O'zbekistonning afsonaviy o'g'li Murodjon Ahmataliyev bilan davlatimizning futbol…
ah tema o'zi ota-onalarimizdan eshitgan qilib, o'sha 90-yillarni eslayman. men shu paytlarning o'zida futbolni yaxshi ko'rmagan bo'lsam ham, ahmataliyevlarning ajoyib juftligini tomosha qilishimga to'g'ri keldi. endi o'ylab qolsam, o'sha vaqtda yo'llarimiz kam edi, televidenie orqali tomosha qilganimiznigina eshitaman — lekin uning gollari uchun vaqtimizda "lekin" yo'q edi, faqat "wow!" deganimiz edi.
o'sha yillarda hammamizda futbol qanchalik katta ekanligini his qilganman. chunki bayramlarimizda, do'stlarimiz bilan to'plangan vaqtimizda, hatto oddiy bolalar orasida ham Murodjonning nomi uchib yurardi. hamma unga o'xshash bo'lishni orzu qilgan. shuning uchun bu ekan, o'sha paytda futbolni yurakdan sevib qolishning o'zi edi. endi esa... bir ayblanmasdan aytaman: hali ham uning o'ynagan vaqtlarini esladiganlarimiz bor, lekin yangi avlodga o'sha hislarni yetkazolmayapmiz.
esimda o'shanda maktablarimizda qanchadir vaqt ajratib Murodjonning gollarini yozib olishganimizni eslataman. o'zbek futbolining bunday yorqin yulduzi bilan o'zbekistonliklar sifatida faxrlanishimiz mumkin.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olamdan oʻtgan bir yigitni endi ham eslar ekan, mening ota-onamning qishlogʻida telefonimiz yoʻq edi-da... Jizzaxga birinchi bor sayohatimda uy qanday qilib portlaganligini unutaman! Qishloqda radio bilan kuzatib, uning golini eshitganimda — darrov 1994-yil qaytib keldi: oyna oldida turib, "Allohm, bu kimga oʻxshab qolgan ekan!" degan edim va qoʻllarimni yuqoriga koʻtargan edim! Hozircha hammasi ketgandek tuyulsa-da, Murodjonning gullarini tinglagan vaqtlardagi baxtimizni uzoq vaqt saqlab qolamiz.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Olamni, Aziz_Ultras gaplaringni eshitganimda — mening bolaligimdagi shu birinchi TOSHKENTA BO'LGAN VAKTSIZAMIZni esladim! Ota-onam bilan birgalikda qishloqdan poyezdga o'tirib kelgan edik, stadionning oldiga yetib kelganmiz — shunda uning 3:0 hisobidagi tarixiy zarbasini ko'rdim! Mening qoʻllarim avvaliga qiynalayapti, keyin — "Murodjon qayerdan bilsa, men ham uning oldiga yuguraman!" degan edim, chunki u mening 7 yoshimdagi eng katta gahrimanni qaytara oldi!
Hali ham esimda: jamoadoshlari bilan qanday boshlashar ekan, ularning qoshlarini yuqoriga ko'targan vaqtini. Oʻsha paytda boshqa hech kim shunday ovoz chiqarib qichqirmagan edi — faqat "AHMATALIYEV" nomini! Futbol — bu yurak toʻlib toshgan vaqtlar, mening kichikligimda oʻsha kayfiyatlarni yashab qolganman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oʻsha 90-yillarni eslaganimda, boshqa hech narsa emas — faqat oʻtgan vaqtning oʻziga xosligi, oʻyinning oʻziga xos jozibasi edi. Hozirgi jamoalar qanchadir professional, asosiy vaqt esa statsiyalar, yopiq zalda oʻyinlar, televizor ekranidan koʻrishganda oʻziga xos his-tuygʻular yoʻqolib ketayotgandek tuyuladi.
Lekin Murodjonning oʻyinlariga kelsak... Hozirgi avlod oʻynamaydi, hozirgi avlod qichqirmaydi. Oʻsha vaqtda stadionlar qul yoki boʻsh edi — lekin qichqiriqlar, qoʻllarning tepasi yigʻilib qolganlik, bir butun xalqning ruhi koʻtarilib, uning nomi butun davlat boʻylab oʻynagan. Hozir oʻsha hislarni topish qiyin.
Jamoa oʻziga xos, ammo oʻtgan vaqtning oʻzi alohida edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olamning o'zi, Aziz_Ultrasning so'zlari bilan to'xtab qoldim — ochiq-oydin, qalbdan chiqdi, endi shunday narsalarni eshitib ham qoyil qolaman. Yillar o'tdi, internet, smartfonlar, hamma narsa osonlashdi, lekin o'sha hislar... ularni qayta tiklab bo'lmaydi, chunki futbol o'sha vaqtda faqat yurak bilan o'ynalar edi. Murodjonning gollari uchun qichqirgan vaqtlarimizni esladim, televizor oldida oyoq-qo'llarimizni ushlab turganimizni. Endi o'zimning bolaimni hayol qilsam — uning 7 yoshida poyezdga chiqib, Tashkentga borib Murodjonni koʻrishga qodirmi ekanini... Manniy vaqtdan hikoya qilishni istayman: mening kichkina opam barcha maktabni Murodjonning ishlatgan soniga yozib qo'yar edi, 11 raqamini esa maydonning qanchadir qismiga chizib qo'ygan edi. Uni qachondir maydonda ko'rishni orzu qilgan.
Qishloqdagi o'yinlarga kelsak — radio orqali tinglaganimizni eslayman, oila to'rt kishi quloqlarimizni shu korpusga tiqib, "Ahmataliyev! Ahmataliyev!" degan qichqiriqlarni eshitib turardik. Bu qichqiriqlar davlatimizning turli burchaklariga tarqalib ketar edi. Hozirgi vaqtda 70-daqiqada hech kim "goool" degani uchun harakatlanmaydi, lekin o'sha vaqtda butun xalq o'sha gol uchun yugurar edi.
Murodjon bizga shunchaki futbolchi emas, balki yurak og'rig'ini, bayramimizni bildirardi. Uning 94-yilgi Osiyo o'yinlaridagi goli men uchun faqat bir necha soniya emas, balki butun umrim davomida yurakda saqlab qoladigan lavha. Shu vaqtlarni eshitganda, qanaqa foydasi yoʻq — ular yana qaytib kelmaydi, lekin xotiralarda omon qoladi. Murodjon Afsonasi faol boʻlsin!
Isbot qani?
Ofitsiant sovg'ani olib, stolga "90-yillarning ovozida" xitni yoqib qo'ymoqchi bo'ldi — qachonki radiosidagi eshittirish Murodjonning golidan keyin shunchaki "U-UT! U-UT!" deb qichqirganini eshitib, ofitsiantning oyoqlari osilib qoldi va choynakning ichiga yiqilib tushdi... nima qilish kerak ediki, o'sha vaqtlar o'ziga xos edi — radio orqali qichqirar edilar!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿