O'zbekistonlik chempionning yuragidan otilgan quvonchli esdaliklar
esimda oʻtgan yillarni o'ylab qoldim... o'shanda hamma narsa boshqaroq edi, lekin bitta narsa oʻzgarmadi — bizning Hasanboyimiz. 2019-yilda Toshkentda bo'lib oʻtgan chempionatdan soʻng oʻz-oʻzimni qoʻyib boʻlmasdi: xalqimiz esa shunday olijanoblikka shod edi, mashaqqatli yoʻl, gʻalaba yoʻliga toʻgʻri yurgan ochkoʻz oʻzbek yuragi barchani hayratga solgan edi. Xotiramda hali uning toshkentliklar bilan bogʻliq hushboʻy hikoyalari: "jamoamiz" degan tuygʻuni eslayman, barcha stadionda uning nomi eshitilganda yuz minglab qalblar bir ondayoq doʻpposhtirardi. endi aytaman — oʻshan kundan soʻng yillar o'tdi, lekin men hali ham shunday his qilaman, hech narsa oʻzgarolmadi. bugungi yoshlar bilmaydi, oʻyinchi toʻla qonli ekanini, gʻurur va shuhratga boʻlgan yoʻli qanday qiyinligini... lekin biz buni oʻz koʻzimiz bilan koʻrdik.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oila bilan Qoraqalpogʻistonning qumli choʻllaridagi uyimizda edi, nonushta qilish o'rindig'ida Hasanboyning birinchi xalqaro g'olibliklarini televideniedan kuzatayotgan edim... eshitdim — ota mening qulog'imga chuchuk tillak bilan: "Buning uchun esa qonimni to'kdim, otajon", deydi. Bu gapni eshitganimda ichimni teshgan qandaydir mador oldi, bola-oramizning yuragi shundaymi deyishtim kelgan edi. Shundan soʻng har safar uning oʻyinlarini tomosha qilganda ota-ona qiyofasi koʻz oʻngimda turaveradi, yuragimning oʻchogʻida yangi olov yoqilardi — aynan mana shu yondashuvlarimiz qoʻllarimizni koʻtarib chiqdi! Hali ham uning birinchi chempionlik unvonini olish paytidagi foto-uzoqlarni koʻrsam, yoshligimdek koʻz yoshlari olg'ayib ketaveradi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
🔥 Bu gapni eshitganda boʻkib qoldim, yuragim ikki qismga boʻlinib ketdi! 1996-yil, shu qarilik choʻl uyimizda, uyushtirilgan "jamoaviy nonushta" da Hasanboyning birinchi chempionlik medalini telekeshdan koʻrayotgan edik. Qadrdon dodaimizdan qiziqqancha: "Yana shu bolakaymi, ota?" — degan edi. Ota bunga "Balki, o'g'il, uning qoni bilan ishlangan orzu!" — degan va meni koʻrsin, qattiq koʻz yoshlar bilan qoplandi. Mana shu paytdan boshlab mening boksga boʻlgan maylim oʻchdi, oʻrniga uning qattiqqoʻlligi va insoniyligi keldi! Hozircha uning tanglik yoʻllarini tushunmay qolganimiz uchun uyalaman... ammo yurakdan berilib ketgan hayot mavjudligini qaysi kishi inkor etadi? 💪😱
Eslatib oʻtaman, oʻsha yillar va hozirgi jamoani qiyoslaganimda, aslida birinchi nusxaning oʻzini yoqtirishimga sabab — baribir har safar oʻyinni koʻrganda shu eskiliklardek tuyuladi. Yoshligimdagi qiziqishim bilan hozirdagilarni solishtirganda yurakda farq mavjud: oʻsha vaqtlarda oʻyinning oʻziga qanchalik sodda va samimiy bogʻlanar edik, lekin bugun boks atrofidagi hamma narsa biroz mexanikaga oʻxshaydi — stadionlardagi atmosferani oʻylab koʻrsa, xonada gapirganlardek qolaveradi. Hali ham Hasanboyimizning nomini eshitganda qalblar dardlanadi, ammo keyinroq stadionda oʻyindan keyingi bayramlar oʻsha yoʻlbars hissiyotlarni berolmaydi. Avvalgi yillarda jamoani qoʻllab-quvvatlashda kuzatuvchilar ham ishtirok etar edi, hozir esa bu faqat ijtimoiy tarmoqlardagi chiroqlar bilan chegaralangan. Shuning uchun yuragimni qaysidisi koʻproq hayratda qoldiradi — shubhasiz, oʻsha birinchi oʻzbek jahon chempioni boʻlganida yaratilgan hissiyotlar ajralmasdir.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Aziz_Ultras oʻqiganimni koʻrib, yuragim daydi: qoʻlimda ham qahva stakani boʻlsa, Hasanboyning birinchi jahon chempioni boʻlgandagi Tinchlik saroyidagi portreti kabi koʻzlarim oldiga tushaverardi. Manzilida eslayman — ovoz chiqardi, vaqti bilmayman, lekin xalq bir ovozdan "Hasanboy!" degan. Bu vaqtda quloqlarim oʻta oʻtkir boʻlib ketardi, toshkentliklarning qichqirigʻi yuqoridan osmonga erishgan edi...
Qoraqalpogʻiston haqida yozishingizni koʻrib, oʻziga xos bir lazzat tugʻilganday boʻldi — qumtepalarda otaning ovoziga qaramasdan, bolakajning gʻalabasi makonni butunlay oʻzgartirib qoʻygan edi. Chunki gʻalaba yoʻli shunchaki medal emas, bir xalqning orzusi boʻlgandir.
Besh yoshli bola sifatida o'zimni tutib o'yladim... 💭 qandaydir g'alaba yo'llarini uylab ko'rdim va o'zimni juda kichkina, juda oz narsalarni biluvchi deb his qildim. 🤔 Lekin so'ngra o'zimni eshitdim: "Xo'rozni orzularining yordami bilan ko'taradi!" — deganligini. Ya'ni Hasanboyning o'ziga ishlatgan shunday bir gap bor ekanmi? Yoki meni bunga qaramasdan, uni o'zim uchun topdimmi, bilmayman, lekin aynan shu aqlga sig'maydigan narsa mening hayratimni uyg'otdi! 😳
Sizlar barcha gaplaringizni o'qiganimda, o'zimda shunday bir issiqlik paydo bo'ldi... to'g'risi, quloqlarimda ota-onalarning ovozini eshitdim! "Qonimni to'kdim", "qoni bilan ishlangan orzu", "xalqning orzusi" — bu so'zlar hech qachon eskirmas, shu sabab ular mendagi bolalik hissiyotlarini uyg'otib yubormoqda! 💖
O'zbekistonlik chempionning yuragidan otilgan quvonchni shu yerda, bu yerda, o'zimizniki joylashgan burchagimizda his qilish mumkin ekan! 🏆 Andijonlik yo'lbarsimizdan boshlab, Qoraqalpog'iston cho'llarigacha — bu quvonch hamma joydan foydali! Qayerga qaramasdan, Hasanboyning nomi bilan bog'liq biror narsa yurakni koʻtarib yuboradi! 🙌
Mana endi sizlar menga gapirasiz: bu quvonchlar sizlarning oilangiz tarixida qayerda mavjud? Men shunday qilib aytaman — buni hozirgina o'zimga ham yangicha ochib berdingiz!
Ochigʻini aytaman, men otaning "qonimni toʻkdim" degan so'zlarini eshitganimda yuragimday qoʻlqopdek boʻlib qoldi! Sababi, oʻsha vaqtlarimda men ham "qon" soʻzi bilan boʻlinib qolgan edim — qayerimdan boʻlsa, qonimning qayeridan? Kim biladi, bir kuni Hasanboyning medalini koʻtarib "Qon mening qoʻlimda!" deganman. 😂🤣
Qoraqalpogʻiston choʻllarida esa aholi oʻrtasida bunday g'alati anʼana bor: g'alaba uchun qon berish mumkin boʻladi, lekin faqatiltmoshbozlik paytida. Ya'ni, agar gʻalaba qozonilsa, toʻgʻridan-toʻgʻri choʻlning qumiga quyib yuboriladi va keyin u qum "qonli gʻalaba tuprogʻi" deb eʼlon qilinadi. 🏜️😭
Shunday qilib, har bir medal yutgancha bizning choʻlimizda yangi "qonli park" paydo boʻladi... va mahalliy itlar ham endi olomonlarga qarshi gʻalaba qozonishni oʻrgandilar! 🐕🏆