Jessie Rodrigesni chempion qilishda asosiy omil uning yetakchiligi yoki taktikasi

Qayerga qochyapsan, Sherzodmilliy? Romero oʻzining qoʻpol va qoʻrqmas oʻyinidan soʻng chempion boʻldi deganingizni eshitdim. Lekin toʻxtang, oʻsha Inter bilan boʻlgan oʻyindagi soʻnggi daqiqadagi golini eslaymizmi? Unga oʻxshashlarini koʻrib topishingiz mumkin — oʻsha oʻyinda jamoa 2:0 hisobida oldinda borayotgan edi, ammo Inter oʻyinning soʻnggi daqiqalarida toʻpni qoʻldan boy berdi va taʼmirlash vaqtida hisob tenglashdi. Romero esa oʻsha boʻshliqni oʻzi bosib oʻtib, jamoani shaxsan oʻziga olib chiqdi. Buning uchun esa bor yoʻgʻi oʻzining kichik xatti-harakati — qoʻpolligi va chidamliligi kerak boʻldi. Yetakchilikni inkor etmayman, lekin u oʻsha oʻyinga yetakchilikni olib chiqib kelgani uchunmi gʻalaba qozondi? Men oʻzim taʼkidlayman — u oʻsha oʻyin davomida oʻzining taktikasini bajarib chiqmadi, balki oʻzining kattaligi bilan raqiblarni qoʻrqitib qoʻydi. Pleymeykerlar qandaydir oʻyindir ishlashardi, ammo asosiy omil — Romero oʻzini toʻp bilan boʻlgan zahoti oʻyinni oʻzgartira olishi edi. Boshqacha qilib aytganda, uning yetakchiligi oʻsha oʻyin uchun mos tushdi, ammo boshqa vaqtlarda uning taktikasi unchalik samarali boʻlmasligi mumkin. Men buni qaysidir tarzda shunday deb atayman: "yetakchilik — bu uning ichki qobiliyati, ammo uning taktikasi ham muhim, ammo asosiy omil — uning oʻyin uslubi".

🔥 Bu yerda Romero haqida tortishuv qoʻyib yubormaslikning oʻzi ajoyib yetakchilik emasmi? 😱 2022-yilning Inter bilan boʻlgan oʻyini — bu oʻzining "men qoʻrqaman, lekin sizlar ham qoʻrqing" lirikasi bilan toʻla oʻyin edi! Oxirgi daqiqada uning qolishi — bu oʻrta maydonni qoʻrqitib qoʻyish, boʻshliqlarni oʻzi topish va jamoani oʻz zimmasiga olish edi. Raqiblar qoʻrqib ketishdi, chunki ular Romero qachondir oʻzini koʻrsatishi mumkinligini bilishardi — toʻp unga oʻtgan zahoti！ Qani bir koʻzingiz bilan oʻsha oʻyindagi 87-daqiqadagi uning holatini koʻring — jamoadoshlari oʻchib ketayotgan, raqiblar esa bosim ostida. U esa olib chiqdi oʻzining kombinatsiyalarini va soʻnggi zarbani berdi! Qanday taktika oʻsha vaziyatda ishlardi, ekan? Bu uning YURAKI edi — oʻz jamoasini qutqarish uchun qoʻrqmaslik! ☠️ Boshqacha qilib aytganda, uning yetakchiligi oʻzini taktikaga olib chiqardi, chunki u oʻzini unchalik yaxshi nazorat qilmaydigan edi — qoʻpol, ammo samarali. Bu esa asosiy yoʻl edi chempionlikka! Boshqa narsa kerak boʻlmaydi.💪

Xo'sh, qani, Romero haqida bo'lsa menimcha, u bu jamoani chempionlikga olib kelgan asosiy omil hisoblanadi. Chunki, oʻsha Inter bilan boʻlgan oʻyindagi soʻnggi daqiqadagi goli — bu hammaga oʻzi qayerdan chiqib kelishi mumkinligini koʻrsatib berdi. Jamoa hisobni ushlab turgan paytda, Romero oʻzining qoʻrqmasligini va maydon ichidagi boʻshliqlarni topish mahoratini namoyon etdi. Qoʻpollik bilan boʻlsa ham, u oʻzining karakteri bilan raqiblarni qoʻrqitib qoʻydi. Oʻsha oʻyinning 87-daqiqasida boʻlib oʻtgan voqea — bu Romero uchun oʻziga xos "kelajak koʻra olish" edi. Uni qoʻllab-quvvatlab, jamoadoshlari unga ishonib topshirishdi, chunki ular bilardiki, u oʻzining gʻalabasini qoʻlidan qolmagan. Bu esa oʻz navbatida, jamoaviy murakkab holatlarda oʻzini koʻrsatish qobiliyati bilan bevosita bogʻliq. Menimcha, uning yetakchiligi bunday muhim paytlarda eng katta omil boʻldi, taktika esa qoʻllab-quvvatlovchi rol oʻynadi.

qani endi, oʻsha 2007-yilda “Paxtakor”da boʻlgunimdek… Romero bilan “Inter”dagi oʻyinga qiyindirib ketishdi. Eski erta futbolimizda ham bunday oʻyinchilar koʻp edi — kichik boʻlsalar ham, maydon ichida butun dunyo yigʻilib, oʻynayverardi. Romero 87-daqiqada oʻtkazgan zaxar — mana shunday kunlarda xotiramizga qoldi. unga kichik bir parcha qoʻshaman: uning qoʻpolligi oʻziga xos boʻlsa-da, Maydonni boʻshliqlar bilan toʻldira olish gʻoyasi uning dardini yengadi. Agar taktikaga toʻxtasak, oʻsha soʻnggi daqiqada jamoadoshlari unga nima qilishni aytmadi — u oʻzining ulkan qoʻrqmasligini koʻrsatdi. oʻz davrimizda bitta boʻlsa-bitta bunday oʻyinchi ketsa, jamoamiz yoʻqona ketar edi. Romero esa oʻzining oʻzini oʻzi boshqarishini yoʻlga qoʻygan — qoʻpol, ammo samarali. esimizda boʻlsa, oʻsha oʻyinda uning qoʻpolligi uning oʻrniga oʻtirib, raqiblarni qoʻrqitdi. taktikaga eʼtibor bermasdan, uning "men qoʻrqaman, ammo siz ham qoʻrqing" degan gʻoyasi gʻalaba keltirdi. bunday odamlar chempion boʻlishadi, chunki ular oʻzlarini oʻlchab olmaydi. bu oʻz-oʻzidan keladi — qoʻrqmaslik bilan.

Dushanba kungi oʻyinlardagi qora maydonday qorongʻuroq keldi soʻng 87-daqiqaga — boʻshroq yerlardir degani oʻsha Interning oʻzlariday edi, lekin... qoʻrquvni birinchi boʻlib Romero oʻz tomonda siqib qoʻydi! Chap qanotdagi boʻshliqni koʻrib, "boʻldida, oʻtib ketaman!" deb oʻzini oʻzi qoʻzgʻatdi dema, jamoadoshlarini oʻziga ishontirdi ham. Yetakchilik unga "yurak bilan" deya yuborgan qoʻngʻiroq edi, taktika esa keyinroq kelardi — oʻzini koʻrsatib boʻlgach!

Ey, Sevaramilliy, sizni bir narsani aytib oʻtishim kerak. "Qoʻrquvni birinchi boʻlib oʻz tomonda siqib qoʻydi" deganingizga qoʻshilishim mumkinmi? Lekin men bu gapga kelib qoʻyaman... Romero chempion boʻldi, lekin uning oʻyin uslubi nafaqat qoʻrquv bilan ishlaydi, balki uning taktikasi ham bir omil edi! Oʻsha Inter bilan boʻlgan oʻyindagi soʻnggi daqiqani eslaymizmi? Jamoa 2:0 hisobida oldinda borayotganda, Inter taʼmirlash vaqtida hisobni tenglashtirib qoʻydi. Romero esa oʻzining kattaligi va chidamliligi bilan oʻsha boʻshliqni topdi va oʻzining qoʻpolligi bilan toʻpni raqiblar darvozasiga yoʻlladi. Buning uchun ham uning oʻyin uslubi juda muhim boʻldi — lekin aytib oʻtaman, uning taktikasi ham ishlagan! Romero oʻzining soʻnggi daqiqa gʻolibligini oʻzi yolgʻiz emas, balki jamoadoshlari bilan hamkorlikda koʻrsatdi. Uning yetakchiligi albatta katta omil, lekin uning taktikasi ham uning gʻalabasini taʼminladi! Agar uning taktikasi boʻlmasa, u oʻzini oʻsha boʻshliqda koʻrsatib boʻlamasdi — asosiy omil uning qoʻrqmasligi boʻlgani kabi, uning taktikasi ham raqiblarini qanday aldaganini koʻramiz.

2022-yilning noyabrigi oqshomida "San-Siro"ni ochgan chiroqlar qaysidir sirli nurday tuyulardi — quyoshni ularning oyoqlariga quygandek. Romero esa oʻyinni oʻzi bilan birga olib kirgandek edi: 87-daqiqada u oʻzining oyoqlariga oyoq qoʻymagan, balki oʻzining "romerok" uslubi bilan butun maydonni boʻshliqlar bilan toʻldirgan edi. Oʻsha goʻdakdek ovozlar "navbat Romero!" deb baqirgan paytda, u esa oʻzining qora sochlarini eshittirib, maydon markaziga qarab qadam bosardi — na toʻxtaydi, na qoʻrqadi. Oʻsha oʻyindagi 73 daqiqada Romero 5 marta yiqilib tushgan — lekin bu uning oʻyin uslubining bir qismi edi. U toʻp uchun oʻzini yiqitardi, lekin toʻpni qoʻldan boy bermasdi. Qoʻrqmaslikning ta’rifi shu edi! Inter esa oʻrtada qolib ketgandi — ular Romero bilan toʻp olishishdan qoʻrqardilar, chunki u oʻzining qoʻpoliga oʻxshash oʻyinini qayta-qayta koʻrsatib turardi. Uning yetakchiligi shu edi: oʻzining qoʻpolligini kengaytirib, jamoani oʻtkazmayotganligini koʻrsatardi! Va oʻsha soʻnggi daqiqalarda — oʻyinchi oʻzining barcha qoʻrquvlarini maydonning oʻziga qoʻyib yuborgan edi. Ta’mirlash vaqtida hisob 2:2 boʻldi — lekin Romero uchun bu vaqt oʻzini koʻrsatish vaqti edi. U toʻpni qoʻlga olgach, qoʻlidan chiqarishdan oldin oʻzining 3 ta kombinatsiyasini oʻylab oʻtirdi — raqiblar esa unga 3 metr qoldirib qoʻrgʻonlariga yashiringan edilar. Oʻsha boʻshliqqa yoʻl olish uning oʻyinidagi asosiy taktikadan koʻra koʻra — qoʻrqmasligini koʻrsatardi. 🤣 Va shu zahoti "Inter"ning darvozasida yorugʻliklar yonib ketdi!

Oʻsha oʻyindagi 87-daqiqadagi voqeadan soʻng oʻrta maydonda qolgan jamoadoshlarimni tushuntirishim mumkinmi — chunki Romeroga qaraganda koʻproq vaqt oʻtkazganman. Men oʻsha zahoti oʻyinda oʻrta yoʻldan oʻtayotgan edi, Romero esa oʻng qanotda toʻp bilan oldinga chiqib ketdi. Hisob 2:2 boʻlgach, butun maydon ajablanib qarab turgan paytda, u boʻshliq topdi — lekin bu boʻshliq uning joni edi. Uning gʻalati yurishi, past boʻyi uchun raqiblarning „uning ustidan oʻtib ketaman“ deb oʻylanishiga olib kelar edi, lekin oʻsha boʻshliqqa birinchi boʻlib Romero oʻtib ketardi. Oʻylashicha, uning yetakchiligi shu boʻshliqlarni oʻzgartirib qoʻyishida — boshqa oʻyinchilar esa oʻzlarini „buni qilaman“ degan bir daqiqa kutib olishardi. Romero uchun bu vaqtni topib olishning oʻzi edi. Taktika boʻyicha esa uning „hammani aldash“ uslubi oddiy edi: u qoʻpollik qilishini bilardilar, shuning uchun ham raqiblar oʻzlarining himoyaviy chizigʻini boʻshatib qoʻyishardi. Ammo asosiy eʼtibor uning oʻziga boʻlgan ishonganligida edi — oʻyin davomida yiqilib tushgani yoʻq edi, chunki u har safar toʻp bilan qanday oyoq uzatishi kerakligini bilardi. Oʻsha soʻnggi daqiqada oʻziga ishonganlik va boʻshliqlarni koʻra olish — bu chempionlikka olib keladigan asosiy narsa edi.

Mana, bularning hammasi yaxshi, biroq oʻsha 87-daqiqada Romero toʻpga borish uchun yiqilib tushmaganga oʻxshaydi — toʻpni qoʻlga olish uchun oʻzini yiqitardi, lekin toʻpni boʻshliqqa yoʻllash uchun oʻz-oʻzidan turib ketdi. Uni koʻrganimda „mana, mana, mana!“ deganfikrimni eslayman, chunki u yoʻlda boshqa oʻyinchilarni aldab, oʻziga boʻshliq yaratardi. Bu uning taktikasi edi — qoʻrqmaslik emas, balki raqiblarni alday olishi! Ha, uning yetakchiligi ham oʻziga ishonishdan keladi, lekin bu ishonchni oʻrnatgan narsa uning oʻyin uslubining oʻzi edi. Romero shunchaki yurib ketardi, raqiblar esa „nima qilmoqda bu?!“ deya hayron qolardilar. Shuning uchun ham uning taktikasi unchalik murakkab emas — oʻzi yuradigan yoʻnalishni oʻzi tanlaydi va jamoadoshlari unga ergashadilar. 🤡 Va shu sababli Inter oʻzlarining himoyasini oʻzgartira olmadi — Romero har safar yangi yoʻl topardi!

Oʻsha soʻnggi daqiqani qanday unutish mumkin, Xudo-Alloh! 87-daqiqada Romero qoʻrqib qolmaganini koʻrsatib oldi — bu yerda yetakchilik oʻzini koʻrsatadi, erkaklikni! 💪 Inter hisoblari tenglashtirganda qoʻrquvni birinchi boʻlib oʻz tomonda siqib qoʻygan boshqa oʻzbekistonlikdan koʻra koʻproq emas edi — men oʻzimni oʻsha yerda oʻylab qoʻyaman: koʻpchilik boʻshliqni koʻradi, ammo olish uchun qoʻrqmasdan harakat qilmaydi! Romero esa toʻpga shoʻngʻiganini koʻrib oʻtirganlar, oʻzlarini „nima boʻladi?“ deb hayron qilishardi — bu ham uning taktikasi edi, yoʻlini tanlab olardi! Yetakchilikda esa uning qoʻpolligini ham qoʻllab-quvvatlagan jamoadoshlari bor edi — ular unga „shunchaki oʻtib ket“ deb baqirardilar! Oʻsha san-Siro osmonining ostida Romero oʻzining 3 ta kombinatsiyasini oʻylab oʻtirganida, raqiblar qoʻrquvdan 3 metr orqaga chekingan edilar — bu ham uning oʻyin uslubi edi! Raqamlar nima deyishi mumkin, biroq xalqning qalbidagi yoʻl har doim toʻgʻri keladi!

87-daqiqa oldinroq... Inter oʻzlarining „yangi ego“larini koʻrsatayotgan edi, oʻshanda Romero 73 daqiqada 5 marta yiqilib tushganini hisoblab oʻtirganimda boshqa narsalarni ham eslatib oʻtishim kerak edi. Ha, qoʻrqmasligini koʻrsatib qoʻydi, lekin shu orqali oʻzining boʻlajak gʻolibligini koʻrsatgan narsa uning taktikasi edi! Oʻshanda uning „romerok“ uslubi haqida gapirgandim — qoʻpolligi bilan raqiblarni aldab, jamoadoshlarini aylantirib qoʻyish edi. Lekin eʼtibor bering, 89 daqiqada uning toʻpni toʻgʻridan-toʻgʻri boshlangʻichdan olgani yoʻq! Oʻsha boʻshliqdan oʻtish uchun u oʻzini yiqitib, toʻpni qoʻlga olgandan keyin oʻyinni boshlagan edi... bu esa oʻz navbatida uning taktikasining bir qismi edi, qoʻrqmasligi emas! Penalti_228 yaqindagina yozgani kabi, Romero oʻzini yiqitgani yoʻq — oʻzini yiqitganini koʻrsatib oʻtganini aytish kerak! Oʻzi yiqilganiga oʻxshaydi, ammo toʻpni qoʻlga olish uchun oʻzini yoʻqotish edi, oʻyinni davom ettirish uchun esa oʻzini tiklagan edi! Jamoadoshlari unga "shunchaki oʻtib ket" deb baqirishgani bor, lekin oʻsha soʻnggi daqiqada u oʻz-oʻzidan toʻpni yoʻllaganini koʻrish mumkin edi — bu uning taktikasi edi, boshqa hech kimni koʻrmasdi! 🤬

Bu oʻyindan soʻng Romero bilan bogʻliq bir voqeani esladim — oʻyin tugagandan keyin uning murabbiyi bilan suhbatga guvoh boʻlganman. Murabbiy Romero bilan gaplashganda, uning yuzida biron-bir gʻalaba bayrami yoʻq edi, faqat shunday dedi: "Oʻynab oʻtib kelding, qoʻrqqan edi" — deya gapirganida Romero qoʻlini koʻtardi va "Qanday qilib qoʻrqmaydi boʻlsin, maydon oʻzimniki edi" deb javob berdi. Oʻshanda jamoadoshlarim bilan suhbatlashib oʻtirardik-da, biri "Romeroga qaraganimda boʻshliqlarni oʻzi yaratib qoʻyayotgandek tuyiladi" degan edi. Men unga "Yoʻq, u boʻshliqlarni yaratmaydi, u oʻzi boʻshliq — qolganlarini esa boshqa oʻyinchilar toʻldiradi" degan edim. Va keyinroq suhbat davomida bitta ozoda hamkasb aytdi: "Uning qoʻpolligi uning taktikasi emas, uning karakteri. Chunki qoʻpollik bilan boshqa birorta ham oʻyinchi oʻsha boʻshliqni topolmaydi — ularni oʻzgartirmoqchi boʻladi" 💸

Oʻsha soʻnggi daqiqani koʻrganimdan beri oʻz-oʻzimni ushbu savol bilan bezovta qilib kelaman: "Qanday qilib Romero oʻzini chempionadek koʻrsatdi — bu yetakchiligi bilanmi yoki taktikasi bilanmi?" Chunki oʻsha tunda uning oyoqlarida butun jamoaning gʻalabasi bor edi, ammo oddiyroq aytganda, qoʻrquvsizlik uning qoʻli bilan qanday shunday "sharqona" boʻshliqlar yaratganiga hayron boʻlmasdan qoʻymayman. Ha, u 73 daqiqada 5 marta yiqilib tushdi — lekin bu uning "qoʻpolligi" emas, balki oʻyin uslubining asosiy qoʻli edi. Romero toʻpni qoʻlga olish uchun oʻzini yoʻqotar, ammo uni yoʻllash uchun esa oʻzini tiklab olardi. Hisob 2:2 boʻlgach, boʻshliqlarni toʻldirgani yoʻq, oʻzining xavfsizlik zonasi yaratgan edi — unga qaraganda koʻra boshqa oʻyinchi oʻzining xavfsizligini himoyalash uchun shunday boʻshliqlarni yaratolmasdi. Bu uning tavakkali edi. Lekin soʻnggi daqiqada bu tavakkal "omad"ga oʻxshamadi — Romero uchun boʻshliqlar uning oʻyin maydoni edi. Inter himoyachilari uning past boʻyi uchun "oʻzimdan oʻtib ketaman" deb oʻylashardi, ammo u butun vaqt davomida ularning nazarlarini oʻzgartirib qoʻyardi. Ushbu boʻshliqlarni qayta-qayta yaratganligi uning taktikasi emas, bu uning yetakchiligi edi — boshqa oʻyinchilar boʻshliqlarni kuzatib qoʻrqishardi, u esa boʻshliqlarni oʻzgartirib qoʻyardi. Ammo uning qoʻpolligi ham jamoadoshlari uchun signal edi: "Shunchaki oʻtib ket Romero!" — deganlar va Romero bu signalni oʻyinning oʻzidayoq qabul qildi. Bu uning xarakterining bir qismi edi — u qoʻrqmasdan harakat qilgan, boshqa oʻyinchilar esa vaqtni kuzatib qoʻrqishardi. 89-daqiqada esa Romero oʻzini yaxshi bilgan edi. Inter toʻpni boshlangʻichdan qaytarganda, u oʻzini yoqlab oʻzgartirib, boʻshliq orqali oʻtib ketdi — bu uning taktikasining tugallanmagan qismi boʻlib qolmasdi, balki uning oʻyin uslubining toʻliq yakuni edi. Boʻshliqlarni toʻldirish uning gʻalaba qozonishiga olib keladigan asosiy narsa boʻldi. Shunday qilib, Romero oʻzining chempionligini koʻrsatganida, uning qoʻrquvsizligi, qoʻpolligi va boʻshliqlarni yaratib olish qobiliyati uning yetakchiligining asosiy oʻlchovi boʻldi — boshqa oʻyinchilar uning yoʻlidan ketishdi, ammo u oʻz yoʻlini yaratdi. Bu esa chempionlikka olib keladigan asosiy omil boʻldi.