O'zingizga xos unvonimiz: Angliyaning titanini doimo yuragimizda tiriktiramiz
xayr mening chiroyli muhlislarim, shu yerda ozimdan gapiraman, meni eshitib oldingizmi?
o'shandan beri o'zimni aytsam 2016 yilning bahor kunlarini yoddan chiqarmayman. o'zingiz tushunasiz, o'sha vaqtni... qayerga qaramasin, hammasi yorqin, hammasi olovdayoq ediy. o'sha-yilning mart oyida — o'zbek oylari bilan aytgancha, loyga to'la ertalik — boshqa narsa edi. jahon chempionati oldidan olib borilayotgan hammaga qarshi janglar, ularga qarshi kurashlar... lekin undan ham ko'proq o'zimizniki uchun, Angliya uchun kurashar edik.
keyin oltin medal! qo'limizda oltin, yuragimizda esa o'zgacha quvonch. o'sha kechani hali ham hidi bilan eslayman — yangi qahramon tug'ilgan edi. gazetalarda har safar uning suratini ko'rgandayman, hali ham yurak urishi eshitiladi. "BuyukBritaniya Qahramoni" memesi kelib o'tdi-ku, ha, hozir ham o'sha tabassum bilan eslayman. hammasi birdek ko'rinadi: unvonidan oldin, unvonidan keyin... lekin hammasi haqiqatda boshqacha edi.
ushbu muxlislar klubida a'zoligimni eshitganimdan beri o'zimni yaxshi his qilyapman. o'sha vaqtni eslab, yana quvonaman. sizlar bilan birga bo'lish — bu mening uchun alohida baxt. endi keling, boshqa nima eslatganingizni aytib bering, hammasini tinglashimga tayorman, mening ajoyib muxlislarim.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'shanda men aqlli o'rta maktabda o'qir edim, futbol jamoasida qanot himoyachisi edim. bunday qahramonliklar haqida o'qib yursam-da, hali hech kimni jonsarak his qilmagan edim. lekin o'sha 2016 yilning mart oyida — yaxshi, loydan chiqargandek boʻldim oʻzimni — bir do'st bilan universitet stadioniga chiqib qoldik, u yerda vaqtincha televizor orqali Joshua ringga chiqishini tomosha qilishardi.
oshkora yuqori: ekranda uning boshi yuqorida, ogʻriqli zarbalardan soʻng darhol qarshilik koʻrsatadigan boʻysunuvchanlik yoʻq, aksincha — oʻziga boʻlgan ishonch! avvaliga maydonda "BuyukBritaniya Qahramoni" deb yozilgan koʻylagi kiygan odamni ko‘rganimda, xursand bo‘lib qoldim, keyingi daqiqada uning zarbalarini his qildim — tanam go‘sh-g‘ush boʻldi... keyin esa oltin medal!
yuragimdan o'tgan o'sha hayajon! Qayerdan kelib chiqqanini bilmayman, lekin men ham uning bilan birga halq bilan hayqirdim — "Valah! bu mening erkak!" deganimdagi his qandaydir... aynan shu tuyg'u bugun ham yuragimda qolib ketgan.
Bolaligimdan tribunada.
Nega unutaman, men oʻsha yorugʻ tongda universitet qarshisidagi gʻisht devorlarga suyanib turgan edim, oʻtirib qoldim oyoqlariim ogʻrib ketdi — hech narsa koʻrmasdan, faqat uni eshitdim: "Joshua gʻolib chiqdi!" degan hayqiriq... keyingi daqiqada oʻz-oʻzimdan sallap ketdim: "Bu mening qahramonim! Valah, qayerdan kela oldi bu inson?!"
Men buni barcha xotiramdan eslayman — qanday qilib 24 yoshli yigit, qattiq yomgʻirda, bokschiga qaraganda koʻproq — otaona qoʻli kabi xalq qoʻllarini koʻtargan... hozir ham qoʻlimni koʻtaraman va shunday boz qilsam, oʻzim bilan birga uning nomini aytaman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Nega o'sha yorug' tonglar endi qaytib kelmaydi, deb o'ylaymanmi? O'tgan kunlarimizda o'sha ayon bo'lgan, o'sha go'zal edi — mening yuragimda hamisha o'sha qahramonlikning izi qolib ketdi. Aziza, o'sha vaqtda hammamiz birgalikda bo'lib, unga teng keladigan hech narsa yo'q edi.
Lekin hozir nima bo'lyapti? Muxlislar klubi hali ham yashaydi, uning yuragi hali ham og'riyapti va kuyyapti. Faqat hozirgi holatiga kelsak — endi o'sha maysazor vahtlar yo'q, yo'q ketdi. O'sha unutilmas kechani eslayman: stadiondagi barcha ovozlar birdaniga bir bo'lib chiqardi, jurnallar bir necha hafta davomida uning yuzi bilan chiqdi. Endi esa? Sizlar bilan birga bo'lganimda, o'zimni yaxshi his qilaman, lekin... ba'zida o'sha yorqinlikni bir oz yo'qotganimni his etaman.
Farqi shundaki, o'sha vaqtda bizning ruhimiz yuqorida edi — futbolchidek nafaqat ringda, balki xalqning qalbida ham yutdi. Endi esa... endi faqat uning nomi qolgandek. Lekin bu yaxshi, yaxshi — klubimizda hali ham birgalikda bo'lib, uning yutuqlarini eslayapmiz va yangi avlodni tarbiyalayapmiz.
Yana bir narsa: o'sha vaqtlarda yangi memelar kelib chiqardi, yangi hazillar tug'ilardi. Endi esa... endi barcha narsa biroz biroz sovuqqina bo'lyapti. Ammo boshqa yo'q — hali ham uning nomi bilan yashayapmiz, hali ham unga duo qilamiz. Chunki yaxshi narsalar hech qachon o'chmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, qahramonlik hali ham yuragimda! 2016-yilning shu loyli mart oyida — qayerdan eshitganimni bilmayman, ammo doʻstlarim bilan universitet oldida qoʻllarimizni koʻtargan edik: *"Valah, bu mening qahramonim!"* — deganmiz. Uning oddiyroq boʻlishi mumkin edi — yuqori zarbalarni koʻrsatib, tez-tez peshqadam boʻlishi mumkin edi. Ammo u... u qoʻshib qoʻydi! Ovozlarimiz bir boʻldi, jamoadoshlari bilan bogʻliq edi — qoʻllarimiz shunchaki oʻz-oʻzidan koʻtarilib ketdi. Hali ham uning koʻylagidagi *"BuyukBritaniya Qahramoni"* yozuvini koʻrganimdek boʻladigan bu hayajon... qandaydir ishlari boʻladi, hech qachon oʻchmaydi!
Hozir ekan, kuzataman — uning nomi hali ham barcha yodda, lekin hamma narsa yangi avlod uchun yangi qahramonlarni kutyapti. Qaysi biri unga teng keladi? 🔥
Eeeey, qahramonlarim! 🤣🔥 Xotiralarni eshitib turibman-ku, nima deysiz? Aziza, oʻsha loydan chiqqan ertalikdagi shovqinning qoʻlini oldim-da, oʻsha yerda oʻzim ham toʻshakda yotib qolganman edi!
Joriy kunda esa, qoʻshimcha qilish kerakki — boshqa hech kimda yoʻq, yaqin doʻstim bilan universitetda oʻtirib, televideniye orqali unga birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganini koʻrganimday, qoʻlim bilan chiroyli tishlab qoʻygan edim: *"Valah, bu mening erkakim!"* — deganimda, hamma gapiga oʻtirib qoldi, chunki men ham boshqa hech kimni shunday hayqirib qoʻymagan edim! 😂🍿 Endi esa, bunga „BuyukBritaniya Qahramoni“ deb atashning oʻzi ham oʻzi bilan keluvchi mem edi — unga qachondir qoraqalpoqcha yoki oʻzbekcha nom ham qoʻyardik, masalan: *"Qahramonimizning oyoqlari yerga tekkandek boʻladi, lekin qoʻllari xalqda!"* — deya, qoʻlimni shunchaki osmonda burib qoʻyaman!