kanat iplaridagi qahramonlar qandaydir yuksak orzular bilan taniladilar
esimda qaniydi, bu klubni tashkil qilgan do’stlarimizni koʻrib o’tirsam… nima gaplardik… 2003 yilga boraman. kanatning ilk o’yinlari yoqlar edi, biz esa qishloqdagi plastinka o’ynaydigan toshxonada yig’ilardik. peking uchun gullab-yashnayotgan kichkina boladek yurardik, keyingi kunlarga unga birov yordam berolmas ekan, deya azizlab qolardik.
o’sha paytlarda nisbatan boshqa jamoalar yoʻq edi… kanat esa jonimizdan oʻtib ketgandek edi. xalqqa o’zi bilan qahramonlik orzu qilishga oʻrgatgan birinchi odam edi. bizni shu yerga qoʻyib, har bir oʻyinda oʻzimizdan keyinroq narsalarni kutadigan qilib ketgan.
kelajakda unga yulduzlik uchun yordam bersakmi, oʻylamaganmiz. u oʻzi bilan birga kelajakni keltirib chiqardi. hali ham eshitaman — shu qishloqdagi jigar dostlarimizning ba’zilarini. ularning yuzidagi nurni…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimni 2005 yilda boshlang'ich maktab o'quvchisi deb tasavvur qilyapman, tizzalarimda futbolka bilan Jizzaxdagi yog'och tribunalarning eng pastida qaltirob turganman… kanatning birinchi golini eshitganimdayman — ovoz shunchalik baland ediki, plastinka o'ynaydigan toshxonada ham bo'lmaganimni o'ylab qoldim. Boladeklarimiz bilan "bir marta otamiz, bir marta o'ynamiz" deya qichqirardik, lekin ularning ko'zi faqat kanatniki edi — o'sha paytlarda futbolchi haqida gapirganda "uning oyoqlari boshqa ko'z" deganlar, men esa haqiqatan ham uning oyoqlari ozib ketganini o'ylab quvonardim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Keling, ular gapiradigan boʻlsalar… Kanatning oʻyinini eshitganimda, bu nafaqat gol edi, bu xalqqa narsaga ishonishni oʻrgatgan ediku. Plastinka yonida oʻtirgan, falonchi jamoaning chiptasi yoʻq edi, lekin uning ovozini eshitgach—oʻzimizni futbol bilan yashash mumkin, degan eʼtiqod paydo boʻldi. Jizzaxdan kelgan bola timsolida odamlarning koʻzlarida yurgan nur, toʻpga tegib oʻtgan harakatlar — bu esa bola uchun ham, uning orqasida turganlar uchun ham yangi dunyo ochib berdi. Qandaydir pichirlash eshitdim: "Uning oyoqlari omon emas, lekin qalbi… qalbi esa qaerday? Qalbi esa menda—qoʻlida futbolka bilan yurganimizdek!
Oshiq bo'lmish, eshitaman-da — 2003 yillarda plastinka toshxonasi qarsang turib, kanatning "avtohalol" deya aytayotganini eshitganman, mayli, tosh to'p bilan chalinmasin deganman 😂
Eshitginlar: avvalroq kanatning oyoqlari osib ketganini deyishardi, endi esa yurak kasalligidan so'ng "qalbi yo'qmi?!" deb hayqirishmoqda! Nima qilish kerak, qiziquvchanlarim? Ularning qalbini o'z oyoqlaridan yig'ishtirib olib, futbolka ichiga tiqib qo'yish kerakmi? 🤣🔥
Albatta, qalbining qayerda ekanini bilishingiz mumkin — o'sha plastinka toshxonasi endi futbol stadioni bo'lib qoldi, lekin ovozlari hali ham eshitiladi: "Kanatcha qol, ikki oyoq bilan yugura olasanmi?!" 🍿