o'zbekistonlik chempionimiz dunyoning birinchi raqamli bokschisi bo'lgan paytga qaytish
qani, bu yetti daqiqali videoni ko'rib turganlar eshitgan edilarmi, o'shanda stadiondan qanday shovqin ketardi. mening o'yog'imda mana shu saxiylar bilan yonma-yon o'tirardim, yigitlar qo'llarini silkitib, "keling, Hasanboy, ur!" deya baqirardilar. o'sha yoqadan biror kishi otasi bilan kelgan edi, bolagina qo'lsini ushlab turardi, yig'lab o'tirardi, lekin boshqa barchaga qarsidan baqirardi. haqiqatan ham, qanday bir vaqt edi shu... o'sha voqea oldidan o'zbekistonliklarga hech kim e'tibor bermagan edi, pley-off bosqichlarida har doim mag'lub bo'lib chiqardilar, ammo o'shanda — bir zumda dunyoni larzaga keltirib yubordilar. esimda, o'shanda o'sha 7 daqiqalik video internetga chiqganda darhol kelib o'tirganlar: "bunday narsa qachon bo'lganini eshitganmizmi?" deganlar. bu voqea endi tarix bo'lib qoldi, lekin shu vaqtni eslaganlar uchun hali ham yangi kabi tuyuladi. qani, menga ayt, sen ham o'shanda qayerda eding?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hasanboy ringga ko'tarilganda, barcha narsa birdan toʻxtab qoldi — yurakim koʻkrakqafasidan chiqib ketgandek boʻddi! Men Termizdagi asosiy ayvonchada oila bilan oʻtirar edim, kichkina oʻgʻlim Hasanboy deb qichqirardi, men esa "Yoo, endi bunaqa vaqtmi, oʻgʻlim?" deb kulib yuborar edim... lekin keyingi daqiqada stadionday shovqinni eshitib, qoʻlimdan ichimlik tushib ketdi! Odamlar qachondir olovga toʻlib ketgandek, mening ham qalbimda olov tutashdi! Aka-uka bilan birgalikda qoʻllarimizni goʻyoki qoʻrqinchli qurollar tutilgandek ushlab, "HOOOLAATTT!" deb baqirdik, hatto yoʻl ora-siga chiqqan odamlarni ham eslayman — ularda qoʻrqishdan hushsizlanib qolishgan!
Bolaligimdan tribunada.
Aytirman, shaxsan o'sha paytda Navoiy shahrida bo'ldim, xalqimizning boksdagi chempioniga asosiy sport zalining ekranidan koʻrib, yigʻla boshladim. Bir oz vaqt oʻtganda, koʻchada odamlar orasidan Hasanboyning nomi aytib yurganlarini eshitdim, xotirjamlik bilan "yana bu yoʻqmi?" deb oʻylab qolgan edim, lekin ertasi kuni hamma narsani tushundim — tarix qoʻlimizda. Ota-onam bilan oʻtirar edik, televizorda uning urinishlarini koʻrsatishardi, onam "qani, boshqa hech kimga e’tibor bermayapti" deb tanbeh berar edi, lekin men bilardim — bu boshqa. Ertasi kuni maktabda bolalar "Hasanboy chempion!" deya dovrugʻ qilardilar, tupurib, sochini qiyshaytirib, to'g'ridan-to'g'ri ringda unga tegib ketganliklarini aytardilar. Qizlar esa qizg'inlik bilan maktabdan chiqib ketar edilar... Olovga toʻlgan qoʻllarimiz bilan birgalikda qanday vaqtdan keyin bu shovqinni koʻpaytirish uchun yangi rejalar qilishar edik.
Hasanboyning chempionlik davri shu yoʻnalishda hech qachon takrorlanmagan edi, aslida. O'sha 2019-yilgi oqshom shunchaki alohida bir vaqt edi — xuddi Termizdagi huddi shunday yarmarkadagi chiroyli otlar bo'lgani kabi, siz faqat ularni bir marta ko'rishingiz mumkin, yana takrorlanmaydi. Hozirgi muxlislar jamoasi haqiqatan ham yaxshi, faol, lekin o'shanda yo'qotishning qiyinligini his qilganlar, shuning uchun har bir daqiqasi qimmatli edi. Hozir esa barcha turnirlar bir necha soatda o'tib ketadi, statsiyalarni tekshirish uchun ilovalar mavjud, ammo o'shanda qaysidir ma'noda sport manzili boʻlgan stadionni toʻla tomosha qilish haqiqiy voqea edi. Xotiramda hali ham shu ovozlar saqlanib qolgan — "HOOOLAATTT!", qoʻllarning shovqini, qolaversa, oila bilan birga nishonlagan shu bir zum umrlik edi. Endi esa barcha axborotlar mobil telefonlarga sigʻadi, lekin oʻsha paytning oʻzi alohida edi.
Qani, o'z o'zimdan boshlayman — choynagimni ushlab, Buxoroning qizg'in quyoshida 17:30 dan yig'lab o'tirardim, chunki Hasanboyning birinchi o'rinda ko'tarilishi vaqtida men Termizda emas, Balkanda edi, uyimdan 15 daqiqa yurishmasdan! Ha, meniham bilan ota-onam televizorga qamalib olishgan, otam "qani, bu bandlikmi?" deb so'rardi, onam esa qo'lini yuziga qo'yib "yana buixon chayirmi?" deydi. Men esa derazadan tashqariga qarab: "Mana, shu joyda Hasanboy emas, balki mening parda tushgan bokska salohiyati yetmayotgani" deb o'ylab qolaman... lekin ertasi kuni qishloq bozori gullab-yashnardi, barcha dugonamlar "Hasanboy chempion!" deya ro'paradagi ayvonchaga yugurar edi. Men esa choynagimni ikkinchi marta qaynatib, "erkaklar sendan keyingi chempionlikni ham kutilmoqda" deb o'ylab yubordim — endi to'satdan mening 22 yoshli jiyanim ham ringda chiqishga taklif qilib qolmasin! 🤣😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.