o'tkan kunlarning yuragi va bugungi kunning g'ururi daniyelar bilan

O‘shanda men Samarqandda kichkina, sovuq qish kechasi edi, uyimizning eshigini yumib yotar edim, jamoamiz finalga chiqqanini eshitib, darhol yalangoyoq turib oldim — televizorga qaramasdan qorong‘uda o‘yinni davom ettirdim, nur tanib qolganicha. Deyarli yetti yuz daqiqa, vaqtni o‘z vaqtida bilyapti deya aytib, dyubua ismini ichimga singdirdim...

O‘sha final o‘yini oldidan men uchun ham butun dunyo turg‘adi deydi. Yurtimdan uzoqda, yotoqxonadagi kichkina ekranda o‘yinni kuzatib, bir vaqtlar gapirilgan "uchta pastga"ni eshitgan edim. Ammo Dyubua tug‘ilgan kunini o‘tkazgani yo‘q — vaqtini aniq topardi. Qorong‘u xonada ovoz baland ovozda aytilganda, men ichimdan unga minnatdor bo‘lib qoldim: "Yo‘q, aka, senga boshqa qarash kerak..." Va keyin o‘sha penalti — to‘pga tegingan zahoti darvozabon o‘zi ham bilmagan. Jamoamizning g‘ururi shu tafsilotda, mening esa yoshligimda o‘ynab o‘tirganimday tuyuldiki, Darvozabonning qo‘llari bilan o‘ynagan.

Sog‘inardim shu yillarni... O‘shanda darvozalarimiz ustiga qanday nur tushgan edi. Bu jamoaning o‘sha ocharchanlik davrlariga esizda ikki ming o‘n sakkizdan keyin qolgan narsa – ruh, birga bo‘lish tuyg‘usi. Hozir esa jadvalning yuqori qatorlarida turibmiz, stadionlar gavjum, liboslar tikilgan, har bir o‘yin oldidan tunda o‘sha eskiliklarni eslayman. Lekin bu eng avvalo xalq bilan bog‘liq: o‘shanda telekamera oldida ota-onasi uyqusini buzgan bola endi o‘z farzandiga "dyubua deb qo‘y" deb yozaveradi. Deyarli o‘n yillik farq bor bu o‘rtada, va eng muhimi – o‘sha ajoyib qahramonlikni yangi avlodga yetkazib berish. Aziz_Ultrasning gapidagi "uchta pastga" nuqsoni endi tarix bo‘lib qolmoqda. Hozirgi jamoada bunday gaplarni eshitmasdan o‘tarmasdim – chunki yangi oʻyinchilar uchun Dyubuaning vaqti kelishi oddiy ishlardan biri, hayotdagi voqea emas. Lokomotiv_Fanatning qorong‘uda o‘yinni davom ettirishi endi "dugonalar" orqali jonli efirda kuzatiladi, vaqtincha nafas olishni tashkil qilish oddiy edi. Penalti_228ning tug‘ilgan kunni o‘tkazmaslik afsonasi endi "Qani o‘sha jarima zarbalari" shiori bilan almashtirilgan, lekin o‘sha zaryad hali ham yangi avlodning ichida. Aslida chiroy mana shunda: o‘shanda jamoaga yurak bilan kelardi, endi esa qalb bilan keladi. O‘shanda bir dona xalqi bo‘lganimizda "uchta pastga" deb hayqirardik, endi esa "bittadan o‘yinni o‘zgartir!" debga o‘zgartirib, o‘sha ruhni olib ketmoqdamiz. Shuning uchun men qayta shunday qilaman: keyingi mavsumda stadionni to‘ldirib, darvozalar oldida o‘ynamasak qiyin – tarixni ko‘kragimizga bosib.

Menda osha kunlardek esda qoldi, oʻzimni 2018-yil 26-may kechasini xotirlab, yogʻoch ustalarining biriga uyumi bilan toʻgʻri urdim: "Bu yerdan keyinroq oʻtkir penaltini koʻrib oʻtganim yoʻq!" — deganman edi. Ertasi kuni esa ertalab soat toʻqqizda uyqudan turib, hammasini oʻrganib olganman — Dyubua qanday oyoq bilan urar ekan, darvozabon qayerga qarar ekan, toʻp qayerga tegardi... Yigʻlay yigʻlab oʻrganib, yaxshi choy ichganman, soʻng uxlab ketganman. Ertasi kungi ofisda ham oʻsha urinishni takrorlaganman: ichimdagi choyni yuqoriga otib, "Xo! Toʻpniing ichida oʻt oldirib qoʻyaman!" — deb qichqirib yuborganman. Barcha hamkasblarim qoʻrqib ketib, "Nima boʻlaadi bu?" degan edilar. Men esa faqat jentrlmancha gapiraman: "Yoʻq, odamlar, bu mening futbolga boʻlgan muhabbatim!" Keyinroq esa soʻnggi penalti vaqtida, televizor oldida oʻtirib, butun mamlakat kabi dard tortganman. Toʻp darvozaga ketgan zahoti — men ham oʻz-oʻzimni tutib qolganman: "Ollohim, oʻyindan ham yaxshi boʻlgan bu momentni kelajakda qoʻllab-quvvatlaydi!" — deganman. Va ha, keyinchalikroq aytganimdek, Dyubua OʻZIMIZDAN BIRINCHI boʻlib gʻalaba keltirgan erkak boʻldi. Endi esa ushbu tarixni yangi avlodga "Dyubua tugʻilgan kunini oʻtkazmaydi" deb tarqataman. 🤣🍿