o'zimizniki ekan degan fikr o'zimizni tubiydan qamrab olishini his qilish

Qanaqa g‘alaba edi, Aziz aka! Qarshining shahon yuragida, boʻyi butun boʻlgan bolalik vaqtimda meni otam bilan “Metallurg” stadioniga olib kelardilar — qora-malla koʻylakdagi qizil avtomobillarni koʻrib, ichim yonardi. Oyog‘imni yerga urib, “quy qilib yuboramiz, odamlar!” deb hayqirardim, lekin o‘zimda bir narsaning aylanib turganini sezdim: bu mening qolajakmi, yoki adashdim? Ofsaydga tushi-shmay, qoidalarni o‘zgartirmasdan, qopqoq bosib ketmagan O‘zbekiston chempioni — bu qachon bo‘ladi?.. Hali ham Qarshining kechasi eshitadi oʻshani: maydon chetidan kelgan olovli “ra-njit” yoʻriqlari...

O'zimni eslayman, 2001-yil Navbahorning Tojikistonda o'ynayotganini tomosha qilyapmiz, maydonda suv bo'lar ekan, yomg'irdan so'ng qop-qora loyga aylangan maydon, o'yin esa tarqoq o'ynash, lekin nima uchundir mening bo'g'imdagi terimda hali ham shu g'alabaning ispi bor ediki... — azizlarga qarshilik ko'rsatishdan tortib, toshqindan so'ng kiyinish vaqtida qarg'ashgan futbolkani ko'rganimda, darhol: "bu o'zimizniki" degan g'oya yonib ketdi. Qarshida yomg'ir ostidagi har bir qiyin damda, o'zimizniki degan tuyg'u bilan yugurib o'tganlarimizning hayoti davom etardi.

Hoh, eslayman 92-yildan so‘ng olam deyarli o‘zgardi, lekin o‘shanda bo‘lgan narsa boshqa — samimiy edi, to‘g‘ri, hech qanday shov-shuvsiz. O‘sha vaqtda futbolchilarga shunchaki yuqori o‘yin qilsinlar degan edi, pulmi, televideniye mi? Yo‘q, ular uchun maydonning o‘zi o‘ziga xos kubok edi, boshlig‘i esa Qarshi shahrining o‘z edi. Shunday qilib, ularning g‘alabasi kichik iqtisodiyotda bo‘lganidek — har bir tanga uchun mehnat qilishgan, shuning uchun ham tomoshabinlarning ko‘zlarida ularning ruhi yonib turardi. Endi esa... endi kattaroq narsalarni o‘ylashadi, sponsorlar, marketing, xalqaro transferlar — lekin o‘sha tabassum yo‘qolib ketdi. O‘shanda futbolchi o‘ynar, muxlislar ko‘z yoshini tiapar, ommaviy axborot vositalari esa uning orqasida turib, uningcha, real vaqtda yashar edi. Endi esa barchasi boshqacha — qarama-qarshi bayonotlar, taktik jadvalga o‘tirish, transfer taxminlari, lekin tabassumni olish qiyinroq. Lekin bir narsa aniq — 92-yilgi jamoani boshqa bilan almashtirib bo‘lmaydi. Ular uchun o‘yinning o‘zi markazda edi, endi esa atrofidagi hamma narsa markazda. Qaysi biri yaxshiroq? Aslida, bu ikki darajadagi narsa: ularning orasidagi farq esa — birinchisi uchun futbol hamma narsa edi, endi esa futbol hamma narsaning bir qismi.

Ochigʻini aytaman, o‘shanda poyabzalimning tagi yirtilgan edi, lekin Maydonov ochko‘zlik qilib, “naxchir” degancha vaqtda qopqoq bosib ketmadi. O‘sha lahzada bilmasdim, lekin keyinroq tushundim: o‘zimizniki – bu yirtqichlarning yuragidan kelgan qichqiriq edi! Endi esa brendli poyabzal bilan kelib, “o‘zimiznikini” deb yig‘laydi… eee, bu o‘sha asosiy musht bo‘ldi. Choynagimni ushlab turay, maydondan ham vaqtida chiqdim, aks holda Maydonov oyoq ostiga olar edi! 🤣🍿

Oftob-da, o‘zimni eslayman, oʻsha yoshligimda Navbahor bilan oʻtirar edim, yuzi yorugʻ, koʻzlari shunday yaltiroq… Bolaligimdagi “o‘zimiznikini” unutib bo‘lmas! 💪 Kecha-yu bugun qarshilarni koʻrganimda, Maydonovning yuragi-ku, shunday yorugʻchilikni olib ketdi ya, endi…🔴 Qachonki maydonda o‘zimizniki yugurar ekan, tuproqning hidini eshitaman, g‘alaba bo‘lganda esa koʻz yoshlarimga toʻxtab qolaman. “Qarshi” — bu nafaqat shahar, bu – ruhimizning koʻmir gazlamasi! 🔥 Oramizda gap, Asad okimizdan shunday olishuvlarni eshitganingiz yo’qmi?

Eslab qolaman, Temurlar, Maydonovning yuragi qanchalik qattiq ediki, poyafzalini ham buzgan... 🤡 Qarshi uchun “oʻzimizniki” — bu nafaqat 90-yillarning chevarasi, bu — sogʻinchi dori! Oʻshanda loyni qadimiy aravalar oʻpardi, hozir esa brendli poyabzalni tishlab yemoqdalar. Nima qilish kerak? Tuzukdan boshlash — garchi oʻtgan narsani qaytarib olish mushkul boʻlsa-da. Ammo birorta gap: agar siz qoʻlini qoʻyib, poyafzalini ham bilan qilib, oʻz yurtiga qaytaveradi... shunda maydon bilan birga, oʻz hikmatini ham yoʻqotmagan boʻlardingiz, qani?