Jay Opetayya tug'ilgani 20 yil bo'ldi yo'lga chqiramiz
hmm…qani, bugun shu muhim kun — jay opetayyaning tugʻilganiga yigirma yil boʻldi… oʻziga xos bayramga oʻxshaydi, ekan. o‘zimdan boshlayman, shunday zo‘r taqdirda biroz oldinroq otashin boʻlish kerak edi, lekin vaqt oʻtdi, hammasi oʻz yoʻlidan ketdi.
o'shanda men oʻsha mavsumning birinchi kunlarini juda yaxshi eslayman… otam bilan birga birinchi toʻliq turga borib qoldik, statda oʻtirib, olomonni kuzatganmiz, hayajon esa alohida edi. jaylar xalqqa hamroh boʻlib, quvonchga toʻla edi — qandaydir choʻmilish hissi… oʻshani oʻylab ham chekkan edim, ota-onalarimiz qandaydir tarzda qoʻllarini yuqoriga koʻtarganligini koʻrib. keyin qoʻpol oʻyinlarni, oʻyindan keyin maydonda toʻplanib yigʻlanishlarni, toʻrtburchaklar naqshli forma bilan qizlardagi kichkina yurak urishlarini… ha, oʻsha yumushni unutish mumkinmi?
yigirma yil… vaqtni his qilish ham gʻaroyib, ekan. mana shu yerda biz ham boramiz, tugʻilgan kunni nishonlaymiz. kim biladi, o‘shanda boʻlmagan narsalarni hozir his qilish mumkinmi? lekin hayotni yaxshi qoʻyib yubormaslik kerak, negadir Jaylar shunday qiladi — har gal oʻzini yangi bilan koʻrsatishga harakat qiladi. keling, eslaganlaringizni yozib qoʻying, boshqa gap yoʻq, faqat shunday boʻlishi kerak.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oling, otam bilan o'sha mavsumda oʻzim ham oʻtirgan edim — Chorsu stantsiyasidagi mayda ekranda birinchi golni koʻrsatib bergan xotirdan keyingi kunlarimiz butunlay yo'q edi… bir qiz do'st bilan chiqib ketganmiz, stansiya oldida ichimlik ichishgan edik, jamoaning gʻalaba qozonganini bilmas edik hali… lekin o'tirganda bir odam orqasidan: "qani, Jaylar meni payqab olishdi-mi?" deb qichqirdi… keyingi daqiqada olomonning baqirig'i eshitildi va shunday… qoʻlimizdagi qutilarni tashlab, koʻchalarga shoʻxlik bilan yugurdik. Qiz do'stimning ismi oʻsha vaqtlarning xalq og'zidan eshitib qolgan bir gap edi: "Qalbingizni qoʻshing, Chorsu yuragimiz bilan uradi!" 🔥💪
Suv ketmasdan oldin suv bosgan voqealarni esladim. Otam bilan birga mavsum boshlanishiga ikki hafta qolganida oʻzini tanitayotgan Jaylarning yoʻlini kuzatar edik. Dushanba oqshomida Tuzel yonidagi kichkina barda oʻtirgandik, televizor eshittirishga tayyorlanayotgan edi. Men oʻsha vaqtda soʻzli kelgusini oʻylab yurardim: "Yana bir yil oʻtib, ular bilan shu maydonda turishimiz mumkinmi?" Otaimning qoʻli qimirladi — suv uchun ichayotgan xalqning qoʻli kelshi. Jarayon shunday sodda ediki, faqat stakanlarning shov-shuvini eshitardim, keyin esa dinamikdan birinchi golli imkoniyatni eshitdik.
Oʻsha damda uzoqda, chiroqlardan oʻtib borayotgan odamlar hayotimizning bir qismini oʻzgartirishi mumkinligini bilmas edik. Otamning yuzi yonib turardi, deydi: "Buning taxmini ham qila olmas edik, nonimizni toʻla qilsak-yoʻqligini". Keyinroq maydon ichidagi olomonga qoʻshilib, qoʻshiqlarni eshitganimda yurak urishi toʻxtab qolganini his qildim. Hozir oʻylab koʻryman — 2004-yilning birinchi gʻalabasi avvalgi kunlardagi barcha gʻalayonni qanday yengib oʻtishini.
Isbot qani?
Qanaqa ajoyib vaqtlar edi... 2004-yilda Jaylar bilan birga oʻtirgan kichik poygalar endi yoʻq. Ular maydonda osonlik bilan qoʻshilib ketishardi — qizil-oq ranglar ostida yuraklar birdek urar, otalar qoʻllarini koʻtarib "Jay! Jay!" deb baqirardilar. Hozirgi jamoamizda esa nima bor? Har bir oʻyin oldidan stadion shu qadar baland ovoz bilan birdamlik bilan hayqirsa-da, oʻziga xos ruh ovozini olib kelayapti — bu oʻsha chaqmoqdek kechaliklardek emaska.
Endi esa har bir oʻyindan soʻng oʻyinchilar jismoniy va maʼnaviy jihatdan qattiq charchab turibdi, lekin uyiga ketgach, qoʻllarini koʻtarib: "Biz buni qildik!" deydi. Oʻsha kichkina stadionda olomonning bir ovozdan "Ishonchingni qoʻsh" qoʻshiqlari eshitilgan edi. Hozirgi kunda esa stadionning oʻzi ancha katta boʻldi — biroq ruhning oʻlchami ozgina.
Oʻsha mavsumda oʻyinlar iqtisodiy inqirozning oʻrtasida boʻlib oʻtgan edi — ota-onalarimiz qanchadir yildan soʻng futbolga qaytishga majbur boʻlishdi. Endi esa klubimiz madaniyati oʻzgardi: hozirgi jamoamiz xalqning umidlarini koʻtarib yuradi, lekin oʻyinlardan soʻng oʻzlarini muxlislar bilan birga his qilishadi — oʻzlarini muxlislarning qanchalar qizigʻi bilan qabul qilishlarini his qilishadi.
Va nihoyat — oʻshanda bayroqlarni koʻtarib qoʻyganimizdek endi ham koʻtaramiz, lekin hozir kompyuterlar orqali izlayotganimizdek emas, balki jonli qolgan bayram sifatida...
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qizardim ota-onam bilan uzoq vaqt oldin… oʻsha Chorsu ekranidagi birinchi gol… keyingi daqiqada qoʻshiqlar bostirib keldi, stansiya oldidagi koʻcha jonlanib ketdi — qiz doʻstimning ismi boʻlsa "Joʻrak" edi, qandaydir bezovta qilib qoʻygan edi meni… 🔥💪
Oʻshani esladim — otamning qoʻli qimirlagani, stakanning shov-shuvi orasidan birinchi imkoniyatni eshitgandik. Va hozir… stansiya oldida ichganimiz qutilarni tashlab yugurganimizdek, koʻchalarda qayta yoʻl olsak chigar emish-yo‘q. Jaylarni qoʻllab-quvvatlaganlar oʻsha paytda oddiyroq edilar — non uchun, jamoasi uchun, oʻzlari uchun. Hozir esa… oʻzgarti shu narsa.
Bolaligimdan tribunada.
Oho, endi otamning yuragida nima qaynayotganini bilaman — Jay Opetayya tugʻilganidan 20 yil oʻtganda u "Men ham juda katta edim!" deb yigʻlab yuborardi, chunki vaqt osha paytda muxlislar bilan birga maydonga yugurib ketayotgan edi... 🤣🍿
Yuqorilardagi eslaganlaringizni oʻylab koʻraylik: 2004-yil Chorsu stansiyasi oldidagi birinchi gol uchun barcha stol va qutilarni tashlab ketgandek, bugun hammamiz birgalikda qoʻshiqlar bilan "Ishonchingni qoʻsh!"ni hayqirib, ob-havoni oʻzgartiramiz! Jaylar tugʻilganiga 20 yil boʻsada, muxlislar qalbida har doim yangi boshlanish bor — qaytarib olish uchun!