naoyaning chiziqdan oshib ketgan zarbasi hali ham yuragimizda
esimda o‘sha kunni hali ham yuragimda — 1999-yil oktyabrining o‘rtasi, Tailanddagi chempionatda Naoya Inouening birinchi marta oliy divizionda ringga chiqishini tomosha qilgan edim. o‘sha vaqtda keksayib qolgan bokschi sifatida men uchun bu yangi yuz edi: juda yosh, juda qattiqqo‘llik bilan o‘ynovchi, lekin orada bir narsa bor edi… chiziqdan oshib ketadigan zarbasi.
qandaydir tarzda u darhol unutilmas bo‘lib qolgan edi — chunki debyutdayoq Inoue orqasiga chekinib qolgan raqibiga qarshi o‘sha chap barmog‘idan tepki bilan kelgan zarbasi! hamma gapirardi: „qanaqa yigit, hali 18 yoshida shunday o‘ynashi…“ lekin men uchun bu „o‘sha davrlar“ning asosiy belgisiga aylandi — chunki keyinchalik uning shunday davom etishi bilan hech kim shubha qilmadi.
qani endi, o‘shandan beri qanchalar yillar o‘tdi, lekin Inouening chiziqdan chetga chiqib ketadigan zarbasini xotirlaganda ko‘z oldimda o‘sha Tailand maydonchasidagi sahnalar paydo bo‘ladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘shanda men o‘n olti yoshimni otkazyapmish edim, oilam bilan Tailandga sayohatga ketgan edik… nafaqat tomosha qilish uchun, balki otam bilan birga bayram qilib qaytish uchun. Otam yillar davomida boksni yaxshi ko‘rardi, lekin Inoueni birinchi marta tomosha qilganimda uning oyoq-qo‘l harakatlari, nafasi hamon xotiramda…
Tailanddagi shunday bir kunda stadionda elon qilgandilar: „Yosh yaponicha kelgusi yulduz!“ — men o‘sha yerda turib, yonboshida turgan raqibiga qarshi birinchi urinishida Inoue o‘sha… qani qayerdan demak? Chiziqdan biroz chiqib ketavergan zorbasi! O‘sha paytda men uchun bu „buzilgan qoidalar“ emas, balki inoyatdek tuyuldi… qandaydir maftunkorlik bor edi!
Xotiramda qolib ketgan o‘sha yerda tomoshabinlar orasida o‘zimni bejiz emasligimni his qilgan edim, hali ham his qilyapman!
Bir klub, bir umr ❤️
Qani, oʻsha Tailand chempionati kunida Naoyaning birinchi jangidan soʻng stadiondan chiqib ketayotganimda, oʻziga xos bir narsani payqadim — koʻpchilik tomoshabinlar toʻsiqlarga qoʻllarini urib, „Inoue! Inoue!“ deb qichqirardi. Men esa yonboshimda ota bilan borayotgan edim, u qoʻlini koʻkragiga qoʻyib, „Yana shunday zarba koʻrsak…“ deganida qattiq darajada xursand boʻldim, chunki oʻsha kungi shov-shuv uning soʻzlarida ham yaqqol koʻzga tashlanardi. Hozir oʻylaganimda, Naoya uchun „chiziqdan chiqib ketuvchi zarba“ emas, balki „oʻzining haqqiga erishuvchi zarba“ degani edi — oʻshandek kichik-kattasi bilan olqishlagan sportchi koʻrsatib berdi, dunyo ham unga shunday qarash kerakligini!
Bu lotereya, futbol emas.
Aytish kerakki, o‘sha kunlardagi o‘shani eslayman — Naoya ringga chiqishi bilan yurak urishlarini boshlaydi, to‘siqlar esa to‘satdan „Inoue! Inoue!“ deya qichqirib yuboradilar. Men oʻsha vaqtda ota bilan borardim, u qoʻlini koʻkragiga qoʻyib: „Yana shunday zarba koʻrsak…“ deydi, men esa ichimdan „Vay, uning chap barmog‘i allaqachon dars berib qoʻymaganmi?“ deb o‘ylayman… lekin ota yana qoʻshimcha qiladi: „Bu bola chiziq bilan muomalada emas, u erkinlikka qaramli!“
Keyinroq oramizda gap ketar ekan, bir kishi „chiziqdan chiqib ketgan zarba“ni „Inouening shaxsiy teginishi“ deb atashni taklif qiladi — chunki uning qoʻli chiziqqa qaramasdan barchani maydalab yuboradi. Qani, o‘shanchi stadiondayoq uning chap barmog‘i rasmiylarning qoidalarini hisobga olmaydi, oddiygina „Men oʻzimni himoya qilishim kerak boʻlsa, shunday qiladi“ degani edi! 😂
Xullas, endi shunday o‘ylayman — Inouening chap barmog‘i barcha qoidalarni buzadi, lekin uning bilan ringda bo‘lish ham bir xil darajada yoqimli! 🤣🍿