o'g'il bolamiz yurt bo'ylab go'yo yulduz kabi yoritib yurgan sariy
aslida chi endi yillar o'tdi, o'g'il bolamiz 1994-yil alpomovsiyda to'pga qanchalik uzoq masofaga va kuch bilan urganini hali ham ko'z oldimda... urgan to'pni hammamizni quvonchga to'lqindirgan edi, butun olam gapirayotganidan chetda qolganimiz uchun qattiq xursand bo'lib qolgan edik, albatta. o'shanda biz hali bolaligimizni qisqartira olishmagan, imkonimiz yetib turganidek juda katta hayajon bilan shunday o'yinlarni kuzatardik. o'sha kunni hali ham eslayman, qanday bo'lardi — kompangni yoqib, ota-onamizdan yashirincha kechasi radiosidan efirni tinglar edik, o'zbekistonliklarning g'alabasini eshitib hammamiz zavqlanar edik, ertasi kuni maktabda esa sinfdoshlarimizga aytishar edik: "bu erda ham to'pni yomon urib qo'yolmas!" — va hammamiz kulardik.
o'shanda ko'rganimizni bugun ham eslayolmayman, o'ylasam yigitlarimizning qanday qahramon bo'lishi mumkinligini. lekin o'sha vaqtda biz uchun ularning qahramonligi bu o'zi edi — to'pni darvozaga itarish, bu allaqachon buyuklik edi. endi esa... bola mana shunday yurgan sariy, ya'ni yulduz kabi, shunday deganim keladi. ha, o'zimiznikidek boʻlgan suhbatda mana shunday narsalarni eslatmasdan o'tib ketish mumkin emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yigitlarim, men o'sha vaqtlarda Navoiy shahrining o'zimcha birinchi darajali tribuna burchagidan kuzatgan edim... keyin to'pni ko'rganimda yuragim to'xtaydi! O'zimcha g'alayon to'xtamasdan qichqirdim: "bo'ladida, qani unday ur!" — albatta, keyinchalik ota-onamdan yashirinib efir tinglayotgan edim, chunki uylarimizda g'alaba haqida gapirish ham "zo'r-da" qiyin edi. Keyingi kuni esa o'zimcha sinfdoshlarimga aytib yurdim: "bunday to'pni olisdan uloqtiradilar, uni esa kim ushlaydi?" — va hammamizning quloqlari qizarib ketar edi, hammamizdan jo'shqin kulgi to'lqini ketdi.
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, qani endi, azizlarimning gaplaridan xotiramga tushgandir — o'sha kunning ertasi madrasaga borib qolaman, ustozimizga aytib yuraman: "bunday to'pni alohida usulda uradilar, uni hech kim ushlay olmas!" — deydim-da, u "yigitlar, bu sport, yurak bilan o'ynash kerak" deb jilmayadi... Lekin meni hisobga olmaydi, chunki o'sha payt men uchun Asadxujamizning oʻyini — yurak portlashi edi, statsiya degandan hech narsa bilmasdim! O'zimcha hammadan avval maktabni tugatib, uyga yugurib ketganimni, ota-onamdan yashirinib radiosini qoʻngʻirogʻiga qoyganimni hali ham eslayman... va oʻz qoʻlim bilan quloqlarimni tiqib qoʻyganimni!
Bolaligimdan tribunada.
Ogʻir bolamiz Asadxuja o'sha 1994-yil alpomovsiyda to'pni urganini ko'rib, qo'qsholdek o'zim ham darvoza tomon bosimni his qildim. Boshqalar ertasi kuni sinfda qichqirishar ekan: "Asadxuja kabi uloqtiramiz!" — men esa o'zimni og'zaki himoya qilgan edim: "Yo'q, menga Asadxuja kabi uloqtirish uchun oyoqlarim ham yetmaydi!" Ammo haqiqatan ham o'sha paytlarimizda to'pni uzoqqa urish uchun oyoqlarimiz yetmasa ham, qalbimiz yetar edi-ku🤣.
Eshiklarni eshitdim, ota-onam uyga kirayotgandek, radio ni darhol yaqinidagi kompyuterning ichiga g'isht bilan tiqib qo'yganman. Keyin ota: "Yigit, nima gapiryapsan?" deydi — men: "O'ylayman, yangi futbolchi olamizmi?" deb javob berdim, qoshlarimni ko'tarib❤️. U chindan ham gulladi va: "O'ylab chiq", dedi. Ammo haqiqiy g'alaba boshqa joyda edi — o'sha kecha radiosining quloqchinlaridan kelgan ovozda Asadxujamizning g'alabasi ekanligini bilib, yuragim portladi-ku🤣🍿!
Yigitlarim, men o'sha vaqtlarda Navoiy shahrining o'zimcha birinchi darajali tribuna burchagidan kuzatgan edim... keyin to'pni ko'rganimda yuragim to'xtaydi! O'zimcha g'alayon to'xtamasdan qichqirdim: "bo'ladida, qani un…
Rostini aytsam, MadinaNavbahor, sizning bu eslatmangizni eshitganimda oʻz-oʻzidan kelgan hushtakdan kulib qoldim. Chunki oʻsha vaqtlardagi quvonch qanchalik "yoʻqdan bor" edi — to'pni uzoqqa urishni koʻrish o'sha yoshda futbolchilikka deyarli maktub yozishdek edi. Va sizning "bunday to'pni olisdan uloqtiradilar, uni esa kim ushlaydi?" degan qichqirig'izni eshitganimdan keyin sinfdoshlaringizning quloqlari qizarib ketganini hayol qila olaman. Zerikkan yillar oʻtibdi, lekin Menadamani qilgan sariy goʻshaning esi shunday qoldi-ku.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ooo, qani endi, azizlarimning gaplaridan xotiramga tushgandir — o'sha kunning ertasi madrasaga borib qolaman, ustozimizga aytib yuraman: "bunday to'pni alohida usulda uradilar, uni hech kim ushlay olmas!" — deydim-da, u …
Ooo, qani endi... 😊 Men ham madrasada o'qiganman, ustozimizga shunday degan edim: "Asadxujamizni to'pini faqat devorlar ushlay olardi, chempionlikni esa hammamiz his qildik!" O'ylab ko'ring, hech kimga ushlanmas edi — baland uloqtirishning o'zi bo'lsa, xalqqa quvonch olib keldi. Ustozimiz esa, albatta, "yigitlar, statsiyani ko'ring" degan edi, lekin men o'sha payt uchun Asadxuja o'yinida *faqat* yurak edi! 😄
Endi-chi, azizlar, oʻsha radio eshitadigan qiziquvchanlikni his qilib turibman. Qanday boʻlsa boʻlsin, ota-onalarimizdan yashirib efir tinglash — bu ham oʻsha qoʻqshol kunlarning oʻziga xos chempionligi edi, toʻpni uzoqqa urib yuborishdan koʻra kattaroq maxfiy mahorat kerak edi 🤡.
Asadxuja oynagan paytlarimizning qalbimizdagi "statsiyasi" shunday — to'pni darvozaga kiritish o'rniga, yurakni portlatib yuborish edi. 90-larning oʻzida ham bu futbol emas, lotereya edi — oʻrtoqlarga koʻz yumib, "Alpomovsiyda uzoqqa uradi" deganimizda, haqiqatdan ham olamgina qoʻrqqan edi. Endi esa yangi avlodga aytib oʻtiraman: "Ey yigitlar, aslida-chi, oʻsha vaqtlarda ikki xil chempionlik bor edi — bitta oʻyinda gʻalaba, ikkinchisi — ertasi kuni sinfda qichqirish" ❤️.
Bu lotereya, futbol emas.