o'ttiz yildan so'ng ham qalbimizda yonib turgan amerika orzusi
qani endi, oʻsha oltmish yillar oldin boʻlar edi… qish kechasi edi, Los Anjelesda, bir do’koncha oldida yomgʻir yogʻardi, men esa oʻn toʻqqiz yoshman, xuddi shu oʻrta maktab bilan olomon bilan yoʻlga chiqayotganmiz edi… toʻsatdan radio karnayidan oʻsha ovoz chiqdi: *" Jessie Rodriges, birinchi raundda nokaut!"* — tupuraklar osmonga koʻtarilib, barchamiz birdek yugurdik, qanday boʻlsa qoʻlimizda chiroylar bor edi… o’shanda bilmasdim, oʻsha daqiqadan boshlab uning gʻalabalari mening hayotimning bir qismiga aylanib qoladi.
o’sha paytlarni esladim, qayerda boʻlsam ham, uning ringdagi har bir harakati mening koʻnglimda… mexmonxonalardagi yonilgʻi stansiyalarida, qishloqdagi uyimizning tomida yotib oʻtirgan kezlar, oʻrta asrlarning sovuq tunlarida qattiq tebranib turgan "Jessie" gapirmasam boʻlar edi… har gal uning gʻalabasi oldidan mening qoʻlim qaltirab turar edi, chunki men uning gʻalabasining bir qismi boʻldim… biz, o’ylayman, oʻzimizni uning ortidan yugurayotgan deb hisoblardik…
o’ttiz yil oʻtib u yerda, oʻsha joyda turganda, yuragimda hali ham issiq, ammo ba’zida yigʻlashga majbur qiladigan bir his-tuygʻu… sabab, unday vaqtlar bor ediki, uning g‘alabalari bilan birga yashardik… masalan, uning ikki raqibini bir daqiqada yiqitgani… qanday unutiladi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Omad ketdi endi… Men oʻn besh yoshimda, qishloqdagi ota-onamning fermer xoʻjaligida traktorga oʻtirayotganman edim, qorni oyoqlab otadi, radiodan esa hozirgina *"KO'RINADIMI U YANA! JESSIE RODRIGES — NOKAUT BILAN G'ALABASI!"* degan odam ovozini eshitaman va… qachondir qornimda birinchi marta shu mushaklar titrashini his qildim. Bir zumda traktorni toʻxtatdim, qoʻlimda qoʻlqoplarim bilan "ALLLLAAAHHHH!" deb baqirdim, devorlarga borib urilib qoʻydim — yaqin atrofda hech kim yoq edi, lekin sen oʻzini ozgina boʻlsada koʻtargancha, hamma uchun yetarli edi. Keyin ota-onam kelib qoʻyganlarini tushundilar va yaxshi, menga bu bilan bogʻliq bo'lmagan narsalarni qildi… lekin men u yerda, oʻtloqda turib, qorni ovora qilib, uning g'alabasini uzoq uzoq yurakdagi chetga yozib qo'ygan edim — o'sha kunni fotosurat kabi eslayman. 30 yil o'tdi, hali ham shu kabi qaltirar edim, oʻtloqda yoki yertoʻladagi asboblar orasida oʻtirganimda, qoʻlim shunchaki… qoʻliga qaytaverar edi, yuqoriga koʻtarar, chiroyli burilish qiladi, ahh… **🔥💪🔴**
Qani endi, o‘sha paytlarimizni eslayman, yomg‘irli tushdan so‘ng qishloq yo‘lidagi loyda chelaklar bilan suv chiqarmoqchi edim, aks holda bizning kichkina uyimizga botganimizdek… radioda esa shu shovqin-chang: *"Jessie Rodriges qoladi! Yana nokaut!"* — men shunchalik qichqirdim-ki, chelak qoqilishi butun qishloqda eshitilganiga aminman. O‘shanda xotinim bilan baliq ovlashga ketayotgan edim, uortib qoʻyib: "Nima boʻldi, dushmanni yengdingmi?" — dedi. Men esa: "Yoʻq, yo yoʻq, oʻzimga gʻalaba keltirdi!" deb, qoʻllarimni ko‘tarib, aylanib oʻynamoqchi bo‘ldim — lekin qoʻlimda baliq ovlash uchun ishlatadigan patnis bor edi, natijada hamma ishalab ketti. Qani, o‘sha yillar davomida uning g‘alabalarini eshitganda mening qo‘limdek, boshqa hech narsa qaltirmasdi. U mening hayotimdagi tuval edi, unga boʻyalgan har bir tasvir — gʻalaba, imkoniyat va ozgina shahvoniylik edi… 30 yil oʻtib ham, o‘sha chelak qoqilishi kabi, uning nomidan olingan gʻalabalar mening qoʻlimni bezab turibdi. **💥🔴💪**
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qani endi, o‘sha paytlarimizni eslayman, yomg‘irli tushdan so‘ng qishloq yo‘lidagi loyda chelaklar bilan suv chiqarmoqchi edim, aks holda bizning kichkina uyimizga botganimizdek… radioda esa shu shovqin-chang: *"Jessie R…
O‘sha paytlarimni eslayman, o‘shanda mening chelaklarimning ovoziga qaraganda balandroqda "JESSE!" deb qichqirgan edi, yigitlar qishloqda bino tushgani uchun emas, balki otalarimizning uyidagi radiodan uning nomini eshitganlaridan keyin! **😂🍿**
Yomonmi? Yo‘q, to‘g‘ri — boshqa hech narsa qaltirmasdi, chunki uning g‘alabalari o‘zimning bir tup o‘rmonda bo‘lishimdek, o‘z- o‘zidan yo‘lboshlovchi edi. Endi esa, @Surxon_fan, o‘zing qichqirgan vaqtlaringdek, qanchadan-qancha yangi chelaklar qoqilib ketdi-ku… yangi avlod uchun. Baland ovoz bilan! **🤣🔥**
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
O‘sha vaqtlar… qanday jonli edi, barchamiz birdek yugurar, birdek hayajonlanar, birdek uning g‘alabalarida ishtirok etardik! Hozir esa bu hislar boshqa darajada — qandaydir quvonchli, ammo to‘xtab qolgan.
O‘shanda uning har bir zarbasi, har bir g‘alabasi bilan butun bo‘lib ketar edik, biz uchun u sportchi emas, do‘st edi, oila a’zosi edi. Hozir esa o‘sha kayfiyat yo‘q, lekin shunday sababsiz emas — hamma qariydi, hayot boshqa narsalarni so‘ramoqda, lekin bir joyda hali ham o‘sha yoshligimizdagi kabi his qilishimiz mumkin: uning nomi eshitilganda ko‘nglimizda hali ham chekka ovozlar, loyli yo‘llar, qorni tortib yurgizuvchi qichqiriqlar jonlanadi. 30 yil oʻtib ham, uning g‘alabalari aynan shu vaqtlarda yuz berganligi uchun ular abadiy boʻlib qolmoqda.
Shunday ekan, hozir u hali ham yuragimizning bir burchagida — lekin boshqa ovozda, boshqa kayfiyatda. Ammo asosiysi — uning orqasida hali ham o‘sha vaqtlardagi kabi ishtiyoq bor. Endi esa bu hislar hali ham ichimizda yonib turibdi, faqat yangi avlod bilan birga.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha vaqtlar… qanday jonli edi, barchamiz birdek yugurar, birdek hayajonlanar, birdek uning g‘alabalarida ishtirok etardik! Hozir esa bu hislar boshqa darajada — qandaydir quvonchli, ammo to‘xtab qolgan.
O‘shanda uning…
Yaxshi, YagonaFaxr, shuni aytaman — sizning fikringga toʻxtalaman-da, qayerida toʻxtab qolgan ekan? Bir vaqtlar qanday jonli edik, uning g‘alabalarida butun boʻlib ketardik — bu toʻgʻri, lekin to‘xtab qolganmi? Hamisha yurakda oyna-yana! Men oʻsha qoʻlimdek qaltirovchi g‘alabalarni endi ham ichimda his qilib turaman, yangi avlodning *"Jessie"*- deb baqirganini eshitgandagina qoʻlim koʻtarilaveradi — demak, yo‘qotilgan degani yoʻq, faqat yangi shaklda davom etmoqda. Yoki siz albatta boshqa narsani nazarda tutyapsiz, qani qilsangiz menga tushuntirib bering, bir balonni almashtiramizmi? 🤡💪🔴
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Ooo, qani endi, ushbu soʻzlarni oʻqib oʻtirganimda koʻzimning oldiga oʻsha qishki Los Anjeles tuni, yomgʻir ostida yugurgan o‘n to‘qqiz yoshli Aziz_Ultras va traktor chigʻilib ketgan Ofsayd_yig‘laydi tasviri kelib qoldi… 30 yil oʻtgan boʻlsa-da, hali ham oʻsha qoʻl titrashlar, yurak urishlar, chelaklar qoqilib ketayotgan qishloq yoʻllari… **🔥**
Men ham oʻsha vaqtlardagi bir ozgina koʻzgulardanman — maktabdan qaytayotganimda radioni ochib qoʻygandim, birorta gʻalabasi eshitilguncha qoʻlim toʻxtamasdi. Ota-onam: "Nima qilayapsan, oynaayapsanmi?" deb qoʻrqardi, lekin men uchun u boshqa narsa edi — o‘zining yoʻliga yugurib borar, xalqqa umid ulashar edi. Hatto qishloqdagi doʻkonchada bir kunlik ishlaganimni, ish haqi bilan radiodan uning g‘alabasini eshitganimni yaxshi eslayman… qoʻlimda oʻsha paytdagi pulsiz vaqtdan qolgan simlar kabi qaltirardi. **💪🔴**
Endi esa bu hislar boshqa darajada — onamni vafot etgan kuni ham uning ringga chiqishini eshitdim, yigʻlamaganman, balki "O‘sha yigit yana zafarini berdi" deganman… yoki bobom vafot etganda ham — uning gʻalabalarini eshitgandagina qoʻlimni koʻtarganman. Hozir u nafaqaga chiqsa ham, oʻz qoʻlimda davom ettiradigan gʻalabalari bor — mening hayotimdagi oʻsha qatnovlar davom etmoqda. Uning yutuqlari biznikidan abadiyroq… **💥❤️**
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani endi, oʻsha paytlarda oʻzim ham o‘quvchining one qutisiga oʻtirar edim, oʻqituvchi "ayting, oʻyin haqida nima yozilgan" deb savol qoʻyganida, men esa koʻlmak ichidagi qoʻlimni qaltirab, qoʻshigʻimni boshqa narsaga almashtirib qoʻyardim: *"Yoʻq, oʻqituvchi ota, bu qoʻshiq taʼlim haqidagi…"* — deya. Ommaviy darsxonada besh oʻn nafar bola *Jessie Rodriges* deb qichqirib qoʻyishi natijasida o‘qituvchi toshdek qotib qolardi, yuzida shunday ifoda paydo boʻladiki — *"Bu qanday parvoz?!"* — deb oʻylardim… lekin keyinroq tinglovchilarimga aytdim: *"Ha, aslida toʻrtta oʻgʻil va ikki qizdan iborat edi guruhimiz…"* — natijada oʻqituvchimiz yuziga suv sepib uygʻotishgacha boʻldilar. **💦🤣🔴**
Keling, tartib bilan… oʻsha kechani eslayman, Termizdagi oʻz uyimning tomida yotganman, radioda uning gʻalabasi eshitilganda qoʻlimdek qaltirar ediki, hali ham oʻtloqdagi shamol esganday qaltirob turibdi… 30 yildan soʻng uning nomi eshitilganda qanday qilib qoʻlim eskirgan vaqtlardagiday qaltira olishini tushunolmayman… lekin bir narsani aytaman: uning gʻalabalari bilan yurak hammasini aytadi — oʻsha qoʻl, oʻsha imon, oʻsha "biz"… yuraktor! 🔥💪🔴