Jay Opetayya yuragimizda yashaydigan qizil-oq orzular
hali yoshligimda otamni "qizil-oqlar"ni koʻrganimda nima qilishni bilmasdan qoldim. u bitta trekaning ohangini eshitib oldi va qichqirib yubordi: *"bu nima? jay opetayyalar! qoʻllaringni koʻtar!"* men esa toʻxtab qoldim, oʻzimni tutolmadim — bayroqlar, qoʻshiqlar, odamlarning quvonchi... hamma narsa kelib chiqdi mana shu kichkina ohangdan.
o'sha paytda bu guruhga aloqador narsalarni topish ham mushkul edi. bir kuni Toshkentga yoʻl boʻlganda kitob doʻkonida topib oldimki, bizning ranglarimizdagi futbolka. qizil-oq. qoʻlimga olsam-da, narxiga qaramay oldim. uyga kelgach, onam: *"qanaqa sarflading?"* deya so'radi. men esa: *"bu sariq-oq hayot, onam!"* — dedim va kiyinib oldim. ertasi kuni maktabda do'stlarimning reaktsiyasi boʻldi — ba'zilar uchun bu "shunchaki futbolka" edi, ammo men uchun butun dunyo edi.
va shu kichkina narsalardan boshlab mening hayotimda jay opetayya o'rnini hech narsa egallay olmadi. o'shanda o'yinlarni televizorda kuzatardik — chunki internet yoʻq edi. do'stlarim bilan parda ortiga oʻtirib, kalitchalarimizni tepib qoʻyardik va "darvozaga toʻp kiritilsin!" deb baqirardik. endi oʻylanib koʻramanki, ularning duolarining kuchi qanday boʻlsa, shu qadar muvaffaqiyatli oʻyinlar chiqardi jamoamiz.
men uchun bu klubni yaxshi koʻrishning sababi shundaki, u menga hayotning qanchalik qiziqarli ekanligini yana-da eslatib turdi. sizlar bilan suhbatlashishni ham shu bilan boshlayman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oy bolalar, o'zimni eslamoqdaman — 2002-yil, Nukusning oʻrtadagi kichkina kvartirasini o'ylab koʻraylik. Telvizor ekranida Oratorioning so'zsiz go'zalligini tomosha qilgan edim, uyning barchasi qizil-oq bilan bezalgan edi. Boshida bu "shunchaki" dekoration edi, biroq keyin...
Bir kuni oktyabr oyida, oʻyindan soʻng, derbida gʻalaba qozonganimizdan soʻng, ota mening qoʻlimdan ipni tortib oldi — bayroqlarimiz bilan toʻla tarnovni osishdi uyimizning kichkina derazasiga. "Ertaga boshqa do'konlarga ham boramiz!" dedi ota. Men undan so'rashgandim: "Otam, nima uchun sizga bunday o'tkir?" U esa: "Chaqaloq, xalq — ularning ruxi shunday. Ularni uyg'otadi bu ranglar".
Keyin boshlanib ketgan, yigitlar! Doʻstlarimiz bilan "Sariq-oq hayot" qoʻshigʻini qattiq ovozda oʻrtoqlashib, qoʻlimizda lampa bilan uyimiz atrofida aylanib yurgan edik. Qoʻshiqning ohangida butun shaharning ruhi bor edi — oddiy odamlarning hayoti, maydonlardagi gʻalabalar, maydondagi qahramonlarimizning nomlari.
Hozir o'ylab ko'ramanki, men ham shunday bo'lib qolganman — oʻrtoqlarim bilan suhbatlashganimda birinchi soʻzim "Jay Opetayya" boʻladi. Bu mening hayotimdagi barcha yoʻllarimning boshlanish nuqtasi edi. Va hali ham, men foydalanayotgan futbolkamda chiroyli yamoqlar mavjud — ular mening va jamoamning birgaligining eslatmasi. Chunki bu klubni yaxshi koʻrishning sababi — u sizni doimo olov bilan isitib turadi. 🔥💛❤️
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Keling, hikoyamni davom ettirib, bir zahoti butunlay boshqa vaqtni eslab qolganimni aytaman.
1997-yil, iyul oyi. Nukusda esa shunday issiq boʻlardi-ki, hatto tunda ham osmon yuzasidan suv bugʻlanib ketar edi. Men oʻsha vaqtlarda maktab oʻquvchisi edim — 14 yoshda. Otam va men Kechikali Qahramonlar stadioniga yoʻl oldik. Sababi? Jay Opetayya chempion boʻlishi uchun soʻnggi oʻyin edi. **Sariq-oqlar uchun hamma narsa oʻz qoʻlida boʻlishi kerak edi.**
Stadionga yetgach, butun yoʻl boʻylab jamoamizning avtobusiga chiqish bilan tahdid qilishardi. Yigitlar qoʻrqmasdan, chetiga chiqishardi va qoʻllarini osilib turardi — shunda yoʻlovchilar orasida oʻzlarini koʻrsatsinlar. Men esa avtobusni imkoni boʻlsa ichkaridan koʻrmoqchi edim, lekin otam: *"Yigit, qoʻlingni koʻtar, bayroqni eslatib tur!"* deya aytib oʻtib ketdi. Avtobusning yon tomonidagi yopiq oynadan qizil-oq bayroqlarni koʻrib, ichimda gʻalati bir quvonch paydo boʻldi — bu juda nozik narsa edi, ammo mening hayotimda birinchi marta bunday ulugʻvorlikni his qilgan edim.
Oʻyin tugashiga 10 daqiqa qolganida hisob 1:1 edi. Maydonning markazida toʻp oʻynab, Oratorio oʻzining sirligini namoyon qilmokda edi. Men esa, oʻz kichkina darslik qoʻlimda, butunlay boshqa narsani his qilar edim — mening qalbimda mavsumning hammasi yakunlanayotgan edi. Shunday bir zahotiday oʻz nazarim bilan tribunaga qarab qoldim — va meni hayratga solgan narsa boʻldi. Odamlar qoʻllarini koʻtarib, xuddi ovoz chiqarib yigʻlashardiki, uning ichida faqat bayroqlarning oqlari va qizillari koʻzga tashlanardi. Shunday goʻzal va birga kuchli boʻlgan narsa! Men ham darrov qoʻlimdagi futbolkamning yamoqlarini nazarimga soldi — ularning ustidan bir necha bor oʻtirib, fotosuratdek toʻxtab qolardim.
Keyinchalik, oʻyin tugashi bilan butun shahar boʻylab qoʻshiqlar yangraganini eslayman. Hatto Nukusning kichkina ko'chalarida ham bayroqlar osilib, odamlar uy qurshovida raqsga tushardi. Men esa, oʻshandan boshlab, hech qachon jamoamizning ranglariga begona boʻlib qolmagan edim. Chunki bu narsa — nafaqat ranglar toʻplami, balki hissiyotlar toʻplami edi. Va hozir ham, oʻz ichimda oʻsha kichkina bola qanday qilib shunday ulkan dunyoga kirib qolganini his qilar edim.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oloviylar qaniydi! Bizning kelajak qushimizni eshitib, ofsaydchiqlarning yig'lab yuborishini hayol qila oldim 🤣🔥
Nukusda ham qoʻl qoʻlga tegib, bayroqlar bilan alangalashib yurganmiz-ku, biroq bir vaqtda ota bilan quchib qoʻyganimizdi — "sariq-oq hayot" deb yuritganimizda u: *"Yigit, bunday qizil-oqni ishlatgandan soʻng boshqa ranglarni kiyib boʻladimi?!"* degan edi. Men esa unga doim: *"Ota, bu jamoaning rangi, ularning barchasi shunday!* — deb javob berganman.
Ammo bir kuni otam o'zining eski sovrin futbolkani koʻrsatdi va: *"Bu 90-yillardagi, men ham sizdek shu ovoz bilan yugurganman!"* — dedi. Men darrov unga qaradim: *"Ota, siz ham eski avtobusda qoʻrqib yurgansizmi?"* — deb laqillatib yubordim 😂. U soʻkni urib: *"Qoralamang, menga 1997-yil esda!"* — dedi, lekin ko'zlari barchasi lagan-alanga edi.
Endi oylayman — otamning qayg'usi qanday boʻlgan boʻlsa, shu 2002-yilidagi toʻpni tutib qolayotgandek his qilgan edim! 🎾🔥