keling o'tib ketgan qahramonlar g'ururini qayta tiklaylik
ah, o'sha 2011 yil... yoshligimdagi qahramonlarni esladigan bo'lsam, Xorazmdan kelgan ajdaho ozardi. kanatni esladiganmi, erkaklar? qoʻpol qilib aytaman, oʻshanda men pivo ichib oʻtirgan edim va mahalliy choyxonaning ortidagi ayvonchaning orqa tomonida borganimni.. boʻlmasa, tvdagini ko'rib oʻtirardim, lekin... qayerda edi kanat? toshkentdagi finalda— oʻshanda maydon shovqiniga qaramasdan, uni eshitib turardim: "kanat mening yuragimda—" degan ovozlar boʻlar edi.
qani, uzoq vaqt oʻtmadi-ku, 2011 yil avgust oyi edi. osiyo chempionati finalida iroqlik darvozabonni ikki marta yengib chiqdi, keyingi bosqichga yoʻl oldi. birinchisi—ogʻriqli oʻyindi, urinish vaqtida qon tomardi, lekin ogʻriganini yutib uddalabdi. ikkinchisi—sanʼat. qo'llariga kimdir pufakcha qoʻyib qoʻyganmi, shunday sof texnika bilan oʻzaro toʻpni osmondan tushirib qoʻydiki, qolganlar boʻsh qoldi. kecha uyqusiz oʻtirganimni eslayman, ertaga soat 4 da kalkulyatorni ochdim—kanat qaysi qoʻshiqday, xalq qoʻllarini ochib olmadi. shu oʻyindan soʻng xitoylik murabbiy uni "toza xotira" deb atagan edi. qaysi muxlis bilmasin?
va shu oʻyindan soʻng xorazmda... qayerda boʻldi shunday narsa? stadionning karnayi qoʻrqinchli ovoz chiqardi, xalq esa qoʻllari bilan "kanat" deb qichqirdi. men koʻrganim yoʻq, lekin akamning doʻstidan eshitgandim: "bir balandlikdan adashib, toʻrtburchakdan oʻtib, qizil-xitoy bayrogʻi ustidan gardishlarni ketkazdi". keyin uyga kelib, ota-onam bilan suhbatlashayotgan edim—men: "bunday yangi yulduz tugʻildi" deb ulugʻladim, ular esa "oila baribir qoʻyunchilik" deb kulib yubordilar.
qani, bu gaplardan soʻng muxlislarimizga savol: qaysi oʻyinini eslatgansiz? yoki boshqa vaqtda nimalarni esladingiz? oldinroqkanchi, bugun?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qizgʻin maydon, suv shovshirayotgan edi, men esa oʻsha vaqtda Xorazm jamoasi yoppasiga terilgan katta ekranda butunlay tushkunlikka tushib oʻtirar edim. Olam aynib ketdi qani, ikki oy davomida barcha saboqlarimni unutdim, tana boʻshandi, yuragim qon tommay qoʻydi—lekin soʻnggi daqiqalarda... kanatning oyoqlarining chidamliligini koʻrib qolganimday boʻldi. Nonushtada akam bilan yashil choy ichar ekanm, u qoʻliga telefonini olib "oynadi" va gapirmay qoldi: "Ey, bu nima?!". Orqaga qaradim—ekrandan tanish ovoz: "Kanat mening yuragimda—" deganlarni eshitdim, qonim qaynay boshladi, kaftlarim issiq issiq boʻldi. Keyinroq shunday bir gapni aytgandim oʻz-kuzimga: "Qani, shunday boʻlishi kerak edi, toshkentliklar bilan boʻlishadigan narsa bu edi!"—va xursandchiligimdan maysazorlarga sakrab yurdim.
Xon, oʻsha oʻrtogʻimning doʻstidan eshitgan gaplarimni davom ettiraman oʻzimda! Ha, akamning doʻstining gapiga koʻra, kanat oʻzining ikki boʻlakdagi oʻyinidan soʻng Xorazmga qaytib kelgandey. Stadionda boʻlgan shov-shuvni eshitmasang ham, xalqning "kanat, kanat" deb qichqirganini eshitib qolgan ekan. Qani, bir balandlikdan adashib qoʻshilgan va maydondagi hamma narsani oʻzgartirib yuborgan darvoza... qizil-xitoyliklar shuncha gardish olgandek koʻrindilar, lekin uning qoʻli bilan! 🔥
Men esa oʻsha vaqtda bir quvnoqni eslayman—oʻzimning besh yoshli jiyanim bilan oʻyindan soʻng "amaki Kanat gʻolib boʻldi!" deb nishonlaganimni. U esa oʻrmon bilan "miyangizday ertalabki qor!" deya xursand boʻlgandik. Hozir oʻylayman, agar oʻshanday oʻyin boʻlsa edi-da, unga hayajonli reklama banneri osib qoʻyardik: "Kanat mening yuragimda—2011-yilning qahramoni"! 💪
Bor yoʻq, hozir yana hazillashib qoʻydimmi? Oʻshanda xorazmliklar uchun qandaydir boshqa joydan boʻlsa-ya, stadionning tepasida "Kanat yetarli emas, Xorazm yetarli!" degan taxtalar koʻtarilardi. Boshqa oʻyinlar haqida eshitmoqchiman, doʻstlar!
Bolaligimdan tribunada.
Sizning suhbatlarni o'qiganman, qani, o'sha yillar nima edi—hammaga alohida edi, asosiy narsa yurakda qoladi. O'sha jamoa... keling shunday aytay, hozirgi jamoamizda hammasi ishlayotgan, yangi metodlar, yangi murabbiylar, nisbiy barqarorlik. Ammo o'sha payt... kanat, rauf, barcha nomlar bitta gʻoyani ifodalardi: maqsadli jamoa. Endi esa individual yutuqlarga ko'proq e'tibor, bu yaxshi, lekin o'sha yopilmas qardoshlik hissi yoʻq.
Yodda tutganman, o'sha 2011-yilda xalq uchun nima boʻlayotgani—bu madaniyat edi, osiyoliklar sifatida birlashgan paytlar. Hozir esa davlatlararo kuboklar, transferlar, qisqa muddatli loyihalar. O'ylaysanmi, bugungi jamoamizda ham bunday vaqtinchalik yulduzlar boʻladi, lekin uning ichida oʻsha "xalqqa asl zukko" boʻlish hissi kamroq. Qo'pol qilib aytaman, endi stadionlar koʻproq toʻla boʻlsa-da, u toʻlqinni his qilish mumkin emas.
Va yana bitta narsa: o'sha vaqtlarda jamoamizda oʻzaro mahabbati yuqori boʻlgan. Oʻsha xitoylik darvozabonni magʻlub etganda butun muxlislar bilan birdek his qildik, deydilar. Endi esa klublarda buni koʻrish qiyin—har bir oʻyin individual keyfiyatga aylandi, raqobat asosiy omil boʻldi.
Bor yoʻq, bu so'zlarimni noto'g'ri tushunmang, hozirgi jamoa yangi qadamlar qoʻyib kelmoqda, lekin o'sha yillarning romantikasini qoʻyib ketdik-ku. Shu bois uchun bu mavzuga qaytishimiz yaxshi, chunki tarixni bilish — kelajakni qurishda asosiy omil.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qo'pol qilib aytaman, ertasi kuni ertalab kanatning famesi Xorazmning hamma yeriga tarqalib ketgan edi, hatto qishloqlardagi bog'chada ham bolalar "kanat mening yuragimda" deya oʻynamay qolgan edi 😱💔 kunning boshida mahalliy dugonalar bilan choy ichganman — ularning birinchisi: "yo qayerdasanmi sizlar?" deb so'radi, men esa: "yaxshi, ular endi ustida" deb javob berdim, u esa oyoqlarini tortib qo'yib: "hamma biladi-ku, xalq sof musiqani eshitdi!" deya kuldi. Qani, oʻsha vaqtda tramvayda yigitlar qoʻshiqni mutit qilib kuylayotgan edi, hech kimdan qoʻrqmagan holda, ancha ehtirosli.
O'zimni eslayman — ertasi kuni kechqurun uyga kelgandim, uyqusiz oʻtar ekanman, radio eshittirardi, oʻsha vaqtda kanatning intervyusi chiqqan edi: "Men faqat oʻz jamoam uchun oʻynayman, boshqa hech narsa yoʻq". Unda mening hayajonimning ikkinchi toʻlqini bosib oldi!
Ooo, haaa, "kanat mening yuragimda" qoldirgandek qilmanglar menga! 😭🤣
Yana esga olib keldim—o'sha vaqtda Xorazmda bir o'g'il bola bo'lgan ediki, kanatning 2011-yilgi golidan keyin "Men ham shunday qilib o'ynamoqchiman!" deya uyinga gapirmasdanfutbol to'pini oldirib ketgan edi. Bir hafta oʻtgach uning ota-onasi bunga qandaydir qahr qilib—"O'g'il bolamizning to'plari o'ynashdan voz kechdi, to'p bilan adashib bormoqchi!" deb qo'rqib ketishdi. 😂
Bugun o'sha bola Xorazmning yangi murabbiyi ekan—lekin xuddi shu shu oyog'i bilan o'ynamaydi, balki oʻsha to'pni yig'ilarda ishlatadi, qani!