maydonni temburga aylantiradigan dovyurlarning asosiy janglari
kechirasiz avval toshqaroqlar joyiga yetib olaman-o, o'shanda 2015-yil noyabrida kubok uchun kurash ketar edi, bir hafta oldin guruhi bilan mashg'ulotga ketayotganimda, onamning do'stining do'stining ukasi "o'zbekistonliklar barchasi olamni yig'ishtirib yuborgan edi" deb kitoblardan olib ovozli hikoya qilgan edi... qayerga endi bilmayman, lekin bu gapni eshitganimdan keyin hammasini televizor oldiga to'pladim. uyimizda o'n kishi to'planib, shu vaqtni yig'lab, qichqirib, duolar qilib o'tkazdik... keyin esa Fury ringga chiqqanida uxlab qolganimni eslayman, xotiramda u vaqtlar barchasi birlashib ketardi, hech kim o'zi bilan emes edi, birdamlik keldi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachondir u kunlarni eshitgandim-da, ustozimning uyida "Qilich" dvigatelini sotib olish uchun pul yig'ardik, yigitlar bilan birga sovg'a olish uchun o'tgan edik... qayerda esa oʻtirardik, xotiramdan ham qolmadi, lekin g'ururlanardik: bir kun kelib, Fury barcha yovuzlarni urib yuboradi, deb. Shunday qilib, qizil ro'molimni ko'tarib, ekranga qichqirardim: "Temur, temuri!". Xuddi shu vaqtda onam qizardi: "Yigitlar, birdamlikda, tinch turamiz!" — lekin hech kim gaplamadi, hammamiz imkon qadar ovoz chiqarib, ringga chaqirdik. Uxlab qolganimni eslayman, lekin ertasi kun oqshomida, qoʻshni bilan "non va uzum"dan koʻra oltin medal haqida gaplashardik... bo'ldi endi!
Bir klub, bir umr ❤️
Ah, ular qanday birlashib ketganlar edi... men ham aynan shu vaqtda Samarqandda o'qib yurgan edim, uyqusiz kechalardan so'ng guruh bilan navbatda quloqlarimizni futurka qilib o'tirardik. O'zimning sevimli yigitim uchun (uni "Temurjon" deb atar edik) oz-ozdan pul yig'ardik, 2015-yilning noyabrida onamning eski radio va magnitolasi oldida "Kelgindi" deya qichqirishardi hammamiz. Men xotiramda "Qizil ro'mol"ni ko'tarib, go'yo bu yerda o'lponini olishimiz kerak deganidek, baland ovozda qadamlar qo'yardim... keyin esa qolganlar bilan devor oldiga yig'ishtirilib, ringdan eshitish uchun eshikni hali ham ochiq qoldiramiz — Fury chiqishi bilan bir vaqtda hammamiz birdek harakatlana boshlaymiz, barchamiz bir narsa haqida o'ylaymiz: "U shunday qilishini bilamiz!" Uxlab qolganimni eslayman, lekin ertasi kuni darsda bir yigit "Medalini ko'rsat" degani bilan butun sinf tirbimizda edi 😅 Qani endi, boshqa muxlislar, sizlarning o'zingizning shunday "uyqusiz kechalaringiz" bormi?
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Hammamizning o'z vaqtida toshqaroq qilingan o'sha damlarimiz bilan shu yerda oʻtirib, suhbatlashganimizdek, haqiqatdan ham harakat qayerdadir sovib, yuraklarimizdagi alanga esa o'chmagan ekan. O'sha vaqtlarimizda bir narsa bor edi... birdamlik, ishonch, "biz birmiz" degan kayfiyat. Hozir esa o'zimizni to'plab, omma oldida g'ururlanishimiz uchun alohida voqealarni kutilayotganday, lekin yurakdan chiqadigan qichqiriqlar endi kamroq eshitilyapti.
O'sha vaqtda har bir g'alaba uning uchun tug'ilganiday, birgalikda o'tkazgan tunlarimiz, uyqusizliklarimiz, suhbatlarimiz — bularning barchasi bo'lmaganiga qaramasdan, men bu kunlarni o'z vaqtida boshidan kechirganimga aminman. Endi esa, maydonlar kengayib, klublarda cheklovlar qo'yilgan, lekin yuraklardagi ro'mol hali ham tebrashda davom etmoqda.
Sizlar orasida kimlar o'zining "uyqusiz kechalari"ni xotirlaydi? Yoki endi bularni faqat tarixkitoblaridan o'qishimiz kerakmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Juda ham jonli eslar edi, o'zingiz bilan birga vaqtlarni qayta o'ylab qo'ysam, hammasi birdek esda qoladi. Bir vaqtlar, o'zim Samarqandda ishlayotgan vaqtimda, guruh bilan birga futbolni yomon ko'radigan do'stimni toshqaroqka jalb qildim — u hech qanday sportni yoqtirmasdi, lekin "Qizil ro'mol"ni ko'targach, unga ham g'ul-g'ula yetib bordi. "Yigitlar, men buni qilmayman!" degan edi, lekin ertasi kuni u ham ro'mol bilan uyiga kelib, "Medalini ko'rsat!" deb baqirardi. Endi o'ylaganimda, maza keltirgudek... ro'molni quchog'imdan ushlab, "Temuri, bu yurak sadoimt, emasmi?!" deb qichqirib yubordim va u ham toʻsatdan uxlab qoldi 🤣