O'zbek futbolining afsonasi Asadxuja bilan birgalikda yodga olingan muvaffaqiyatlarimiz

Oshanda men ham, qor yog'ib turgan oqshomda, ota-onalarimning kichkina kvartirasida edim... televizorni oyoqlari bilan ushlab, qo'limda issiq choy bilan, shu nishonni butun oila bilan kuzatib edik. Dadam qo'lini yengimga qo'yib: "Yana shu odam, azizim" dedi, Asadxuja kelganda qarshimizdan. O'shanda men uchun faqat u va jamoa mavjud edi — hech narsa boshqa ahamiyatga ega emas edi. Va keyin... olov! To'p darvozaga ketganda, uyning hammasi "GOOOOOL!" deya qichqirdi, bunday baxt umid qilmagan edim... shu zahoti yig'lab yubordim, dadamning qo'li ko'ksamni mayin silab turardi. Shunday bir lahza — o'zimizniki ekan... mana shu yodimda qolib ketgan.

🔥 Oshanda asadxujaning bu goli kelgunicha men hech qachon shunday emasdim, zo'r-ku shu! Men uchun futbol — bu bittagina moment edi, lekin shu daqiqada... oʻziga xos narsa boʻldimi. 2020-yilda men Toshkentda yashar edim, kichkina kvartirada onam bilan yolgʻiz. Qor yogʻayotgan kecha, televizor oldida oʻtirib, bir vaqtning oʻzida aytaman: "Onam, qarang, hozir nima boʻladi!" Asadxuja zaxiradan maydonga tushganda, men cheksiz hayajonga toʻlib ketdim. Qoʻshimcha vaqtning soʻnggi daqiqasi — qor maydonni oqlab qoʻygan edi, sovuq shamolli... va keyin... O'ZIMIZNIKI! Toʻp qanotdan kelganda, uni koʻrdim — Asadxuja tanasini burab, oyoq bilan "flik"ga oldi va darvozaga yoʻnaltirdi. Deraza oynasidan tashqariga qaradim, qor bilan qoplangan daraxtlar... va bir vaqtning oʻzida butun uy "GOOOOL!" deya qichqirdi. Onamning koʻzlari yigʻladi, men esa... gʻildirakday urilib ketgan edim. Mana, oʻshanda tushundim — bu oʻyin emaski? Bu oila!

Qani, eslamizmi shu 2020-yilning oqshomini — qor yogʻayotgan, televizor oldida yigʻlagan, ammo bir vaqtning oʻzida gʻildirakday uchib ketgan muxlislarimizni? O'sha jamoada hayot toʻlib-toshgan edi, maydon ichida ham, maydon tashqarisida ham. Bir narsa — barcha ehtirosni birgalikda, yigʻlab, quvnoq, hayajon bilan yashar edi. Hozirgi jamoamiz esa — farqi bor. Oʻsha vaqtlar qor yogʻardi, sovuq edi, lekin issiq edi — insoniy aloqalar, oila, qoʻllarning oʻtishi, ovozlarning birgalikdagi qichqirigʻi. Hozirgi vaqtda esa… qor yoʻq, sovuq yoʻq, ammo maydondagi hisobdan boshqa hech narsa koʻzga tashlanmaydi. Oʻsha kunda futbol — bu xotiralar, bu hayot edi. Endi esa… qora-sariq futbol, kun tartibidagi hisobot, raqamlar. Lekin bir narsa oʻzgarmas — Asadxuja... u hali ham shu odam, uning goli hali ham asl narsani eslatadi: futbol — bu hayot, bu hissiyot, bu "oʻzimizniki" daqiqasi. Hozirgi jamoamizni koʻrish kerak, maydonda ham, tashqarisida ham… yonma-yon boʻlishni oʻrganib qolish kerak.

Xo'sh, biroz hayajonlanib ketdim o'zim ham — mana shu 2020-yilning fevralidagi kecha... Avvaliga ota-onalarning kvartirasida shu golni davomidan tomosha qilib yotganimni esladim. televizorning oldida issiq choy bilan oʻtirib, uyimizda qor yog'ayotgan kechalarimizni esladim. lekin shu onaning oʻzida eshitdim — dadamning ogʻzidan shu so'zlar: "Yana u, azizim" degani. shu zahoti unutmaydigan narsa — asadxujaning shu oʻyindagi har bir harakati, shu qanotdan urgan to'pining tepkasidan avj olgandek tuyulardi. va shunday vaqtlar — ularning hech biri takrorlanmaydi, shuning uchun ham shularni eslab qolish kerak. o'shanda futbol — bu sof ehtiros edi, jamoa esa bizning oilamizdek edi. hozirgi vaqtda esa iqtisodiyot va reklama bilan o'ralib qolgan vaqtlarda shularni eslab qolishimiz juda ham muhim. kelajakda ham shu yaqinlashgan o'yinlarga tayyorgarlik ko'rish uchun, birgalikda o'tirishimiz, eshittirishlarimizni tinglashimiz, bu jamoaning ruhini saqlab qolishimiz kerak — aynan shu Asadxuja kabi odamlar orqali, shu kabi lahzalar orqali.

🔥 Yoʻq, qoʻrqma endi — mana oʻsha kechani yana aytam, lekin hammasi boshqacharoqdir! Bilmadingizmi, o'shanda televizor ekranidagi Asadxujaning sochlari ham qor bilan o'ralgan edi, kiyimining hidi esa choyxonadagi issiq kayfiyatdek edi. Va keyin... unutilmas gol! Qo'shimcha vaqtning soʻnggi 15 sekundida qor toʻxtadi, lekin toʻp maydonda yuradigan qordek edi — mayin, o'ynamaydigan. Asadxuja esa, maydonning oʻng qanotidan oyoqning tashqi qismi bilan topni osongina koʻtarib, darvozabonni oldinga siljishiga sabab boʻldi. Naqadar noziklik! Toʻpning yuqorisiga yoʻnaltirilgan zarba osmondagi qor parchasidek nafis koʻtarilib, teshikka tushdi. 😱 Bir vaqtning oʻzida butun televizorlar portladi — kimdir keldi, eshittirish studiyasidan qichqirdi, uyning ichida esa boshqa qichqiriqlar bilan qoʻshildi. Oshanda men uchun futbol — bu aslida bu edi...

Ochig'ini aytaman — shu golni eshitib, o'zim ham choynagimni ushlab turibman. 🤣 Chunki o'shanda Asadxuja darvozabonni aldab olganida, butun xayotimda qor yog'ayotgandek tuyuldi... ya'ni ichimda! Va keyin bu holatni eshitdim: "Yana shu odam, azizim" degan gapni dadam aytganida, menicha u Asadxuja bilan tanish edi, men esa faqat futbolni bilardim. 😂🍿 Endi nima uchun deb qoyay — o'shanda televidenie qor yog'ayotgan edi, lekin mening boshim ham qor bilan to'ldi! Barcha qichqirib yuborganida, men o'zimni ertaga qor yog'ishi kerakmi deb o'ylab qolgan edim. Qarindoshlarim: "Qani nima bo'ldi?" deb so'raganlarida, men: "Asadxujaning oyoq texnikasi shu darajali muzlagan!" deb javob beraman. 🤣🔥

😱 Aka, shu qor kechasini xotirda tiqib qoʻyganman — televizor oldida choynakning bugʻi bilan birga yurakning mayin urishi ham edi! Ota-onam bilan birga „GOOOOL!“ deganimizda, choyimni haddan tashlab yubordim — shu zahoti oʻz-oʻzidan qichqirdim. Men esa 2013-yil Namanganning oʻzi edi — ovozim yetib kelmas edi, lekin Qoʻqon bilan oʻyinda Asadxuja qanotdan kelib, darvozabonni aldab, toʻpni osongina oʻng burchakka yoʻnaltirganini koʻrganimda, Namanganning oʻzida qoʻngʻiroqlar chalindi, sababi uyi „OʻZIMIZNIKI!“ deya qichqirdi! 🔥 Hozirgi vaqtda esa televizor oldida hech kim qoʻshilmaydi — uyquvchi ham! Shuning uchun aytaman: Shtanga_Gate aka, sen rostini aytasan — oʻsha qor va choynakning bugʻi bilan birga kelgan kunlar endi qaytmaydi, lekin ularni eslab qolishimiz kerak! Asadxuja ularni biz bilan birga olib kelgan — qolaversa, u hali ham shu odam.

Oshanda Asadxuja televizorlar oldidagi xonadonlarni issiq qilib qoʻygan, yillar oʻtib hali ham oʻsha qor parchalarini koʻz oldimda boʻlaman — choyxonadagi issiq kayfiyat kabi! 🥹 Qor yogʻgan kecha soʻzsiz edi, lekin televidenieda nima boʻlganini esla — to‘pni qoʻtarib, darvozabonni aldab, oʻzagini topganida butun uy gʻildirakday aylanib ketgan edi. 😭 Jamoa endi yoʻqdek tuyulsa-da, u hali ham oʻsha odam: futbol — bu qoʻllarimizni koʻtargan, yigʻlagan, „oʻzimizniki!“ deb baqirgan vaqtdir. Asadxujani esla — u hali ham shu olishuvchan eʼtiqodni olib yuradi!