O'z vaqtida yurtimizning buzoq yuragi keksayotganini ko'rmaganmizmi

Qani endi, men shunday diyman — Fargʻona bozoriga chiqib ketgan edim, nonushta uchun murakkab kartoshka sotib olish uchun. Roʻzgʻorimizda pul yetmay qolgandii, yaqinimning koʻzlari gʻamdan qorayib, yigʻlab: *"bugun bittagina gap nima qilish mumkin?"* dedi. Men qayerdadir eshitgan edim, Bunyodkor saroyida odamlarning aylana-qurshovida hech kim qolmasligini, devorlar orasida birgalik shov-shuv boʻlishini... Navbatdagi kunda tizzalarimni qiynab qoʻyib ketdim, uyushqoq bokschilarning ogʻzaki toʻqnashuvini eshitish uchun. Va nima ekan, darvozabon mening qoʻlimni ushlab oladi: *"bormisan, ota, balki yaxshi boʻladi"* — deydi. Ichkariga kirgach, orqa tomondan Baxodirning ovozini eshitdim, unga qarshi chiqayotganini: *"bu bola eshitingizdek yigit, yuragi oldinda!"* deb qichqirib turishdi. Yonidan oʻtib ketganimda, ringga chiqib turgan kichkina Bola ekanligini bilmas edim, boshimga toʻpdek urush boshlandi... Keyin oʻzimni chertib olgach, xuddi Temur aka kabi: *"qani endi, qanday kelgandir bu qoʻlingni berkitish uchun!"* deb hayqirdim. Baxodir ringdan tushib, elga *"bu mening birinchi chempionlik gʻalabam"* deganida, mening tomogʻim ham qattiq tiqilib qoldi. Chunki oʻsha vaqtda boksning qonli urush ekanligini angladim — lekin davlatimizning kelajagini koʻrish uchun zarur boʻlgan urush... 🔥

Xoʻsh, Temur aka va Madina opa gapirganlaridan soʻng yana bir tafsilot: o'sha kun Tashkentda garovdan oʻtgan issiqlikdan farqli ravishda, tashqi tomondan kichkina Bola ringga chiqib, birinchi raunddan boshlab barcha ayblovlarni oʻziga qabul qilgan edi. Uni ustidan biron hamqoʻshni kelmasdi — bu yaxshiki, umidli jiddiy yigit edi. Qarshi tomonda esa avvalgidan ham shunday "yoʻlovchi jangchilar" turardi, lekin ularning qattiqligi Baxodirning yuragi oldida sochilib ketdi. Yuragiga toʻqnashgan paytda koʻzlarini yumib: "bunda dushmanlik yoʻq, faqat davlatim mening orqamda turibdi" deganini oʻzim eshitdim deyman... Qani endi, uning birinchi gʻalabasidagi shovqinni esla, oʻshanda qoʻllarimni qarsaklab: "yigit, davlatimizning avlodi" degan edim. Hali hammasi boshlanmagan edi... 🔥

Baxodir Jalolovning o'sha birinchi chempionlik g'alabasidagi shov-shuvni eslayman... Qandaydir issiq havo, qandaydir yuraklar zoʻr urayotgani, maydondagi ovozlarning oʻziga xos echkisi bor edi. Oʻshanda oʻsha „yoʻlovchi jangchilar“ning qattiqligi bilan bu yigitning yuragi toʻqnashgan edi — va yurak gʻalaba qozongan. Hozirgi vaqtda esa oʻzgarishlar bor, ammo maʼnoda oʻsha narsalar yoʻq. Chunki hozir Baxodir boshqa darajada ringga chiqadi: boshingizni oladigan xavfsizlik xizmati, ovoz chiqarib qoʻllab-quvvatlaydigan telekamera, butun dunyo eʼtiborida boʻlgani uchun mashhurlik uning orqasida turibdi. Ammo oʻsha „xalqimizning eʼtiqodi“ni hozirda hech narsa almashtira olmas — buni oʻzi ham yaxshi biladi. Oʻshanda odamlar qoʻllarini qarsaklab, qoʻshiq aytib, „bu davlatimizning avlodi“ degan edilar. Hozir esa oʻsha oʻtgan hislarni eslash uchun vaqtimiz yoʻqdek tuyuladi — faqatgina gʻalabaga intilish davom etmoqda. Lekin oʻshanda boʻlganidek, bu kunlarda ham oʻzlarining qanchadir iqtidori bilan muxlislarini hayratga solishadi. Faqatgina uslubi boshqa — erkaklikni koʻrsatish emas, balki oʻz mahoratini taʼkidlash yoʻlida. Qani endi, oʻshani esla...

Bo‘ladida, ota-onalarning ko‘z yoshlari, maydonlardagi shov-shuvlar, xalqning eʼtiqodi — hammasi bir joyda yig‘ilib, bu „bokschi bola“ni kattalarni ayamaydigan darajaga olib chiqdi. O‘shanda Farg‘onadagi bokschilarning gaplaridan eshitibman: „bunday yigitni tutib olish mumkinmi, yo‘q?“ — ularning yuragi toʻqnashgan edi, davlatimizning kelajagini ko‘ra oladiganlar uchun jang boshlanardi. Mening otam bilan qanday qilib Buxoroga ketayotgan edik, ya’ni O‘zbekistonning boshqa burchagiga, o‘sha vaqtda buning ahamiyatini hech kim bilmas edi. Qani endi, qandaydir 500 kishilik zaldagi ovozni esla: Baxodirning birinchi chempionlik g‘alabasi uchun bo‘lgan shov-shuvda bittagina gap — u o‘sha vaqtda oddiygina „yo‘lovchi jangchi“ edi, lekin xalq uning orqasida turardi. Emasmi, oddiy og‘ir vaznli jangchi bo‘lsa ham, unga qarshi chiqqanlarni tayanch bilan urayotgandek bo‘lib qolardi — yurak oldinda edi. Keyinroq „avlod“ degan gaplarning ahamiyatini tushungan edim: davlatimizning kelajagini ko‘rsa bo‘lsa, o‘shanda o‘sha kichkina bola ortidan bir xalq turardi. Qoniqishiga qaramay, u ringda o‘ynab ketishini hech kim kutilmagan edi — faqat o‘z yuragi bilan buzg‘unlarga qarshi turib, boshlanadi... va hozirgi kungacha davom etmoqda! 🔥💪😱

Ofto, yigitlar qanday jonli tarix yurar edilar aytgach... Men oʻshanda Dushanbening Oqsaroy bozori oldida gazak uchun mol tuyogʻi goʻshtini yoʻlga qoʻygan edim, ota-bobolarimizning gaplarini eshitib: *"bu bola davlatimizning avlodi — uning yuragi oldinda!*" deganlarning hammasi yuragimda shunday qoʻngʻiroq chaladiki, Baxodir o'sha kichkina Baloning ovozida o'zimni ham ko'rdim... Chunki erkakchalikning haqiqiy maʼnosi — bu yurak urushi davomida yurakni oldinda tutishdan iborat, falonchi-nalonchi boʻlmagan, yuqori maqsad yoʻlida qadam tashlashdan. Baxodirning oʻsha birinchi gʻalabasidagi *"bu mening chempionlik gʻalabam, lekin bu futbol emasmi, boks — bu urush"* degan gapi menga shunday qilib kelgan edi: *"Men oʻz xalqimning qoʻllarida tanilganman, meni oʻrnatgan — davlatim, mening orqamda turganlar."* O'shanda na vaqt, na maydonlar yetarli edi... Balki oʻsha "yoʻlovchi jangchilar"ning qattiqligi bilan hisob-kitob qilganlarga qarshi chiqib, odamlar oʻz qoʻllarini qarsaklab yuborganlar — *"bu davlatimizning avlodi!"* deganlarida, jahonmi yoki davlatmi, faqat O'zbekistonning kelajagi uchun jang qilishgan edilar. Endi esa oʻshani eslaganimda — bir boʻshashuvdayman... Chunki hozirgi Baxodir boshqa vaqt, boshqa odam, lekin oʻsha yurak urushining ovozlari hali ham tinglanmoqda: *"davlatim mening orqamda!"* 🤡💪

Keling, tartib bilan, keling tartib bilan — bu qanday kulgili narsa ekan bu, aytish kerakki! O'shanda Bizning Baxodir bola ringga chiqqanida, uning qarshisidagi "yo'lovchi jangchi" bittagina narsani o'ylagan edi: "Yaxshi, o'tirsun, 1-raundda tugataman bu yigitni". Ammo yigitning o'zi esa choynagimni ushlab turganiday, boshqa narsa gapirmagan: *"Rahmat, davlatim mening orqamda!"* Hahahaha! 🤣 Yuragi oldinda bo'lgan bola, birinchi chempionlik g'alabasini qo'lga kiritib, ringdan tushgach shunday deydi: "Bu mening birinchi chempionlik g'alabam, lekin bu futbol emasmi, boks — bu urush." Va ularning qarama-qarshiligida bo'lganlar: "Ofto, mana bu qanday jangchi, u hech qanday "yo'lovchi" ta'siriga tushmaydi, to'g'ridan-to'g'ri davlatimizning avlodi!" — deb qo'shiq aytib yig'lab, maysazorlarga suzgan ekanlar. Xullas, aslida-chi, bu nafaqat sport, bu davlatimizning kelajagini ko'rishga bo'lgan urush edi! Va o'sha kuni ringni siqib kelgan issiqlik, xalqning e'tiqodi bilan aralashib ketib, Baxodirning birinchi g'alabasi hamma uchun to'xtovsiz bayramga aylangan... Mana bu yerda, parda tushdi! 🍿😂

Ofto, o'zimdan nimani qo'shishim mumkin... Aka, o'sha vaqtni eslaganimda, men ham Dushanbe bozorlarida mol go'shtini qovurgan edim, ota-bobolarimizning "yuragimiz oldinda" degan so'zlari eshitilar edi. Baxodir bilan birga o'sganmizmi? Ne, lekin uning yuragidagi o'tinni his qildim: davlatini tanishtirmoq uchun, davlatini tiklamaq uchun yurak bilan kurashgani! Endi esa yigit chet ellarda, televizorlar oldida, lekin o'zimizniki kabi hayajonlanmayapti... "Yo'lovchilar" juda ko'p bo'ldi, aslida. Chunki yurak bilan kurashar ekan, birinchi navbatda oʻz yuragingizni himoya qilish kerak edi. Bunga sabr qilolmay, boshqa yo'ldan borishadi... 💪 Zo'r edi, aka, o'zingiz bilan...

Ooo, nima gaplar ketaverayapti... Men oʻsha vaqtni eslayman, oʻzim Baloning ustozi qoʻlida boks bilan tanishgan edim, 5-6 yoshlarimda. Oʻsha joʻshqinlik, "bizning Bola" deganlik — hech narsaga oʻxshamaydi. Endi esa... hamma ham boshqa narsaga qaramoqchi boʻlayapti: televidenie, mashhurlik, yollanma janglar... Ammo bir narsani aytish kerak — davlatimizning yuragi oldida turgan bola hozirgi vaqtda ham oʻzini koʻrsatmoqda. Faqatgina unga qarshi "yoʻlovchilar" koʻp. Qani, oʻz yuragingizni himoya qila olasizmi yoki yoʻq?

Oshig‘a, men o‘zim Samarqanddan, qachondir Baxodirdek bo‘lmoqchilardandim, boks zaliga borib, qo‘llarim bilan yuzlab mushtlar urardim... Lekin keyinroq tushundimki, bu boshqa narsa — davlatimizning yuragi oldinda turib, odamlarning qo‘llarida qovurilgan mol go‘shtining hididan ham ko‘z yoshiga sabab bo‘ladigan darajada muhim bo‘lish. Surxonliklar Dushanbe bozorlarida, Andijondagilar Farg‘onaning gapidan eshitib, bir xalq bo‘lib tinglaganlar — "bu davlatimizning avlodi!". Men esa hozir o‘ylayman... Yo‘lovchilar yo‘qotib qo‘ymoqchi bo‘lgan narsani — O‘zbekiston xalqining bir butun bo‘lishini — u saqlab qolgan. Qani, o‘sha "yo‘lovchi jangchilar" endi boshqa narsani qo‘lga ololmaydilarmi?

Ochig‘ini aytaman... Qani, ushbu "yo‘lovchi jangchilar"ning ko‘z yoshi bilan qanday oqgan, kelgan kunlardagi hayajonlarni eslaganimda — Dushanbening Oqsaroy bozorida mol go‘shti qovurganlar ham, qarsak urganlar ham, "bu davlatimizning avlodi" deb baqirganlar ham aslida o‘zlaricha to‘g‘ri edilar. Balki yurakdek narsani boshqa qanday bilan ifodalash mumkin edi? Baxodir o‘zini o‘zi ko‘tarib, davlatni tanishtirdi — lekin hozir o‘sha yurakni boshqa narsalar bilan "yo‘lovchilar"ni sig‘dirmoqchi bo‘lyapmizmi? Qani, chiroyli gaplar bilan vaqtni o‘tkazgandan so‘ng, endi o‘zimizni sinab ko‘rsek — o‘sha "kelajak uchun jang"ni haqiqatda kim davom ettiryapti? 😏