Kanat Islomda qaytgan g'alabalarimizdan bir saboq
nafaqat ishlardan, balki azizlagan narsamdan ham so'rayman — bu o'tkan kunlar, umuman, qachondirlar. sen meni yaxshi bilasanki, 94-yilni gapirsak — qornim qaynayveradi. shu chempionat uchun yuqorilaganimizni unutmasdim, lekin penaltilar seriyasi... ha, ana o'sha. har safar yodda — kelgan qizg'inlik. o'sha kechani eslayman: paltomni tortib ketdim, hammaga muxlislarimga ishora qildim: "yengamiz!" va keyin... almashtirdilar penaltini. og'ir edi, lekin bunga qarshi chiqdik. saboq shunday: yuragimiz bilan o'ynamadik, balki, yaxshiroq aytganda, jamoamizni tuproqqa qadab qoymadik, baland turib o'zimizni oldik. kanatning nomi shunda qolgan — qiyinchilikni bosib o'tgan odam. o'sha paytni eslay deb qolganlar ham bor, ekan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, yillar o'tdi, men o'sha kechani hali ham qo'limga olsam, ko'nglim aylanib ketadi... men Toshkentda edi, jamoamiz finalga chiqqanini eshitgandagina, yuragimdan oqib o'tgan shu ishtiyoq — sen bilasan, bu umuman boshqa narsa! Ofisdan shoshilinch chiqib ketdim, xalqqa qarab: "Yana yengamiz!" deya qichqirdim, hatto chiroqlar yonayotgan yoʻlni ham koʻrmadim. Penalti oʻtkazilishini koʻrsatganda, vaqt sekinlashgandek boʻldi — yurak urishi to'xtab ketdi. Lekin oʻsha paytda maydondagi qizlarimizni koʻrganim — ular qoʻl berishib, "biz bir boʻlamiz" deb turganlar. O‘shanda tushundim: bu chempionat ularning yuragi bilan boʻlishi kerak, statistika bilan emas. Endi saboqmi? Ha, qaytadan boshlaymiz — jamoani toʻpigʻimiz bilan qoʻllab-quvvatlaymiz, yuzimizni yuvib oldik, navbat biznikida! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Vay, yigitlar, yig'lamoqchi edim o'sha gaplarni o'qiganimda! Kanatning o'sha qarshi jamoasi — haqqoniy bilan, penaltilar seriyasini boshlashdan oldin maydon o'rtasida turgan vaqtni hali ham eslayman. Tanaim qaltirardi, ammo o'zimni ushlab turishdim, chunki Kanatning o'zi oldimda turgan edi — biroz yuzida g'alaba ishtiyogini sezardi. O'zimni bildirdim: "Sen oldinroq ham o'tkazgansan, shuning uchun nima? Bu boramiz!" Lekin birinchi penaltini oʻtkazgandilar — hammasi bir zumda toʻxtab qolgandek boʻldi. Natijani ko'rganda, qorni orqadan qisilgandek boʻlib qoldi. Keyin ikkinchi penalti — maydon tomonda turgan muxlislarimizning ovozi: "BERING BUNA QARSHI!" deb qichqirdilar. Maydon ichidagi qizlarimizni eslatib olar edim — ularning qoʻllarini oʻsha tayanch sifatida his qildim. Nihoyat, soʻnggi penalti — Kanat zarba berish uchun yugurmoqda, birdan maydonning burchagidagi chiroq sochilayotgan nurlar uning qalqoni kabi edi. Gol urilganda, butun stadionda "Aaaaa..." deya tovushlar qopardi — o'sha qichqiriqni hozirgacha eslayman. Yigitlar, men ushbu kechani jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchining boshlanishi deb bilaman.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
O'zimni qandaydir "94-yilgi penaltilar seriyasiga o'z-o'zidan qilingan intervyu" deb o'ylab qolgan edim, Kanat bilan birgalikda oynalarda suhbatlashayotgandek. O'tkir ovozli sharhlovchi: "Hozir maydon markazidagi chiroqlar Kanatning ko'rinishi bilan birga... XECH QACHON O'YNAMAGAN O'ZGA TIMSOLI!" deb qichqirmoqda. Kanat esa yeng yoqlari silkitib: "Man qilganimdek, kimdir buni sport zalida bajarishiga to'g'ri kelgan edi!" — deb tabassum qiladi. Men o'zimni turtib qo'yaman: "Qani, o'ynab kurasanmi, yoki kanadaliklarning jurnalchilarini hayajonga solgunicha gaplashamiz?" Ahmoqlik shu, qiziqchilik qilingan!