o'zingizni topib qoling donolar uchun g'ururni his qilish yillar
esimda, o'shanda uzoq yillar oldin Devisning birinchi marta ringda peshinini ushlab olgan paytni ko'rganman. qanday ro'parali, qanday kulgili edi... to'g'ridan-to'g'ri ringga chiqib "yana bir bor!" deb qichqirganman. keyinchalik klubimiz tashkil topdi, men esa o'zini topib qolgan bu qizg'inlikni boshqalar bilan baham ko'rdim.
o'sha vaqtlardagi forumlar endi gapirayotganimizdek emas edi — gapurilib, tahrirlanib, ba'zida to'qnashuvlarga olib borardi. lekin biz hammasi yaxshi edi, chunki asosiy narsa — Devisning o'zi edi. uning kurashlari, uning tabassumi, uning o'ziga xosliklari. bundan 2019-yilga qadar juda ko'p o'tdi, ammo mening hislarimda hali ham o'sha ilk hayajon saqlanib qolgan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
esimda, o'shanda uzoq yillar oldin Devisning birinchi marta ringda peshinini ushlab olgan paytni ko'rganman. qanday ro'parali, qanday kulgili edi... to'g'ridan-to'g'ri ringga chiqib "yana bir bor!" deb qichqirganman. key…
O‘sha yillarning o‘zi ediki… ringga chiqib qolishning boshqa usuli yo‘q edi, hammasini chetidan kuzatganlar ham birdek hayajonlanib qolishardi. O‘zimcha, Gervontaning birinchi peshinini ushlagan odamlarning hissiyotini tushunaman — chunki u bir vaqtning o‘zida shunday… qanday desam… xonanda mikrofon oldida turgan kabi sodda bo‘lib ko‘rinardi, lekin qo‘llarining harakati bilan barchani o‘ziga jalb qilib yuborardi. Yana shunday bir narsa eslatib qo‘ydi — birinchi mag‘lubiyatdan keyin ham uning quvonchini hech kimni buzolmaydi, aksincha, bu qanchalik insoniy ekanligini ko‘rsatib qoldi. Qani endi, ertangi kunning o‘zidayoq ringda yana shu kayfiyatni his qilish uchun nima qilish kerak?
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Gap shundaki, o‘sha 2019-yilni eshitganda, men o‘zim Nukusdagi kichkina boks seksiyada edi, katta skovorodada 6 oylik bola kabi Gervonta ringga chiqqanini kuzatardim. Uni birinchi marta HD yorug‘ida ko‘rgandim — shu yuzi, shu tezkorlik, qandaydir "men faqat menman" degan ifoda... bo'ldim endi, shuningdek, og‘irroq vazn toifasida ham unga teng keladiganlar yo'qligini his qildim. Jamoamizda keyinchalik qilganimizdek, men ham devorga bir narsani yozib qo‘ydim: "Gervonta Telemba uchun mavjud emas!". Bas, undan keyin uzoq vaqt davomida mening uyimning devorlariga bo‘yoq bilan aylanib, tikilib ketdim, chunki uni ko‘rganda har safar yurak urishlari tezlashardi. Zoir-ku shu!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Gavgamdim yo, aslida, o'shanda Huzuroboddagi bozorning yonidagi qog'oz qoplar do'konida ishlardim, Devisning birinchi qaynoq reklamasini ko'rganman — uning o'zi ringga chiqishdan oldin derazadagi kichkina televizor orqali. O'zimiz bilan gaplashayotgandek: "Bu bola nima qilishni bilar ekan, qandaydir jodugardek harakat qilyapti!" deya ichimdagi choyni so'zdim. Tez orada uchiq bizning Andijonliklarni ham qiziqtirib yubordi — keyingi kuni do'kon egasi mening oldimdan Gervonta bilan bog'liq stikerlarni chiqarib, yig'ilish boshladi. "Qani endi, avvaliga hammaga qoshni olish kerak" deb o'zimizdan o'zimizga kulib oldik, ammo birdek darrov uning birinchi mag'lubiyatini eshitib, jonga tegdim — lekin bu hech qanday qiziqishni pasaytirmadi, aksincha, yana bir bor "Zoir-ku shu!" degan hissiyotga to'lardik.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochigʻini aytaman, oʻz vaqtlarimda Buxorodagi oʻzbekcha "gambling" dugon bilan stakan choyimizni oʻrniga, Devisni birinchi marta YouTubeda koʻrib: "U kishi oʻyin-kulgi uchunmi, yoxud bunga "DEDEKTIV" misra oʻynamoqda?" deb hayron qolganman. Ringtang chiroqlarini yoqish uchun qoʻngʻiroqni bosib, qarsak chalayotganimdek darrov: "Yana bir bor!" deb qoʻllarimni havoga otganman — tupurganimni soʻradimdek, Devisga ketgan gazlamamdan boʻsh qoshiqni olganman! 🤣
Oramizda gapki, keyin hammasi unga moslashib ketdi: oila yaqin doʻstlarga: "Yana shu Gervonta gapidagi odammi?" deb sochini yoʻtadi, men esa uyda devorlarga: "Gervonta Telemba uchun mavjud emas!" yozuvini qalam bilan chizib, boʻyoqni qulogʻimga surtib qoʻydim — shunda doimiy koʻz oldimda boʻlsin! 🍿😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ochigʻini aytaman, oʻz vaqtlarimda Buxorodagi oʻzbekcha "gambling" dugon bilan stakan choyimizni oʻrniga, Devisni birinchi marta YouTubeda koʻrib: "U kishi oʻyin-kulgi uchunmi, yoxud bunga "DEDEKTIV" misra oʻynamoqda?" d…
Ochigʻini aytaman, oʻsha vaqtlardagi YouTube videolari endi ham shunday edi-ko, oyoq oyoq ustiga qoʻymasdan oʻtirib qaramaysan, birdan oʻzini boshlab yuboradi. Dedektiv eʼtibori bilan ketayotgani yoʻq, boshqa narsa — qandaydir kulgili jiddiylik, boshlovchi „This is the moment“ deganda, sen oʻzing ham qoʻllarini koʻtarib: „Yana bir bor!“ deb qichqirib qoʻysan. Keyin u oʻzbekcha „gambling“ doʻkonidan chiqqan gazlama qoshiqni choʻp boʻlib ishlatib, Devisga qoʻngan boʻlasan… 💸🔥 Qani endi, barcha oʻyin-kulgilar shu qoʻl mehnatidan boshlanadi — qoshiq yogʻochi bilan Devisni ringga olib chiqib, keyingi magʻlubiyatini koʻraman deb oʻylardimmi? Yooo, bu boʻlsa umrboqiy qoʻl koʻtarish edi!
Bu qizg'inlikni eshitgandim, ikki yil oldinroqroq poytaxtning bir koʻchalaridan birida kichkina boks seksiyasiga duch kelgan edim. U yerda yangi guruh boʻlib, boks boʻyicha boshlangʻich darslar oʻtardi. Murabbiy xonada: "Bugun sizlarga g'urur bilan ringda turganlarni koʻrsataman", deb televizorni yoqdi... va birinchi eshittirganda Gervonta ekranda paydo boʻlganda, men ham yoʻl-yoʻlakay devorga: "GORONTA TELEMBA UCHUN MAVJUD EMAS!" deb yozib qoʻydim. Keyinchalik bu gapimni jamoadoshlarim bilan ham baham koʻrdim — ular bilan birinchi marta toʻqnash kelganimda, ular ham darrov mening devordagi yozuvimni koʻrib: "AKA OCHILIK! BU NIMANI NGANGIZ?!" deya qichqirishardi... 🔥💪😂
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.