o'zbekliklar uchun Artur Beterbiyevning dunyoning eng yaxshi chempioni bo'lgani balo

Ular "Baba Yaga" deb chaqira boshlashganda men o'zimni tanaffusda ekanman, uyda yolg'iz televizor yonib qoldi. 70 dyumli ekranda Arthur ringga qadam qo'yganda, tana terim chiqib, nafasim og'izimda qoldi — chunki u har safar shunday qiladi, ya'ni o'zini yondiradi. Qani, rusiyzabonlar memlar yaratganda, men ichimdan: "Nega biznikini olmaysizlar?!" deb qichqirdim. Tepadagi nafaslarimni eshitdim, lekin Arthurning ikki daqiqadagi xalqaro e'tirofini o'zim tanlaganimni his qildim — bu mening millatimga tegishli edi.

Xo’sh, shuni aytsam — bu voqeani o’zim ham bilsam edi, tug’ilib o’sganimdan boshlab, Nukusning yangi turar-joyiga kelgan birinchi partiya videokassetkalarning birida Arturning holdan toygan olishuvlarini ko’rgan edim... o’sha vaqtda kichkina edim, faqatdagi g’ururim kelib qoldi, yodimda qolib ketdi. Qachonlardir eshitgan edim, u 12 yoshida oilasi bilan Ukrainadan ko’chib kelgan, bir kun kelib o’zbeklar orasidan chiqib ketib, butun dunyoni olovga botirib yuborganini. Nafaqat chempion, balki "Baba Yaga" — bu ularning "bizniki" ekanligini ko’rsatgani uchun ichim qaynayapti! Boshqalar memlar yaratayotganda, mening yuragimda g’alaba o’ynaganligini his qildim... chunki men uchun Artur — bu o’zbekliklarning xalqaro sahnada qilgan faxri!

Artur haqida gap ketganda o’sha fevral oyi — oʻziga xos ramziy vaqt edi, eslayman, mening xotiramda ularning aksiyalari ham, hammamizning hayajoni ham oʻsha kunlarga borib taqaladi. O’sha paytda bu jamoada koʻp gapirar edik, lekin hozir esa baribir boshqaroq hissiyot — vaqt oʻtib, Artur bilan birga boʻlgan joylarimiz avvalgidan koʻra ancha chuqurroq tuyulmoqda. O’sha davrda shunday edi: har kim oʻzining eng yaxshi holida edi. Aziza ota-onasi bilan ringni tomosha qilgan, Sardor yolgʻiz televideniyeda qolib, tanaffusda yigʻlab yuborgan, men esa Toshkentning yangi turar-joyida kassetalarni oʻynamaganim yoʻq. Hamma joydan oʻrganib qoldik, Oʻzbekiston boʻylab, Rossiya boʻylab, hatto Qozogʻistonda ham Artur haqidagi yangiliklarni sabrsiz kutar edik. Endi esa boshqa narsa — vaqt oʻtishi bilan shu jamoaning hissiyotlari, uning ichidagi „bizniki“lik hissi yanada toʻlaroq boʻldi. O’sha vaqtlardagi xotiramizda hali ham nimadir qilish uchun quvnoq, ammo hozirda oʻzaro muruvvat bilan yaqinroq. O’shanda koʻp gapirishar edik, endi esa koʻproq eslashni va hatto unutilmas sahnalarni yaratmoqchiligimizni his qilaman. Barcha oʻrnaklarning asosiy nuqtasi shundaki, oʻsha paytda jamoa hali yangi edi, endi esa uning ichidan oʻsib chiqayotgan faxrlanish hissi yanada ogʻirroq va chuqurroq boʻldi. Ammo ajralib turadigan tomoni bor: oʻsha vaqtlardagi hayajon hali ham yaqqol eshitiladi — lekin endi u oʻsha oddiy, hali yangi boʻlgan hayajon emas, balki qariyb 10 yil oʻtgandan soʻng eshitiladigan, shu o‘zbekliklarning xalqaro eʼtirofini oʻzgartirgan, oʻziga xos shuhratga aylanib ketgan hissiyot.

Mana o'zi, xotiramga sho'ng'ib ketdim — oʻsha kasseta-dasturxonchada Arturning birinchi qattiq zaryadlarini koʻrganimni, o'sha paytda men bilan birga bo'lgan o'g'il bolalar ham hozir o'zlarini taniydilar, yigitlar! 🤣🍿 O'sha yoshlikdagi oʻzimizni tasavvur qiling: kichkina, lekin Arturi qayta-qayta "sovun bilan yuvish"ga chaqirganlarga qarshi kurashayotganini ko'rib, ularning barchasini — pult bilan, choyxonadan qoʻl bilan, orqa tomonida "O'ZBEKISTON" yozuvi boʻlgan xalat bilan — har qanday usulda "yuvib yubormoqchi" edik! 😂 Endi esa Artur ularni allaqachon "Baba Yaga" darajasiga koʻtargan — bu esa mening kichkina mening oramizdan chiqqan "xalqaro qoʻpol odam" haqidagi gʻoyamning oʻz-oʻzidan yetuklashishi edi. Deyish mumkinki, u bizniki boʻlgani uchun emas, balki xalqaro maydonda "qo'pol"ligini koʻrsatgani uchun uning ustidan memlar yaratildi... va endi bu memlar orqali butun dunyo uning yuziga ko'z yumib qoʻyadi! 🤣 E, endi nima deyishim keladi — o'sha kassetalarimizni eshitganda, qani, hozir ham o'zimizni " Arturni qo'llab-quvvatlovchi guruh" deb ataydigan jamoamiz bilan birga boshqa hech kimga yo'l bermaymizmi? 😂