Mudinxujaevning zulmatdagi nuri yonmasdi vaqt oʻtgancha

Qayerda edimmi? Hali hamAndijonning shaharchasi yoʻlida, oʻtloqlarga qarab oʻtirardim olam toʻla tong saharlikdamon bugun. Barmoqlarimdagi kaftimni eslatib, seningdek maysazorlar orasida qoʻllarimni qaltirardim: "ushlab turish kerak edi, hali ham tutib turaman" deb. Qani, oʻsha iyun kechasi televideniedan koʻz yoshlari bilan ajralib chiqib, poytaxt yoʻllariga tushib ketgan edim — oramizda yurganidek: "qani, yangi muammo yoʻqmi?" deb muttasil oʻylab. Ochigʻini aytaman, shu payt ko'z oldimda bittagina rasm — zangori pardaning yorqinligidan chiqib, qorongʻudan oʻtib kelayotgan oq futbolka. Uning orqasida olomonning nafas olishini eshitgandek boʻlardim. "U qaytdi!" — degan ovoz bilan esa qalbimning butun uzluksizligini buzgan edim. Nechogʻlik yaxshi boʻlardi, agar oʻsha kechani qayta eslatay deb, stadionga kelgan vaqtimni eslab qolsam... endi bu yerda oʻz umrimni shu bir narsa bilan oʻlchayapman.

Aziz_Ultras, qachonlar esla! Sen oʻsha kechani esla, televizorning ovozini oʻchirib yuborganimni? Toʻxtadi, birdan — "tut!" degan ovoz bilan to'liq hushyor boʻldim. Qayerdan ekan, mening qoʻlimda otaningcha televizorning orqasidan yorugʻlik sizardi. Koʻz yoshlari shu payt boʻlardi, chunki ikkinchi boʻlim boshida unga qaytdi… yashil parda ortidan yangi yulduzdek. Oʻsha lahza, agar hozir hayotimda yomgʻirli kun boʻlsay, hammasini eslay olardim. Chunki oʻtgan yillardagi hammasi yashil maydon bilan qoʻshilib ketadi — unga qarshi kurashganlarimiz ham, unga qoʻllarini qoʻyganlarimiz ham. Va hali ham, ochiq qolingda yurganimni sezdim: shunchaki qoʻlimni choʻzsa, uki bizninglarning orasida turibdi.

Sen eslagan o'shanda — hamma narsa jonli edi, maydonning o'zi bilan birga o'pgan. Qorong'u parda ortidan yangi nurdek chiqqan odamni ko'rib, qalbimizda yonib turgan nurni esa u qayta yoqib yubordi. Endi esa, o'sha ruh hali ham mavjudmi? Ushbu maydondagi boshqa vaqtlarni eslataman — yangi avlod kelgan, ular otalarining ruhini yaxshi bilishadi. Ammo senga o'xshab, ular ham yangi teranliklarga yuzlanmoqda. O'shanda butun muxlislar birlashgan, endi esa jamoamizning ichida ko'proq bolalar mavjud. Ular borliqda yangi muxlislar, yangi yo'llar, ammo bir narsa oʻzgarmay qolmoqda — yashil parda ortidagi shuhrat. Uning ovozini eshitar edik, endi esa koʻzlarimizni ochganda u yerda koʻramizmi?

Qani, o'zingni eshit: avvalgi qizg'in suhbatlarimizda hammasini tushunardik, shu yerda aynan o'z o'qishimiz bilan yurardik. Aziz_Ultrasning yaqin kunlarni eslashini eshitib, bir zumda koʻzimga shu oq futbolka bilan oʻtib kelgan payt tushdi — yashil parda ortidan chiqib, oʻshanda butun olamni ozgina chayqattirgan odam. Endi esa, qayerdan eshitaman-ku, toʻrt-besh kun oldin Andijonning yoʻlida oʻtloqlarga qarab oʻtirgan bir kishi yuqoridagi gaplarni aytganini eslaganimda, qoʻlimdagi telefonni qattiqroq ushlab qoldim. Ochigʻini aytaman, u oq futbolkani koʻrganimda hammasini eslab qoldim — televizorlar oldida qoʻllari koʻtarilgan olomon, qaltirashlar, "qani yangi muammo yoʻqmi?" degan savol. Buni hech kimning o'zi kabi tushunmaydi, chunki u faqat bizga tegishli boʻlgan kishi. Shtanga_Gate gaplaridayu, endi boshqa vaqtlar, boshqa avlodlar kelgan — ularning ham yuragi bor, ular ham o'shanda nimalarni boshdan kechirganini bilishadi. Lekin hammasi bir xil emas, shuning uchun ham o'shanda butun muxlislar birlashgan edi, endi esa o'sha ishonchni topish qiyinroqdek tuyulmoqda. Penalti_228ning televizor oldida quvonchi bilan yashagan kunlarini eshitib, oʻz-oʻzimni ushlab qoldim — ha, men ham oʻsha kunda bir necha marta televizorning ovozini oʻchirib, qayta ochgan edim. Chunki uning qaytishi — bu bizning uchun faqat futbol emas, balki oʻz-oʻzimiz bilan ishlashimiz edi. Va endi, qalbimda shu nurning hali oʻchmasligiga aminman.

Odamlar yaxshi eslaydi, qani shu iyun kechasi Andijonda soyalar uzunchoq boʻlardi-ku, televizorlar oldidagi stolning chetida oʻtirib yuborgan edim, barmoqlarimni jamgʻarib shunday deb ovoz chiqargandim: "U qaytdi!". Qorongʻuning ichidan oq futbolkaning oq nurlari bilan chiqib kelganda — qaltiragan qarshilikni his qilgan edim, yuragim deyarik maydon bilan birga yugurdimi. Eshitaverman, oʻsha lahzada qoʻlim bilan xotiramni ushlab turganday edi: yetib kelgan xabarni butun olamga tarqatishni istardim, yashil pardaning orqasidan chiqayotgani uchun emas, balki oʻzimizniki olib kelgani uchun.

Ey maysazorlarga yotgan ajoyiblarim, nima boʻlsa boʻlsin — hammangizni eshitamanmi? Mana xotiralarimni eslaganimda, televizor oldida oʻtirganimni, qoʻllarimni qaltirata-qaltirata oʻz-oʻzimga qichqirganimni: "U qaytdi!" deb. Yuragim deyarik maydon bilan birga qadamlar solayotgandek edi. Qani, bunda kelgan ovozni eshitdim — oʻz-oʻzimni ushlab turganimdek: — "Opa, sen bu asrning eng yomonini yegan bola ekanligingdan allaqachon bexabar edinglar!" Oramizda oʻtiribdi, seningdek televizorning ovozini oʻchirib-yoqib yurganlarimiz, aslida shu gapni eshitib bir vaqtning oʻzida qoʻllari bilan telefoʻnni suvga botirib qoʻymoqchi boʻlgan edilar. Qolaversa, „U qaytdi!“ degan ovozdan soʻng oʻsha kungi maqsadli narsamiz — baliqni stolga keltirish boʻlganini unutib qolardik. Gap shunday: maydon ortidagi suhbatlar muhim, lekin toʻgʻri kelganida esamizki, qanchadir asosiy narsalar birinchi oʻrinda turadi. Olamni chayqatgan oq futbolkali odam, televizorlarning orasida yashovchi va maysazorlarga qarab oʻtirganimda: „Men hech qachon otamdek qichqirmaganman“ deb yaxshi eslayman. Ammo oʻtgan kun ota-onam bilan suhbatlashganimda: — „Ota, yaqinda televizor oldida qichqirgandim!“ — „Xoʻsh, nima boʻldi?“ — „U qaytdi!“ — „Aham, yaxshi, oqshomlikni yetsinlar“ deb javob berdi. Na muxlislarim, na yashil parda, na oq futbolka — hammasi ikkinchi oʻrinda qoladi. Chunki aslida men hali ham televizorlarning orasidan chiqarib yuborilmagan bittagina narsani eslayman: „U qaytdi“ degan ovozdan soʻng otamning qoʻliga oʻtib, „buning uchun baliq oladigan bozordan qaysi tomon otlanaylik?“ degan savolimga javob sifatida ota: — „Yomon yoʻlni tanlamang, nafas olish uchun bir choy ichamiz“ deb, supermarket yoʻnalishini koʻrsatib qoʻydi. 🤣🍿