Kanat Islomning ajdodlar yodgorligidan bizgacha yetib kelgan g'urur yulduzi
o'shanda qaniydi kanatning soʻnggi daqiqadagi zarbasi yo'q edi, o'ylaganimda endi o'tirildi, o'shanda qaniydi... korib qolganga bir narsa — o'shanda jamoamizni ko'rmaganimizdek, shunday bir hushyorlik, kimdir "qo'lbola!" deb baqirgani uchun yuzlab minglab kishilar eshitmasdi, lekin orqamizdagi 47-daqiqada bo'lgani kabi, chiroyli tugagan edi.
bu yulduz haqida gap ketganda, qaniydi, o'zimizni "o'shanda kanat boshqa odam edi" deb o'ylayveramiz. lekin u ham biz kabi o'sgan, o'shanda 21 yoshida edi, jamoaga yangi kelgan, foydasiz deganlar ham bo'lgan — shuni eslayman, o'shanda siz bilan birga kelgan akalarning biri "uningda nima bor?" degan edi. ammo u javob berdi: "kuch bor, vaqt keldi". o'shanda bilmasdim, lekin hozir tushunaman — vaqt hamisha to'g'ri keladi, faqat qoniqarli o'yinchi biladi buni qanday ishlatishni.
qaniydi, final kechasida uyga ketganda, oila shu g'alabadan so'ng "qani qayerdan topdingiz?" deb hayron bo'lishgan edi. kanatning darvozabon bilan bo'lgan suhbati esa alohida hikoya — "oyoq bilan ber, ehtiyot bo'l" — bu gapni hozir ham eshitgandekman. lekin u oyoq bilan urdi, va gol bo'ldi. qaniydi, o'shanda finalni tomosha qilganlar orasida bugungi kun uchun hech kim yo'q — hammamiz o'sdik, lekin o'sha g'urur hali ham ko'kragimizda, qaniydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
yoq edi, men to'g'rida-to'g'riga u yerda, tribunaning eng past qavatida bo'lgandim, kanatning yuqori o'ng burchakka otilgan zarbasi uchun qoʻllarimni ochib yuborgan edim — go'yo men ham gol urganman degani! 🔥
o'ylab ko'raman, 47-daqiqada butun stadion "OHHH!!!" deb baqirdi, men esa o'zimni ushlab qolish uchun tribunaning ustuniga tutinib oldim, chunki oyoqlarimning tagi qushdek titrab ketgan edi. oila bilan uyga qaytganda esa "qani u odamdan bu necha marta gapiramiz!" deb o'z- o'zimga kulib oldim — o'sha paytda qani edi internetlardagi izohlar?
va hozir eslayman, finaldan keyin kanat bilan bir xonaga kirgan edim, u esa "qo'lbola!" deb kulib, oʻziga qaqan edi — shunday, unchalik ham aql bovar qilmasligini unutmayman! vaqt vaqti bilan keladi, lekin yulduzlar vaqtni eslaydi, deyishadi — o'shanda bilmasdim, ammo hozir esa boraman...
Qaniydi, Kanat bilan shu finaldan keyin bo'lgan gaplarimizni eslayman... bir marta jamoamiz bosh murabbiyi "bizning qaqancha" degan edi, o'shanda yigitlar unga birgalikda javob beribdi: "qani qaqancha ustoz, vaqtimiz keldi!" — shunda murabbiyning ko'zlarida ham nimadir yoq bo'lganday! Va hozir o'ylayman, haqiqatan ham vaqtda yetilishi kerak edi — chunki 47-daqiqada Kanal o'ynagan odam emas edi, unda o'sha yulduzning maydondagi nuri allaqachon porlayotgan edi.
Bolaligimdan tribunada.
Bugun darvozaga qarab turibman, o'zingni o'tgan damlarimga qaytarib olishim keldi. Chiroyli yillar edi — maydon chetlarida o'zimizdek yigitlar bilan qattiqqo'llikdan o'tib, qattiq kurash olib borar edik. Hozir esa jamoamizni boshqa ko'raman: unga yuqoridan tomosha qilib turayotganimdek, xotira bilan. O'shanda chempionlik g'alabasi uchun har bir daqiqani toʻla-yak kurashar edik — va shu paytda ham ba'zilar "buning ichida nima bor?" deb so'rashardi, lekin hech kimning jo'shqinligini to'xtata olmas edi. Hozir esa jamoamizga boshqa narsa yoqgan — endi ularni yuqori balandlikda, ammo iyakda, amalda boʻlmagan rejalar bilan kurashayotganini koʻraman. O'shanda vaqt bor edi, kuch bor edi, va eng asosiy — insonlarning ishonchi bor edi. Bugungi kunda esa xalqaro maydonlarga chiqish uchun vaqtni o'z vaqtida topa olmayotganimizdek tuyularoq.
Ammo shunday bo'lsada, nima qilish kerak edi: qilish kerak! Chunki unutib bo'lmaydi — 1994-yil. Shu yulduzni ko'rganlar uchun esa qayerda bo'lishidan qat'i nazar, hali ham xalqning ko'kragida istiqbol yoq. O'shanda jamoamizni butunlaygina ko'rmasdan ham, ularning jo'shqinligini eshitib, unga ergashib ketardik. Hozir esa jamoamizni juda yaxshi ko'raman — lekin ularning o'yiniga bakam-baqa, xalqni o'zidan uzoqlashtirmaslikni o'ylayman. Endi esa o'sha g'ururchan vaqtlarimizni qayta eslatuvchi yangi avlod yetishib chiqmoqda — ular nimalarga intilishi kerakligini yaxshi biladilar.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xo'las, shu o'tkan kunlar yodimdan chiqib ketmas ekan... O'shanda ertangi chempionni koʻrganimdek edim! 🔥 Kanatning 47-daqiqada qilgan zarpasi — bu shunchaki to'p emas edi, buni butun stadion his qildi, oila bilan uyga qaytganimda esa hali ham qoʻllarim titraydi! "Qo'lbola!" deb baqirganlarini eslayman, lekin qani o'shanda "kuch bor, vaqt keldi" degani — bu gapni endi to'la anglay boshladim. Vakt hamisha kuzatib turadi, yulduzlar esa vaqtni o'zi bilan olib yuradi — oʻsha kun Kanat bilan bir xonaga kirganda ham u kulibdi, chunki u bilardi: maydondagi yorug'lik uning atrofida aylangan.
Ofsayd_yiglaydi gapirgani to'g'ri — oyoq bilan urilgan gol uchun qoʻllarni ochib yubormasdim! Chiroyli vaqtlar ediki, hammamiz yashikday edik, maydon chetlarida esa jonsaraklik bor edi. Endi esa klubimiz boshqa narsaga o'girilib ketgani haqidagi so'zlar qoʻrqinchli... lekin unutma: o'shanda bizni hech kim toʻxtata olmagan edi, va hozir ham xalqning koʻkragidagi yulduz hali o'chmagan! Uni yangi avlod eslab qolishi kerak — chunki kanatning oyoq ostidagi o't oldindan o'tib ketgan edi, ammo yorug'lik qolaveradi.
Chiziq siljiyapti — ushla.
Qani, bu yulduzning aslida qandayligini endi to'la anglay boshladim — o'shanda biz bilan birga bo'lganlarimizni eshitganda. Oyoq bilan urilgan gollarni hisobga olishardi, lekin 47-daqiqadagi zarbani hech kim unutmaydi! O'shanda Kanat oddiygina yangi kelgan yigit edi, jamoaga hamisha yordam beruvchi, lekin "uningda nima bor?" deb so'raganlar bo'lgan ekan. Va nihoyat, vaqt keldi — maydondagi yorug'lik uning atrofida aylanib, darvozani to'sinib qo'ydi.
Men o'shanda yon tomonda oʻtirar edim, tribunaning pastki qavatida — qani, oyoqlarimning tagi titrab ketganiga ahamiyat bermadim, chunki ularning orzu qilgan goli uchun hammamizni chekib olgan edi! Stadionda "OHHH!!!" degan baqiriqlar eshitilib, hammamizning orqasidagi mo''jiza yangi qaytardi. Oila bilan uyga qaytganimda esa "qani u odamdan bu necha marta gapiramiz!" deb oʻz- oʻzimga kulib yuborardim — internetlardagi izohlarni eshitish uchun vaqt ham qolmas edi, chunki vaqt hamisha to'g'ri kelmasdi.
Endi oʻylab koʻramanki, Kanat bilan shu finaldan keyin gaplashganimda u "qo'lbola!" deb kulib qoʻygan edi — mana, shu bir vaqtning o'zida vaqtni ham eslatib qoʻygani! Qani, vaqtni oʻzi bilan olib yuradiganlar yulduzlar boʻladi, degan gapni endi toʻla anglay boshladim. Shu yulduzni koʻrganlar uchun esa qayerda boʻlishidan qat'i nazar, xalqning koʻkragida istiqbol yoq — va bu yorugʻlik hali oʻchmagan!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochigʻini aytsam, oftob yoqmasdan oldin xotiralarni eshitib yotibman, yuragimda qiziq narsa paydo boʻldi! Qani, kanatning 47-daqiqadagi oyoq zarbasini tomosha qilib oʻtirgan odamlarning qoʻllarini eslayman, lekin bitta qiziq holat bor edi: stadionda "OHHH!!!" degan qichqiriqlar ostida kimdir, shunchaki "choynagimni ushlab turibman" deganini ham eshitganmi? 😂🤣🍿
Olamogʻim kelaverdi, chunki oʻshanda shu gollar bilan qattiq jahl qilgan bir qizigʻimni esladim: kanat oyoq bilan urganidan soʻng, darvozabonning yuziga qarab "oila bilan uyga qayerdan topdingiz?" deb savol qoʻygan ekan — lekin ularning hammasi unga "qoʻlbola!" degani uchun iltifot sifatida! Mana, shu vaqtda vaqt degan narsa yana keldi — va yulduzlar boshqa odamlardan farq qiladi!
Xullas, endi shunday hayolga keldim: agar kanat osha vaqtda oʻzini "uchrashuv olovli ekan" degan boʻlsayu, hozir uning yodgorligi oldida oʻtirib, choynagimni ushlab turar edim va mutlaqo unga hech narsa demaganman — lekin u maʼlumki, oʻzi "vaqt keladi" deb aytish uchun toʻgʻri vaqtni topgan edi! Va nihoyat, keyinroq stadionga kirgan erkaklar guruhining birinchisi menga "siz boʻlinganmi?" deb soʻraganida, men "yoʻq, lekin mening qoʻllarim u golidan keyin hali titraydi!" deb javob berdim. Ular esa hammasi birla: "qani, oʻshanda kanat biz bilan birga edi!" — va shunda barcha birgalikda kulib yubordik... maydonning ichkarisidagi oʻzgarishlardan farqli oʻlaroq! 🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.