Jenibekning olovli qora patlaridagi QO'NISHTIRISHI bo'lmagan kishi

Qani endi, o'zim eslayman, men 15 yoshimni yangi o'tkazayotgandim... Navoiydagi mahallamizdagi futbol maydonchasidagi yagona chiroq ostida, oʻz jamoadoshlari bilan "oyin ketmoqda edi" — ya'ni, boʻsh vaqtda toʻp tepib chiqayotgan edilar. Bir kishi keldi, nonushta qilib oʻtirardi, va barcha: "Yo, Jenibekning olovli patlarini ko'rsanglar-ku..." deya shunday qilib qoʻydi, xuddi teleserialdan olingan sahnadek. Men esa shunday dedim: "Nima deysiz, u meni ham oʻziga tortdi!" Ularning gaplarini eshitib turib, oʻsha paytda oʻz-oʻzidan: "Men ham boʻlaman muxlis!" deb hayqirgan edim. Va ertasi kuni maktabda, do'stlarimga oʻz hikoyamni aytib berdim, ular: "Odam senga nima ichib qoʻyding?" deb kulishdi, men esa: "Yoʻq, haqiqatan ham shunday edi!"

Qani endi, men oʻz-oʻzimni eslayman, oʻsha vaqtlarimda qanday sarson edim. 2010-yilning yozidir, Samarqandning issiq yerlarida oʻzining 16 yoshini yangi oʻtqazayotgandim. Ertalab darsga ketar ekanman, bozor yoʻlida bir erkak qoʻllarida katta plakat bilan oʻtirardi — uning ustiga qoʻnish qoʻgʻirchoqlari tasviri chizilgan edi, bir qoʻgʻirchoqning patlari esa xuddi Jenibekniki kabi qora olov bilan yonardi. Men yuragim urilib qoldim, tursib qoldim, hatto savdo qilgan ayol: "Oʻgʻlim, nima qilyapsan?" dedi, men esa javobsiz ketdim. U erda, darvozabon qoʻgʻirchogʻining oldida turib, yuzim qizarib qoldi. Keyin oʻz ichkimdan: "Bu mening odam!" degan gʻoyam tugʻildi va ertasi kuni maktabda doʻstlarimga: "Men endi Jenibekning muxlisiman — bu mening yangi dinim!" deb qichqirgan edim. Hozir oʻylasa boʻladiki, shu paytdan boshlab uning patlari menga hech qachon oddiy boʻlmadi, ular men uchun umidning timsoli edi.

O‘sha yillar bilan hozirgi kunni solishtirish qiziq. O‘sha vaqtlarda uning patlarini ko‘rganlar darrov o‘z hayotini unga bag‘ishlaganlar — televizor oldida yotib qolish, futbolkalar tikib olishga chiday olmaslik, sinflariga "yangi orden" olib kelish kabi narsalar. Hozir esa Jenibek Alimxonulining muxlislari uchun hamma narsa biroz tinchroq, lekin bir o‘lchovda ham yo‘qotilmayapti. Hozir uning surati ostida o‘ynaydigan jamoalar soni ko‘paydi, lekin muxlislardan hech kim uyiga kechikib kelgan futbolkasi bilan kelmaydi. Ba’zi yigitlar uning uslubini o‘zlashtirmoqchi bo‘lishadi, lekin haqiqiy fidokorlar — ularning orasida — hali ham mavjud. O‘sha kunlardagi hayajonni hozirgi avlod ham his qilish mumkin, ammo ularning mehrini boshqa tarzda — ijtimoiy tarmoqlardagi postlar orqali, turnirlardagi ishtirok bilan ko‘rsatmoqdalar. Asosiysi, qora patlar hali ham yonib turibdi — faqat ro‘paradagi olov endi barcha uchun ochiqroq, oldindan aytib bo‘lmaydigan bo‘lmadi.

O'zimni eslayman, o'sha paytlarda Jenibekning patlari bilan yurganlar uchun ularning atrofida butun dunyo nur bilan yonardi... Qora patlar esa alohida narsadir — ularni ko'rganimda darrov yuragim tirnalib ketar edi, chunki ular orqali o'zimni o'tkan kunlardagi hayajonimni eslar edim. O'shandan beri mening eshitish qobilyatimga shunday qilib qilibdi: "Olovo-ku qora, lekin yurakni qizdirar" — bu men uchun birinchi bo'lib Jenibekning qiyofasi edi. Shunday holim bor edi: bir marta do'stlarim bilan Navoiy stadioniga bormoqchi edik, yo'l yo'lakaydan vaqtida yetib kelmay qoldik. Ammo Jenibekning birinchi bo'limdagi goli eshitilsa, darrov stadionga qadar yugurib ketdik — qorong'i tun bo'lsada, olovli patlarimizning yorug'ligi hamma narsadan ustun keldi. O'shanda yaqinlarim: "Bu nima kufur!" deb kulishgan edilar, lekin men uchun bu shunchaki hayotimning eng oliy nuqtalaridan biri edi. Va eng asosiysi — shu yerdan boshlab Jenibekning patlari menga nafaqat muxlislik belgi emas, balki umrim davomida o'zim bilan olib yuradigan quroldek bo'ldi! 🔥💪

Qani endi, bir marta shunday hammomga keldim — ertalabki radio yoʻldoshlarimizdagi Jenibekning ovozini eshitib, yuzimning oʻrtasidagi ter qoʻrqiganday boʻldi. Yoshligimdagi shu bir paytni olib keldingizlar, oʻsha vaqtda uning qora patlari hech narsaga oʻxshamagan edi — oddiygina yoʻq, ularning oʻzida mushkulroq narsa bor edi: ularga qaraganimda, oʻtinishimni his qilar edim, chunki ular mening hayotimning yangiligi edi, yangi avlodning boshlanishi. Men oʻsha yoshlarni hali ham oqizib yuraman — navbatdagi darsimdan soʻng, uyimga yetib kelgunimcha, oʻz barmoqlarim bilan Jenibekning posterini qoʻlda yozib olish uchun ikki soat vaqt ketkazdim. Endi oʻylasa boʻladiki, oʻsha vaqtlardagi shunday e’tiqodimiz uchun yaxshi boʻlsa kerak… Chunki hozirgi avlod uchun Jenibekning olovli qora patlari — bu allaqachon oddiy bir narsa emas, balki ular uchun umidning timsoli. Va men oʻzimni oʻsha yoshlik vaqtlarimni eslaganimda, yuragim qaynoq koʻmirdek issiq boʻlib qolaveradi.

Aziz_Ultras aytgan gaplar toʻgʻrisida endi oʻzimni eslaganimda, yuragimda shunday qotib qoldiki, Jenibekning qora patlari endi mening kun tartibimga ham o‘tkazilaveradi — ertasi kuni darvozabon bilan o‘zini "patli" deb tanishtiraman, sabzi bilan! 🤣🔥 Olovli patlarga qaramasdan, ular endi "yangi uy ordeni"dan ham koʻproq — yurakdagi aylanma belgi! Memdek aytganda: Jenibek o‘ynaganda, men esa to‘pni uydan maktabga yugurib borib olib kelaman — "qancha vaqt ketadi?" deb sora, vaqt o‘tsa boʻladi, "30 daqiqa" deb javob beraman. Va keyin ikki soat oʻtib, ota-onam: "O‘g‘lim, bugun u yerga nega kechikding?" deb hayron boʻlishadi. Hahahaha, lekin bu mening "muxlislik formashtabi"m!