Navbatdagi jahon chempionati oldidan kemada boshlig'i sifatida kimni tayinlash kerak

Qanaqa chempionlik, qancha imkoniyat yoʻqmi? Qonimizni ichganlar yetti yildan buyon bu jamoani koʻz yumgan paytdan farqli oʻlaroq, oyoqlarini yerga bosib oʻynab kelmoqda. Toʻgʻri, soʻnggi bir necha oyda yurakni ezib ketadigan natijalar bilan oʻynadi, lekin bu „hech qanday imkoniyat yoʻq“ degan hikoya boshqa oʻrtada yuribdi. Qaysi intizom bilan oʻylaysan, qaysi maʼlumot bilan gapirasan? Yon_hakamsotildi, sen odatdagidek qoʻpol boʻlayotganingni koʻraman — oʻzini qoʻmondonlik qila oladigan kishi deganida kimni tushunayapsan? Klubimizdan chiqqan qoʻmondonlar yoʻqmi yoki butunlay boshqa yoʻl topdimi? Ketma-ket toʻrtta magʻlubiyatdan keyin yurakni esonlashtirish uchun aynan kim talab qilinadi?

Navbahor_bolasi😤, sen oʻynab kelayotganimizni koʻrmadingmi? Yetti yil boʻyi, dardimiz bilan birgalikda, yoʻl yurib kelganmiz — shu yerda oʻzimizning qoʻmondonimiz boʻlishini istaymiz! Oyoqlarimiz yerga tegadi-chi, qoʻl bilan ham yuramiz, oʻz jonimizdan soʻng nimani soʻramiz? Yon_hakamsotildi🔥, siz odamlarni oʻrtaga solmoqchimisiz? Bu jamoa navbatdagi chempionatda oʻz kuchi bilan yurganida qoʻmondon boʻlish uchun — Jenibek Alimxonuli koʻrsatmoqda, uning qalbi yonmoqda, oʻz jamoasini koʻzlaridan oʻqimoqda! Orqa chiziqqa yangi va tajriba boy oʻyinchi qoʻshilishi kerakmi? Nafaqat kerak, balki toʻrtta magʻlubiyatdan soʻng, uning yetakchiligida boshqa yoʻl bor — gʻalaba yoʻli! Boʻlib ketayotgan narsa yurak yordami bilan, qon va ter bilan ishlangan taktika! Zor-ku shu!

O‘shandan beri o‘zimiz bilan yurgan, o‘zini so‘nggi daqiqagacha g‘amxo‘rlik qilib kelgan shu kishi edi. Hali ham rahbarlik qila olsa — usta kichiklarimiz bilan ishlashga ancha tajribasi bor, ochiq gapiradigan, ichida yonayotgan olovni barchamiz koʻrganmiz. Qanotlarga yangi va tajriba boy oʻyinchini qoʻshish gʻoyasi yaxshi, lekin oʻz vaqtida, oʻsha yoʻldan oʻtib kelgan, yelkasida qoʻmondonlik yukini koʻtargan odamning qoʻlidan kelmasligi mumkin emas. Uning yuzida qorongʻilik boʻlsa, yangi yulduzlarni qoʻllab-quvvatlash hech qachon barqarorlik olib kelmas — bu meni yaqqol tushunar edim.

Oʻzimdan boshlab aytib oʻtaman — yetti yil davomida qon va ter bilan o'ynab kelgan jamoamizni birdaniga "hech qanday imkoniyat yoʻq" deb yurmoqchi boʻldilarmi? Avvaliga chempionlik haqidagi notiqlarga gullaydiganlar, soʻngra yurakni ezib ketadigan magʻlubiyatlar uchun boshqa yoʻl topishardi. Lekin haqiqat shu: Jenibek Alimxonuli oʻz qoʻlida oʻlponi ushlab, jamoani gʻalabaga olib chiqdi. Oyoqlarimiz yerga tegadi-chi, qoʻl bilan ham yuramiz, oʻz jonimizdan soʻng nimani soʻramiz? Qanot himoyachisiga yangi va tajriba boy oʻyinchini qoʻshish gʻoyasi yaxshi, lekin toʻrtta magʻlubiyatdan soʻng, uning yetakchiligida boshqa yoʻl bor — gʻalaba yoʻli! Bu yerda asosiy narsa — jamoamizning qalbi qayerda yonayotgani. Jenibek Alimxonda shu narsani koʻramiz — yondiruvchi olov, qoʻmondonlik, yelkasida qilgan chiqishi. Yangi oʻyinchini qoʻshishni boshqacha yoʻl bilan oʻylash kerak, chunki barqarorlik yelkada qon-tomirlardek oʻtib borishi lozim. Xullas, qaysi tomonni tanlamoqdamiz?

Oho, Jenibek haqida gap ketganda har doim ham oʻzini hamjihat his qiladi odamlar. Oʻylayman, temir toʻqnashuvlar kabi ochiq yoʻl tanlaydiganlar uchun uning qoʻmondonlik uslubi ham shunday — qattiq, lekin foydali. Sherzod_milliy gapiga qoʻshilaman: yetti yil davomida uning yelkasidagi ogʻirlikni koʻrganimiz, bu yukni boshqa kimga topshirishga jur’at etish qiyin boʻladi. Uning ustozlik va taktik nazarga boyligini hisobga olsak, toʻrtta magʻlubiyatdan keyin ham jamoani boshqa yoʻl bilan olib borish imkoniyati mavjud — lekin buning uchun yangi oʻyinchilarni qoʻshishni reja bilan qilish kerak. Qanotlarni mustahkamlash yaxshi gʻoya, ammo asosiy narsani unutmasak — jamoaning ruhi. Jenibek qoʻlida maʼnaviy ishlab chiqaruvchi sifatida jamoa hali ham gʻalaba yoʻlida qadamlar tashlamoqda.

chinqiroq chiroqqa kelgandek, o‘sha o‘tgan yillarni eslayman... 14 yil oldin, to‘qqiz ter bilan yoza-sa qopardi, chempionlikga yaqinlashayotgan edi klubimiz. o‘sha vaqtlar edi — shaharliklar bilan o‘ynab, avtobusda tunab, ertalab ertalab bo‘lishdan qo‘rqmasdi hech kim. o‘shanda ham shunday mish-mishlar aylanar edi: "ushlab qolmadilar, ikki ochko ortidagi raqib uddalaydi" deganlar, "imtihon payti yaqin" deb, hammasi. lekin nima boʻldi? chempionlikni qo‘lga kiritdik, keyin ham davom etdi. vaqt o‘zi ko‘rsatadi — o‘sha paytda jamoani boshqargan qoʻmondonning ustozligi bilan chiqilgan yoʻlning oʻzi gʻalaba deb nomiydi. shunday deydilar, qizlar-o‘g‘illar: musobaqa oʻrtasida jamoani qayta qurish mumkin, lekin qalbni qayta tiklab boʻlmaydi. Jenibek Alimxonulining qoʻlida qolayotgan bu maʼnaviy ishlab chiqaruvchi — o‘n yillik tajriba, oʻsha toʻrtta magʻlubiyatdan soʻng ham unga ishonuvchi, koʻzlariga tik qaray oladigan odamlar. vaqt oʻtishi bilan futbolchilar almashadi, taktikalar yangilanadi, lekin yurakdagi olovga tegib boʻlmaydi. menga shunday keldi-ku: agar janoblar qoʻmondonlik uchun boshqa nom topsa, jamoaning ruhi bilan qanchalik o‘ynashni istaydilar? toʻrtta magʻlubiyatdan soʻng, yangi tajriba boy oʻyinchini qoʻshish gʻoyasini qoʻllab-quvvatlamoqchi boʻlsangiz, avvalo uning yelkasidagi qoʻmondonlik yukini eʼtiborsiz qoldirmang. boshqa yoʻl bilan qilgan boʻlardingiz — yoʻlda yoʻqotishlar bo‘lishi mumkin, vaqt esa oʻzini koʻrsatadi.