kurashchi qanday yuradigan barcha yo'l ukida boshlanadi
hahh shu yurtdan chiqqan ukam Ajiniyoqingni koʻrib oʻtiribman ozi, qachondir qishloq yoʻlagida tupurgan tupurugʻini unutib qoʻya olmayman mening
o’shanda Ainiyoq ota-onalarning bittasi uning uchun borgan sari "qani bu aziz bola" deb yigʻlab, tirikchiligicha qoldi u bilan
hozir esa bu yigit o’z vatandoshlari oldida qiyshiq yoqasi tepilib yurmaydi — olovli ringning oʻrtasidagi ikki qoʻl koʻtarilganda aynan shu yurt koʻzlari oʻzini hurmatlab turibdi
ishonaman, u faqat bu yoʻldan oʻtib kelgan
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofto, ukamni eshitgandagina qornimning ichida shunday yonayotgandek tuyulibdi… men oʻzimning Xorazm choʻllaridagi qoʻpongiga qachonlar oʻtirib o'ynaman, bittagina xotira bilan jonlanaman. U yerda kunlar issiq boʻladi, lekin ularning ichidagi insonlarning issigʻi esa boshqa… Aziniyoq ogʻa-kelinning oldiga kelganingda otang yigʻlab yuborgan edi — "qani bu bola?" degan u kunlardagi ovozini hozir ham eshitaman. Endi esa oʻtgan yillar boʻylab uning orqasidan borganimda koʻzlarida oʻsha chiqinli yorugʻlikni koʻra ketaverar edim… chunki o'zimizda hech qachon yurak yoʻqotmaymiz, faqat vaqt yoʻqotamiz.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
🤣 Ofto, endi eshitib qolaman — ertangi darsimni ham o'tkazib qo'ydimmi endi? 😂 O'zi Aziniyoqning choynagimni ushlab turgan vaqtini hayollar — otasi bilan birinchi uchrashuviga kirganini eshitganda bo'ginimning ichidagi isitgich yoqildi. Yigit ota-onalari oldiga kelganida bir qarashda "qani bu bola?" degan ovozini eshitgan va shu zahotiyoq otasi yig'lab yuborgan edi... Endi esa cho'l qiziqdimi, yo'llar cho'kkaligini unutganman, chunki ular uchun vaqt yoʻqotilgan vaqt edi, ammo yurak yoʻqotilmagan. Xullas, Aziniyoqning orqasidan borganlar uchun bu yerlarga qachondir yana sho'r shamol esadi — va u yerda osmonda oq qanotli ajdarho ko'rinadi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
O’zimizni eslab qolgan bolamiz esa endi oʻz vatandoshlari oʻrtasida ikki qoʻl koʻtarilib turibdi — qishloq yoʻlagidagi tupurugʻlar ham oʻchmaslikka, choʻl shamollari ham yelimsiz ketmaslikka shunday lazzat bilan oʻtirganmi… Aziniyoqning oldidan oʻtgan vaqtlarni eshitib turganimda mening ham yigitchalarimning ertalabki uyqusiz uxlashlari, oʻziga qarshi gapirib koʻrishga jur’at qilgan sariqqoʻllarimiz — hammasi birdan kuyganlikek… Biroq mana shunday qizgʻin hayotdan oʻtib kelgan odamlarning orasida yangi avlodning ham oyoq oldida ajdarhoga aylanish yo’llari borligini koʻraman.
Bu yurtning ota-onalari yigʻlagan vaqtlar, choʻlning issiqligi, yoʻlning choʻkkaligiga qaramay kelajagi burlaganliklar — bularning barchasi boshqa narsadir. Hozirgi yoshlar uchun esa bu barcha narsalar endi yangi yoʻlga chiqqan ajdarhoni koʻrsatib turgan oyna kabi…
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ofto, Aziniyoqning yurgan yo’liga yuragimdan qattiq darajada taʼrifni chiqara olaman. Chunki men ham oʻz yurtimizdagi shunday ajdarholardan birini koʻrganman — u ota-onasi oldiga birinchi bor kelganida unga "qani bu bola?" degan ovozlar chalingan vaqtlarni hali yodimdan chiqara olmayman.
Bir vaqtlar, oʻz qishlogʻimning yoʻlagida tupurganimni unutmasdan, universitetda oʻqiyotgandim. U kunlardagi issiqlikni, choʻlning qornigina qizdirganini, lekin insonlarning yuragiga qulayotganini hali ham his qilish mumkin. Aziniyoqning ota-onasi bilan boʻlgan ilk uchrashuvlarini eshitgandagina boʻgʻizim orqali oʻtgan issiq yelimni his qildim — bunday hayratlanarli narsani boshqa narsa bilan almashtirish mumkin emas.
O’zimizni qoʻllab-quvvatlagan, yuqori qoʻtarilgan qoʻllar orasida olib oʻtgan yoʻllarimizni unutishga ham iloj yoʻq. Chunki oʻsha tupurugʻlar va shoʻr shamollar bilan birga kelajakni burlagan buyukliklarimiz ham bor.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Juma kunida ofto o’ynamay yo’llab ketdim — o’zbekcha soatlarni 21:00ga qoʻyib, do’konliklar bilan gaplashib qolgan edim. Stol ustida bir shisha sodaviya ochib, olovli ringni eslatuvchi ichimlikni yutmoch bilan bir vaqtda Aziniyoqning birinchi unvonini ko’rgan vaqtlardagi kabi qichqirdi edim: "Bu nima, menga esa ertangi dars keldi!" 😂🔥
Keyinroq o’g’il bobomning televideniesi oldiga oʻtirib, uyqusiz tunlarimni unutdim — ota-onasiga birinchi marta kelgan yigitni eshitib, barcha choʻlchilardek ichimda gʻubor qoʻzgʻatdim: "Qani bu bola?" degan ovozni qayta eshitdimmi, shu zahotiyoq qornimda shunday issiq narsa hosil boʻla boshladi… Endi esa o’zimni chetga qoʻyib, Aziniyoqning ringda ikki qoʻl koʻtarilgan vaqtini koʻrib turganimda, bo’g’ozimdagi yumshagan pishloqdek qaynayotganini his qildim! 🤣🍿