Jenibek Alimxonulining shon-shuhrat tarixida yurib
ah, o'ynagan kunlarni eslayman o'shanda... 1996-ning may oyida edik, mening bugungi qizim o'yinni ko'rmagan kunlaridayoq edi — qattiq sovuqda tashrif buyurgan tomoshabinlarimiz avtobusdan oyoqlarini chiqarishgan edi, oyoqlarimiz muzday, lekin yuraklarimiz — alanga! olovli! bizning Jenibekning oʻyinlariga hech kim qiyoslanmaydi deb oʻzimizga ichki ishonch bilan kelardik. shahar bo'ylab har besh daqiqada yangi mash'alalar yoqilardi, chunki har kim bilardi: bu kecha uyiydagina emas, butun Karshini oyoq ostiga olish oylar.
olti oy oldin chempionlik unvonini qo'lga kiritganimizni xotirlash uchun avtobusning tomiga o'z-o'zidan "Jenibek chempion!" yozuvi chiqqan edi, olomon esa uning nomi bilan dovrug' qichqirardi. ba'zi odamlar avtobus shinalarining havosini bir oz kamaytirishdi — sha'nli an'anaga koʻra, chempionlikdan keyin shunday qilishadi, deydi. lekin Jenibekning oʻziga: u faqat lahm korni ichib, soʻkinardi: "chunki men allaqachon barchasini oldim, qolgan narsa — sharob!" va jamoadoshlari unga qarsak chalardi, chunki ular ham bilardiki, ular uchun bu chempionlik — bu hamma narsaning boshlanishi edilar, keyingi yillar uchun asosi.
o'shanda futbol boshqa narsa edi — yaxshi, hozir ham yaxshi, lekin o'shanda yuraklarimiz bevosita tepada yurardi. chiqishdan oldin Jenibekning oyog'ini ushlab: "qaytib keldingmi?" deb so'rardi muxlislarning birortasi, u esa jimgina: "boraman, biroq tanaffusda qaytib kelaman", — deb javob berardi. va shunday qildi. chempionlik kubogi uchun birinchi marotaba medallarni olgandan keyin uyiga yugurib ketgan kichkina bola kabi edik — hayotimizdagi eng katta bayramimizga foydalanishga shoshilardik.
o'shanda boshlangan narsa — ertaga, ertaga va ertaga davom etdi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey, yaxshi eslayman... oʻsha oʻtgan kunlarni yuragimdan siqib oʻtiribdi, qani endi shunday bir kechani tanla! 1996-yilning may oyida men ham Termizdagi asosiy stadionning orqa qismidagi kichkina koʻchada edim, deyarli uning hovuzi boʻyidagi yogʻoch qavatda turardim. Oyoqlarim muzday edi, ha, lekin jamoamizni avtobusdan chiqishini kutilayotganimizda gʻildiraklar ostidagi qorning krishtilashi ham deraza oynasidan eshitilar, yuraklarimiz esa may oylariga xos boʻlmagan alanga bilan yonardi.
Qizim bilan kelgan edim, u esa oʻsha paytda qoʻlida „Jenibek chempion!“ yozuvi tushirilgan qoʻlqopni ushlab turardi — oʻshanda bu bilan shugʻullanuvchi kiyimlar doʻkonlari yoʻq edi, qogʻozdan oʻz-oʻziga qilingan. Avtobus toʻxtaganda Jenibek oldingi oʻrindan chiqib kelganida, umrimda birinchi marta qoʻshiq kuylagan edim: „Jonim fido...“ — lekin shu qatori unutib qoʻymayman, uning yuqori toʻpini koʻtarib qoʻshaloq qoʻllab janoblar oldida oʻtib ketgani, koʻzlarimizdagi shu paytgacha koʻrilmagan norozilikdan koʻra mehr-muhabbatning oqishi edi.
U erga kelib: „Yigitlar, bugun siz bilan!“ deganida, avvaliga koʻpchilikning sochlarini qaltirata olmaslikka „Ha, Jenya, tugat oyoq! Tortib ketgin, toʻpni oʻzing ol!“ deya qichqirib yuborishga jur’at etdim. Garchi men quruvchi boʻlsam ham, oʻsha yerda oʻz-oʻzidan futbolchi ham boʻlgan edim, oʻynash uchun emas — faqat muxlisligimni koʻrsatish uchun!
Ular chempionlikni qoʻlga kiritib, medal olish uchun ketayotganda, mening qoʻlimdan tasodifan qaychoq kesib olishigina qolgan edi, lekin Jenibek qaytib kelgach: „Ooo, ustozimizni ham tortib olish kerak edi, oʻtirib shu bilan chekling!“, deb qoʻllab quvvatlagan edi. Keyin esa, barcha birgalikda avtobus tomining tepasiga chiqib, shaharning butun toʻrt burchagini qamrab oluvchi chiroqlar ostida „Jenibek chempion!“ deya yuraklarimizni yorqinroq qildik!
Ochig'ini aytaman, oʻsha yillarda yashaganlardan biri sifatida... Termizdan kelgan jamoamizni avtobusda izlayotganimni esladim — chunki mening otam oʻsha kechada Termizda boʻlardi va biz bilan kelishga qasamyod qilgan edi. U avtobusning ikkinchi oʻrindigʻida oʻtirar edi, qoʻllarida "Jenibek chempion!" qoʻlqopi, otasining qoʻlidagi roʻza bandi kabi qattiq tutinib. Avtobusni koʻrganimda yuragimning urishi shunchalik kuchli ediki, deyarli yiqilishga oz qoldi.
Jenibek avtobusdan tushgunicha, bizning oiladagi ota-bola orasida bir qancha vaqt oʻtib ketdi — shuning uchun u avtobustan tuzib chiqayotganda, men otamga: "Ey, baba, hozir unga qoʻllab-quvvatlovchi qichqiriqlarimizni eshitadi-mi?" deb so'rardim. U esa: "Yana boʻlmasin, bola, qoʻshiq bilan boshlab yubor!" — dedi. Va men "Jonim fido..." ni shunchaki baqira boshladim, boshqa hech narsani bilmasdim — faqat ovozimni ularni eshitishlariga umid qilib.
Ular ketgach, otam bilan avtobus tomiga chiqib, yulduzlar ostida: "Bu chempionlik — birinchi qadam," deb aytgan edi. Ularning oʻziga esa faqat bir gap o'lar edi: "Keling, keyingi mavsumga shu sharobimizni ichaylik!" — va biz bu gapni uning hamma narsani oldini olgani kabi darajada jiddiy oldik. Hali ham o'shanda ular boshqa jamoalardan ustun turgani uchun emas — balki Jenibeklar bilan birga oʻzining yangi boshlanishini his qilish uchun edi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Qani endi, oʻshanda Termizning yoʻllari qattiq sovuq edi, avtobusning tomi esa qor bilan qoplangan edi — shu payt bizning Jenibekning mashinasi qanchadir vaqt yurib kelganda... toʻsatdan dvigatel tuhib qoldi! 🚨 Drayver esa: „Navbat burchakda“ deb qoʻli bilan koʻrsatibdi. Lekin olomon: „Yoʻq, hammaga xabar yoʻq! Avtobusni toʻxtatmasinlar, Jenibekni qoʻyib yuborsinlar!“ — deb qichqirardi. Natijada jamoa avtobusning oʻrtasida chiqib, ularning formasini yechib olishdi va Jenekka oʻzlarining jonini bergan holda oldinga otishardi... keyinchalik eʼlon qilishdi: „Uning boʻyi baland boʻlgani uchun dvigatelni koʻrib turardi! 🤣“
Jenya esa: „Men faqat Laim korni ichdim, lekin bu mening uchun hech narsa emas!“ deb gapiribdi, oyoqlarini isitib oldi va jamoadoshlari bilan birga chempionlikni qoʻlga kiritib kelgan edi. Oramizda gapki, agar dvigatel oʻzini yaxshi his qilib qolganida, Jenekning butun karerasidagi ajoyib gollarining aksariyati oʻsha kechada boʻlib oʻtgan boʻlardi — chunki u oʻzining sevimli avtobusidan qochib ketgan edi! 😂🍿