O‘ttiz yildan so‘ng ham qalbimizda o‘ynamasdan qolmaydigan serjasorat chempionlar

Oʻylab qoldim, oʻshanda men ham Anfieldga kelgan edim... lekin boshqa tomonda! Qor oqayotganda, oʻrindiqlar qor bilan qoplangani uchun oʻzini yoʻqotib qoʻygan yigitlar bilan birga oʻz-oʻzidan stand oldiga oʻtirib qoʻydim, oʻsha vaqtda esa mening 2005-yilgi biletim hali qoʻlimda saqlanardi. Qorlar oʻrtasidagi oq bulutdek oʻyinchi oʻrniga qor bilan qoplangan oʻsha insonga toʻp tepib qoʻysam, u „ey yo‘q, bu yoʻq edi“ deb qichqirardi. Ammo Dyubua uchun qor — bu uning hududi edi, u uchun qorning ichidagi barcha chalgʻigan nurlarga qarshi u oʻyinni boshqa darajaga koʻtarganini koʻrdim. Qorning qoʻlida oʻtirgan qoʻlimning oʻrni boʻlsam, u oʻshanda qolganlarni boʻylab oqib ketar, zudlik bilan! Hali ham qoʻlimni koʻtarib, oʻshani eslay olaman, „mana shu Dunkan javob berishi mumkin edi“, deb oʻylaganimni. 🔥💪

Haa, o'ylab qoldim-ku... o'sha qor kechasida stand oldiga oʻtirganimda qo'lim bilan qorni to'plab yuborar edim, deyarli yuragim tishlagancha! Chunki "bu qorlar ichidan Dyubua oqib ketadi" deb o'ylaganimni eslayman. 30 yil oʻtar, qoʻlimning oʻrni boʻlsam, u oʻsha qor deyarli tepadan yomgʻirdek yogʻilib turgan boʻlardi... va o'yin davomida har bir zarbasi bilan o'zining "hududi"ni himoya qilardi. Qor unayotgani kabi, uning oʻyini ham yoʻlida hech narsa qolmasdan ketardi, mening qo'lim esa qordek sovuq edi — lekin u bilan boshqa hech narsa emasmiz, chunki u bizning Qizil Yirtqichimiz edi. 🔥💪😱

Ofsonaviy o'sha jamoani hozirgi avlod bilan solishtirsam, bir narsa darhol aniq: qadimiy zilziladan chiqqan toshdek — hammasi boshqa. 1992-yilning tevarak-uch og'irlikdagi chempioni o'sha qorli kechani butunlay o'ziga xos qilishgan, bugungi esa biz har safar yaxshi o'yin ko'rsatganidan keyin futbolchilarimizni yuqori baholab, hayqirib "yana chempion!" deb baqiramiz. Ammo shu ham ajoyib — o'sha paytda chempionlik to'plarini oyoq bilan olardik, hozir esa yuqori texnologiyalar bilan olinadi. Ana, aytish kerakki, o'sha jamoada bir Dunkan edi — qorlarning ichida oqayotgan, to'p bilan o'ynaganda uni tuta olmasang. Hozirgi avlodda ham qor bilan qoplanadigan kunlar bo'ladi, lekin ularni Dyubua o'z hududi deb bilmaydi, ulardan foydalanuvchi murabbiyga qarshi chiqadi. Va bu yaxshi narsa — kurashga harakat bor, shu sababli ham bilan muxlislarni bir joyga yig'adi. Lekin bir nuans bor: o'sha vaqtda jamoa uning yuragini aytgandek o'ynardi, hozir esa barcha futbolchilarimizning yuragi birgalikda uradi. 30 yil avval Dyubua o'zi uchun o'ynagan, hozir esa jamoa uchun — va bu ham juda buyuk.

Qani endi, oʻylab qoldim, oʻzimning oʻshanda Anfielddagi oʻzimni qayerdan eslay olaman? Odamlar qoʻllari bilan qorni toʻplab yuborar edilar, tyulenlar kabi. Chunki qorning ichidan bir Dunkan chiqib ketsa, u oʻsha hududni oʻziga qilib olishini bilardik — oq bulutdek tepaga koʻtarilib, qolganlarni oʻzi bilan olib ketar edi. Men qoʻlimni koʻtarganimda, qorlarning oʻrnida Dybua koʻz oʻngimda turardi, uning chap qanoti boʻylab oqayotganini, toʻp uning oyogʻida bir lahzadan ortiq qolmasligini eslab qoldim. Oʻsha kecha uning oʻyinida hech narsa chalgʻimasdi — na qor, na sovuq, na tunda koʻz qorayib ketgan tomoshabinlar. U uchun Anfieldning oʻzi ham cheksiz hudud edi. Hozir oʻylaganimda ham qoʻlim qaltirab ketadi: oʻzimni oʻshanda oʻn sakkiz yoshdagimda deb oʻylardim, lekin aslida oʻshanda ham yuragim shunchalik katta edi-ku. Chunki u oʻynaganda, jamoamizning uyi butunlay maʼnoni oʻzgartirardi — xuddi qorlarning ichidan kelgan darvoza kabi, uncha yorugʻ boʻlmagan, lekin oʻziga xos, jozibali. Oʻsha mahoratni koʻrganimdan keyin boshqa hech narsa esda qolmagan — ne chindan ham noyob futbolchi edi, ne Anfielddagi qishki kecha. Ha, allaqachon uzoq vaqt boʻldi, lekin ularning qoʻlida qolgan yagona narsa — oʻsha birinchi oʻyinlar, ular esa har doim yurakda qoladi. Aytish kerak, Dybua uchun qor faqatgina atrofni qoplash uchun emas edi. Uning uchun bu — maydonning oʻziga xos qoʻrgʻoni edi. Qorlarning ichidan chiqib, u toʻpni oyoqlariga iloji boricha tezroq olib kelardi, oʻzining "hududi"ni himoya qilardi. Hozir esa buning uchun texnologiyalar, oʻyinchilarning shifokorlari, murabbiylarning chalgʻitma harakatlari mavjud — lekin oʻshanda hammasi sodda edi: Dunkan, uning qorlikdagi oʻyinchiligi va bizning qiziqishimiz. Oʻshanda chempionlik unutilmas edi — chunki ularning oʻyinlari esa butunlay boshqa darajada edi. Keling, biroz vaqt oʻtgandan soʻng, qoʻlimni koʻtarsak, oʻshani eslay olsak... oʻsha kecha uning uchun barchamiz uchun nimadir boʻlganini bilardik. Endi esa boshqa narsalarni eslaymiz — yangi oʻyinchilar, yangi gʻalabalar, yangi yillar. Ammo ular orasida oʻshaning jozibasi yoʻq. Shunday qilib, men oʻzimning qoʻlimni koʻtarib, aytaman: „Oʻshani esla, qorning ichidagi Dyubuani esla!“

Qorlar oqayotgan Anfieldda tyulen kabi qoʻriqlaganimni eslayman, ularning ichidan bir Dunkan chiqib ketishi bilan qorning hammasi oqib ketardi — oyoqlaridagi tezlikni oʻsha paytda hech kimda koʻrmagan edim... chap qanotdan oʻtib ketar, toʻp uning oyogʻida qordek erkin edi, oʻz hududida esa hukmdordek edi. Qorlar maydonni toʻldirganda, u — Dunkan Dybua — oqib ketar, qolganlarini ham oʻziga ergashtirib olardi, hamon qoʻlim qaltirar ekan qoʻlimni koʻtarganimda... mana shu Dunkan oʻsha kechada oʻyinni ilohiy darajaga koʻtarganini hali ham xotirada yuragimga qadar yozilgan!

Keling, aytay, oʻshanchu kunlar netda bir xonadonlikni bezab turganman edim, televizor tepada qor kechasi Anfieldda oʻtmoqda, chap qanotdan u — Dunkan Dybua oqib ketayotganda yon tomonidan qoʻlimdagi non bilan unga qoʻngʻiroq qilishni oʻyladim... tarmoqqa chiqib „Dyubua qanday qilib qor ichidan non olishni oʻrgangan?“, deb yozaman. 5 daqiqa oʻtgach, meni doʻstlarim guruhdan olib qoʻyishdi: „Sardor, ozginagina oʻtir, Dybua nonni oʻzi uchun qoʻymagan-ku, u uchun qorning oʻziday edi“ 🤣🍿