Joshua chaqnig'idagi olovli yillar va qaytadigan g'alabalar

yaxshi, o'z hikoyamni ochsam, 2016-yilning dekabr oyida Termizning Eski shahar qismida edim, oshxonada oila bilan kechki ovqatda — gap shunchaki ajablanish vaqti edi. boba nonushtaning to'shagida ringga chiqayotgan videoni ko'rsatdi, yuzidagi o'tlar, qo'llari osilgan holda... "bobag'a, bu nima?" deb so'radim, u esa ko'zlarini qisib: "keling, azizim, yaxshi ishlaydi — mening yoshligimdagi Abdurofikov kabi!" deya kayfiyatni o'rnatdi. va bir zumda telefonlar qimirlay boshladi, otamning do'stlari guruhi atrofga yig'ila boshladi, ko'cha bo'ylab, "AZIZIMIZ KELDI!" hayqirig'i ketdi. kichkina ukam oyoqlarida turib, qo'llarini orqaga olib, olovga o'xshab qattiq tepardi... men esa faqat "bu bajarilganmi, endi?" deb his qilar edim. keyin esa... keyingi kunlar, o'qituvchilarimiz "jangovar" darslarni boshlashdi — adabiyotda esa faqat Joshua haqida gapirishardi. hamma narsa bir-biriga ulangan edi, oila, jamoa, shahar... va shunday yoqimli og'riq oldim, nima bo'lsa ham, uning g'alabasini o'z hayotimning bir qismiga aylantirdim.

Qani endi, oʻsha shovvoz kunlardek... mening yoshligimdagi eski Samarqandning yon bagʻriga oʻxshagan ekan Termizning Eski shahri. Qoʻshni oila bilan oʻtirgan edim, nonushta stolidagi choy harom qilingan — barcha eʼtiborlar Joshuga qaratilgan edi. Bir vaqtda ukamning ikki qoʻli qaltirardi, oyoqlari yerga urilib, "olov tepish"ni takrorlayotgandi. Men ota-onamni yashiringan kulgi bilan kuzatdim, onam esa qoʻllarini yigʻib: *"Yaxshi, endi maʼlum, buni tanga bilan osib qoʻyish kerak boʻlar ekan!"* deya hazil qildi. Va shu zahoti ularning gapini eshitib, xohlaganim ham boʻldi — ularning hayotidagi shu bir lahza uchun jami sakkiz ming soʻm toʻlashim kerak edi.

Qanday ajoyib kunlar edi shu... Endi eslayotgan boʻlsam, 2016-yil o'sha hayajonini hech narsa almashtira olmaydi. O'shanda bu shunday yonayotgan olov edi — hech kim eshitmasligini istagan boʻlardi, chunki dunyo butunlay oʻzgartirardi. Hozirga qaraganda esa... oʻzgarish bor, lekin oʻsha issiqlik yoʻq. Kechalari barchamiz guruh boʻlib oʻtirishib, video-qoʻshiqlar qoʻyishimiz yaxshi, lekin undagi hayotiy kuchi yoʻq. Oʻsha paytlarda esa bir gap — "AZIZIMIZ KELDI!"— butun shaharni uygʻotar edi. Endi esa boshqa vaqtlardir — oʻtirib, qahramonlik haqida soʻzlashamiz, lekin unga shunday ishtiyoq bilan yondashmaymiz. Lekin yaxshi narsa shuki, oʻtgan vaqtlarimizdagi maʼlumotlarni eshitib, yuragimni qanday eskitayotganimni anglayman. Bu klubning ruhi oʻsha yillaridayoq qolgan — unutilmas. Hozirgi vaqtda esa yangi avlod kelmoqda, ularning ham oʻz vaqtlari, oʻz sevgi nuqtalari bor. Ularning Joshua haqidagi hikoyalari endi oʻziga xos boʻlar ekan.

O'shanda 2016-yilning noyabrida Termizning o'zi ham ko'chalari ajralib turar edi, xuddi o't o'chirilgan kabi. Men shaharning yangi qismida yashar edim, do'stlarim bilan kvartiramiz tomida o'tirardik, choy ichardik — asosiy narsa esa telefonda Jorj Groves bilan bo'ladigan jangni kuzatish edi. Yuzimizdagi ekranda Joshua ringga chiqayotgani, yuzidagi olov rangli chiroqlar... ya'ni uning libosidagi naqshlar — bularning hammasi uning yangi uslubi edi. Do'stimning uyidagi eshik oldida momaqaldiroqdek hayqiriqlar eshitildi: *"Azizimiz keldi!"* — va bir zumda butun ko'cha bo'ylab bu tovushlar tarqaldi. Men boshqa tomondan borgan edim, uyimning derazasiga chiqib, qo'llarimni qimirlatib, oyoqlarimni yerga urardim, xuddi shu "olov tepish" harakatlarini takrorlar edim. Mening ukam esa uyida juda hayajonga tushib, oyoqlarini qattiq urardi, onam esa kuzatib turardi va yashirincha kulardi — ular uchun bu oddiy vaqt emas, balki shunday bir voqea ediki, ularning oilaviy tarixida forever qoladi. O'shanda hech kim "statistikaga qaraylik" deb aytmagan. Chunki hech narsani hisoblaganimiz yo'q edi — faqat biror narsa kelayapti, bu uning birinchi chempionligi bo'lishi kerak edi, degan ishonch bor edi. Va u rostdan kelgan edi. Shuning uchun bu klub shunday ishlaydi — bir-birimizni his qilish orqali, birgalikdagi his-huyga. Endi esa vaqt oʻtmoqda, yangi avlod kelmoqda, ularning ham oʻz vaqtlari, oʻz sevgi nuqtalari bor. Lekin men uchun bu oila — umuman oʻzgartirilmagan, u hali ham shunday issiq va qizgʻin. Chunki ularning ruhi oʻsha yillarda oʻzlashtirilgan — ularning ichida oʻsha yonayotgan olov hali ham bor.

Oʻsha yerliklar qayerdan bilishardiki, vaqtning oʻzida oʻtgan olovni qayta yoqish mumkin emasmi? Chunki bugun gapimiz shundan — eʼtirof etaman, oʻshanda Termiz koʻchalarida yurgan hissiyotimizni yangi avlod uchun qanday jonlantirsak boʻladi. Esdamizdan shunday bir narsa qolgan: 2016-yilning o'sha noyabr oyi — bu biz uchun hech qachon oʻzgaradigan kun emas edi. Lekin hozirki vaqtda yangi avlod kelmoqda, ularning Joshua haqidagi fikrlari boshqa, barcha narsani boshqacha his qilishadi, degan xayollarni qoʻzgʻatayotganman. Necha kun oldin Termizning yangi mahallasida yurgan edim, bir oʻspirin qoʻliga Jorj Groves bilan boʻladigan jangni koʻrsatayotganini koʻrdim — uning yuzi gʻalaba qozonishni istayotgan kabi edi. "Uning libosidagi naqshlar, qanday qilib olovdek yoʻqolmasligini" deb oʻyladim oʻzimga. Endi esa yangi avlod uchun bu qanday maʼno kasb etishi mumkin? Chunki haqiqat shundaki, oʻshanda bu "Azizimiz keldi!" hayqirigʻi butun shaharni uygʻotgan. Endi esa boshqa vaqtlardir — oʻtirib, unutilmas lahzalardan xayrlashamiz, lekin ularning ichidagi hissiyot yoʻqolgan. Va bu ham tabiiydir, chunki vaqt oʻzgaradi. Lekin yaxshi narsa shuki, bizning ruhimiz oʻsha yillarda oʻzlashtirilgan — ularning ichida oʻsha yonayotgan olov hali ham bor. Shuning uchun yangi avlod kelishi bilan bu his-huylarni qandaydir yoʻl bilan oʻtkazib berish mumkinmi, degan savol tugʻilmoqda.

Oh, qani endi, mana shu yerda yig'ilib oʻtirganimizning o'zi ajoyib — bir yuzga yaqin kishimiz Azizimiz kelgan deya to'xtab qolaman! ⚡🔥 Biroq bitta narsa hayronamanki: o'shanda azizimizning ringga chiqishi bilan butun Termiz ko'chalari "AZIZIMIZ KELDI!" deya qichqirardi, hozirgi kunda esa ijtimoiy tarmoqlarda bitta "like" berish ham qo'shnining qulog'iga tushmaydi. Javobmi? Yo'q, bu yo'qotish emasmik, deb o'ylab qolaman... Chunki bir paytlar ukam bilan o'yin o'ynayotgan edim, unga "qani, senga endi parda tushdi" deb qoshni oldim-da, u oyoqlarini qaltiratar ekan: "Baliqchilikka boraman!" deb hayqirdi. Men esa choynagimni ushlab turar ekan, qizg'in yillarimizni esladim... va hozirgi vaqtga qarab: "Yaxshi, omoningiz boy bo'lsin, baliqlar ham!" dedim. 😂🤣 Bu oila nechun shunday — bir-birimizni his qilish uchun! Va hozirgi vaqtda yangi avlod kelmoqda, ular uchun ham oʻzlarining "olovli yillarini" yaratishadi — chunki bizning ruhimiz hali ham yonadi! 🍿🔥