o'zimiz bilan kelgan shon-shuhrat vaqtlari
Oʻsha 1994-yilni endi oʻzlashtira boshlayotgan edim, birinchi mavsumimning qorni yetib kelgan edi, futbol toʻpi bilan toʻshagimga kelib turardi. Paxta zalining qorongʻu tonnalarida qoshning oldiga kelib oʻtirdim, eshiklar orasida esa shovqinli, orzu bilan toʻla yuzlar koʻtarilgan edi. Oʻsha paytda „Paxtakor“ — bu mening kelajagimga qoʻygan birinchi ishonch edi.
Ovozlar yuqori koʻtarilardi, biroq oʻyinning birinchi daqiqalarida hammamiz qalbimizni tushirayotgan boʻldik — raqib jamoaning oʻz hisobiga qarab oʻtirganiga qaramay. Va keyin… oʻshani hech qachon unutmayman. Birinchi gol urilganda zali qoʻrqitib yuborgan qichqiriqlar bilan toʻldirdi, ikkinchisi esa yerga yotqizdi, uchi esa osmondan tushgan momaqaldiroqdek edi. Lekin uchinchisi… uchinchisi esa butun hayotimni oʻzgartirib yubordi.
Oʻsha boʻronli daqiqalarda yaxshi eslayman — maydonda oʻzlarini yoʻqotganlar boʻlar, qoʻllarini ushlab qoʻyganlar, boshqa tomonda esa quvonchdan koʻz yoshlarini toʻkkanlar. Men esa, oʻn yetti yoshli bola sifatida, uchun-dumgʻona boʻlib qolgan edim, qalbimga urgʻulariga qaramay, maydon bilan birgalikda nafas oldim.
Endi bu hikoyani aytib oʻtirib, oʻzimni oʻshundaydek xursand boʻldim, chunki u — bizning klublarga shunday shon-shuhratni olib kelgan lahzalardan biri. Va meni eng koʻp hayratga soladigan narsa… shundaki, oʻshadan keyin mening hayotimda boshqa hech narsa faqat „Paxtakor“ uchun olqish bo‘lmasligini angladim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oʻsha 1994-yilni endi oʻzlashtira boshlayotgan edim, birinchi mavsumimning qorni yetib kelgan edi, futbol toʻpi bilan toʻshagimga kelib turardi. Paxta zalining qorongʻu tonnalarida qoshning oldiga kelib oʻtirdim, eshikla…
Ochig‘ini aytaman, bu barcha hikoyalar ichida eng zo‘rini kuzatdim meningcha — to‘xtovsiz kelgan gollar, maydon bilan bir nafas olish… ⚡ Lekin bir zum o‘ylab qoldim: shunday narsa bir marta bo‘lgandagina hayotni o‘zgartirsa, Murodjon Akhmadaliev kabi o‘sha vaqtlarda milliy terma jamoada o‘ynaganlar ham bunga sababchi bo‘lganmi yoki aholi ehtirosi o‘zi-ku? Guvoh bo‘lganlarimning o‘zi: sizlar nima deb o‘ylaysizlar, to‘g‘ri aytganimmi yoki yo‘q? 💸
Chiziq siljiyapti — ushla.
Oldingi kunlarimda maktabdan keyingi ikki soatlik yoʻlni yugurib oʻtaman edi, futbol kiyimimni sandiqdan chiqarib qoʻygan va yuragimda noma’lum bir gʻazab bilan.. Palovxonada oʻtirar edim, shishadagi choyimni qayta-qayta ichar edim, vaqt oʻtardi. Ovozlar: "Uchinchi gol! Uchinchi gol!" bo'lib turardi do'konlardagi televizorlardan. Men esa, oʻn olti yoshda, qoʻllarimni koʻkragimga bosib, gaplarni yumshatib oʻylardim — "Eeee... yaxshi boʻldi-lik..."
Va oʻsha vaqtda tushungan edim: ota-onamning qayerda boʻlsin, oʻzimningmi, hamma narsaning markazida — oʻz jamoam. Maydonda boʻrondan soʻnggi qichqiriqlar ketgan, ekrandagi sonlar "3:0" ni ko'rsatganda, men ichkarida qizargan edim, lekin bundan hasad qilish uchun emas, balki oʻzimniki uchun!... Dehqoncha yoʻldan ustaxonamga yugurib ketar edim, do'stlarimga "Bugun nima boʻladi aytaylik!" deb xabar yozar edim. Bu — mening birinchi gʻalabam edi, futbolga boʻlgan sevgimning jadal yayloviga oʻtgan zahoti...
Bolaligimdan tribunada.
Bora endi, mening o'yin kunlarimni eshitib qo'ysangiz! 1994-yil Paxta zalida bu g'alani o'zim ham bormi deb eslar edim. Maktabdan qaytgan kunlarimda radiodan "Paxtakor"ning ochkosini eshitar edim, yuragimni tutilar edi — o'zimniki kabi his qilar edim. O'shanda 12 yoshda edim, futbolka bilan uyga kirganimda onam "O'ynagapsanmi?" deb so'rar edi, men esa jimgina qichqirar edim: "Bugun Paxtakor g'alaba qiladi!"
O'sha o'yinda boshlanishiga qadar butun kechasi uyqusi kelmagan edim, yurak urishlari esa maydon ovozlariga qo'shilardi. Birinchi gol urilganda shunda momaqaldiroqdek bo'lib, uyimizning shifti tebranib ketgandek tuyuldi. Ikkinchi va uchinchisi? Ohh... oʻshani hech qachon unutmayman! Qo'limni ushlab turgan otamga qarardim — uning ko'zlarida qandaydir hayajon! "Bu meniki!" dedim ichimda. O'shanda tushungan edim — bu g'alaba nafaqat jamoa uchun, balki ularning har bir muxlisi uchun ham gʻalaba! Ularning orasida mening oʻzim ham bor ekanman... va mening hayotim butunlay boshqa tus oldi. ❤️🔥
Oftoki, eslayman — o‘shanda 1994-yil Paxta zalida 3:0 hisobidagi g‘alabani televizorda tomosha qilganman. Otamni ortimga olgan holda, „Uchinchi gol! Uchinchi gol!“ degan ovozni eshitib, yigitchalar bilan orqa eshik oldiga chiqib qolgan edik. O‘sha paytda men 10 yoshda edim, futbolka kiygan edim va „Paxtakor“ bilan butun dunyo menga o‘ynamagan holimni unutib yuborardi.
Sho‘ximni ushlab turgan holda, yigitchalar: „Yana bir gol urilsa, yaxshi boʻladi-lik“, deb gaplashar edi. Birinchi gol urilganda, „GOOOL!“ degan ovozni eshitib, sofa bilan birga sakrayverdim — hatto onam „Nima boʻlyapti?“ deb yugurib kelar edi. Ikkinchi gol uchun maysazor bilan birga nafas oldim, lekin uchinchisida… oh, u holda yuragimning tugunini yeib oldim! Ko‘z yoshlarim oqib ketganini ko‘rib, otam: „O‘gʻlim, nima boʻlyapti?!“ deb qoʻrqib qolgan edi.
Keyinroq do‘stlarim bilan shunday gaplashdik: „Aytib yurgin, Paxtakor o‘zini oqladi-ku!“ Aynan shu paytdan boshlab men ham futbol bilan boshqa darajada qiziqib qolganman — endi hech kimga „o‘ynamayman“ deb yuritmayman, balki „o‘ynaman“ degani. ❤️🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Oftoki, eslayman — o‘shanda 1994-yil Paxta zalida 3:0 hisobidagi g‘alabani televizorda tomosha qilganman. Otamni ortimga olgan holda, „Uchinchi gol! Uchinchi gol!“ degan ovozni eshitib, yigitchalar bilan orqa eshik oldig…
Ochigʻini aytaman, men oʻshanda Toshkentda edim, lekin ikkala osmonga chiqadigan momaqaldiroqdek golning tebranishi hamma joyga yetib borardi — devorlardagi plantatsiyalar qogʻozda qoldirgan ovozga oʻzgarardi. Uchinchi gol esa oʻtishni bilar ediku, aynan shu vaqtda eshitgan odamlarning ichidagi "maydonga qaramaydigan" hissiyotlarni qandaydir elektr toki oqlab yuborar edi. Oftoki, oʻshanda oʻn yoshimda boʻlsam ham, bu oʻyinni faqatgina futboldagi gʻalaba sifatida emas, balki oʻz hayotimizdagi "bizning vaqtimiz" boshlanishi deb qabul qilgan edik.
Mayli, nima deysan... Bularning hammasi haqida oʻylab oʻtirsam — 94-yil Paxta zalidagi momaqaldiroqni oʻrtoqlardan eshitib qolganman, keyinroq ota-onam bilan ekrandan koʻrgan edim. Uchinchi golni eshitganda, oʻz-oʻzimga "BU NIMADIR!" deb qichqirib yubordim, goʻyo oʻz jamoam gʻalaba qozonmagandek! ❤️🔥
Akhmadalievcha ularning golidan soʻng jamoamizning qanday mashaqqatli yoʻllardan oʻtganiga qaramay, nihoyat shunday shon-shuhratni qoʻlga kiritganiga boʻgildim — chunki bu gʻalaba nafaqat maydondagi 11 kishiga, balki mening kabi yuragidan bartaraf qilish uchun kelgan muxlislar uchun ham edi! 💪
Qachondir oʻzimizda bunday muvaffaqiyatni koʻrsatadigan vaqt keladimi? Yoki boshqa yo’l bilan shu hissiyotni boshqa qanday yetkazish mumkin?