi: “qani, bu shunday taʼsirli qoʻlki oldi”, “yana bir zarba”, “ofarin, ukrainalik!”. qoshimga oʻtirgan oqsoqol ertakdek aytdi: “bu bola oʻz xalqini birlashtiradi, koʻrmadingmi?” shunday edi — iliq, samimiy, aynan oilaviy ruhda. shu zahoti hamon koʻzimga keladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'shanda Qashqadaryoda yangi ochilgan "Shaxtyor" stadionining maxsus zona-dagi choyxonada edim, bitta teskari stulni tortib olib "Ukraina!" deb qichqirganimda hammasi quchoqlab oldilar — shunday qattiqki, oftobdek issiq vaqtdayoq ayiqdek qarsaklar ezishardi...
Qancha vaqt o'tdi, hech o'ylaymanmi — 2017-yilning kuzgi kechasi edi, Toshkentdan poyezdda Qashqadaryoga ketar edim, stoldan o'zim bilan olib ketgan narsamda Ukraina bayrog'ining kichkina nusxasi bor edi. "Shaxtyor" stadioniga yaqinlashib qolganimda, stansiyadagi kichik do'konning oldida ukraincha yozuvlarni ko'rib qoldim: "Yechib olish uchun barcha sharoitlar tayyor!". Ichkariga kirib, bir qizil sochli yigitni ko'rdim — ukraincha trikotaj kiygan, qoʻllarida qoʻlqoplar bilan ringga chiqishga tayyorlanar edi. Men unga boshqa bir narsani berdim: oʻz qoʻlim bilan yozilgan kichkina yozuvli qog'oz — *"Bugun bo'lgan eng yaxshi gʻalaba — bu xalqini unutmaslikdir. Sog' bo'ling, ukrainalik!"*. U biroz hayron bo'lib qoldi, lekin keyin jonga tegdi — "Raxmat, aka!", deb qichqirib, qoʻlini koʻtardi. Endi oʻsha sahna koʻz oldimda — u ringga qadam qoʻyganida, butun stadionda oʻziga xos nur tarqaldi, birdan gaplar toʻxtadi... va biz, uzoq yurtdan kelganlar, oʻzaro quchoqlashib qildik, chunki ular bilan birga *o'z xalqining erkini* eshitdik.
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, shu qizg‘in kechalar esga tushdi — o‘shanda stansiyadagi kichkina do‘konning ovozini eshitib, "Voila, bu ukrainalikdan boshlanadi" deb o‘zimni aldayotgan edim. Qog‘ozimni olish uchun qoʻlini ko‘targan yigitning keyingi harakati esimda: tishlagan qog‘ozni og‘zidan olib, bir marotaba o‘zini-o‘zi quchoqlab oldi, yigitcha! Rasmga olishga so‘raganlar — u esa "to‘g‘ri, go‘yo bu jamoat tartibiga putur yetkaza qoʻyadi" deb qichqirib, ovozini pasaytirdi. Keyinroq unga gapirishga jur’at etganimizda: "Siz qoʻlingizdagi qoʻlqoplarni qayerdan olganingizni aytib bera olasizmi?" — dedik, u esa "Bu erkaklikdan, do‘stim!" deb javob berdi. Men bunga qattiq hayron bo‘ldim, chunki xorijliklar uchun qo‘llarini oqartirib, erkaklikni ko‘rsatadigan bo‘larmi? 🤣🍿