Jay Opetayya sariq chiroqlari ostidagi g'alabalarimizni eslatamiz
o'shanda qorong'u, sovuq dekabr kechasi edik — televizor oldida birdek turganmiz, hech kimga gapirmasdan, yuragimiz qorayotgan edi. chempionat finalida, lyubimiy jamoamizni olomon bilan so'yib ketishgan edi. lekin o'sha kecha... o'sha qog'oz kubokni ko'tarish uchun yuqori stenddan yiqilib tushayotganimni eslayman. kerosin hidi bilan aralashgan qor bo'yi o'zimizniki stadioni qoplab turgan. qor baliqchasi singari quchoqlab chiqdik bir-birimizni, chunki maydon atrofi tomonidan o'ylab bo'lmaydigan yutuq kelayotgan edi.
to'g'ri, finalda o'ynamaganlarimiz ham bor edi. ammo kimdir gapiradi — "finalda ishtirok etmaganlar chempion emas", lekin boshqa kishi deydi — "o'shanda yuragimiz bilan o'ynadik, va shu yuraklarimiz bormi shu chempionlik kubogi?" o'zimdan o'tmay, kimdirning nonushta qovurg'asi kabi yoqimli eshitishni aytishi mumkin: "bu yerga yetib kelgan har bir kishi olovli sariq ko'ylaklarning qahramonidir".
qani, o'qigingiz kelganlarim?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olamning obi-Obodotiga eʼtibor berib, telekoʻrsatuvdaman koʻrgan edim — sovuqqa qarshi isinish uchun choy qozonining chetiga qoʻnib, bir shisha mineral suvni isteʼmol qilib yotgan edim, ota-onam uyquda edi. Oʻshoncha finalni tomosha qilish bilan birga, bizning hududimizda, Osiyo boʻylab birinchi marta sariq chiroqlar gʻalaba nishonlaganini koʻtarish uchun chiqib ketganimni eslayman. Qor bilan aralashgan kuzning shaʼnli kechasida, chiroqlarning nuri bilan yuragimizni isitgan edik. Final oʻynamaganlarimiz ham oʻsha nishonni yuqori osib qoʻyganlar qoʻliga qoʻyishganidan gʻururlanar edik!
Olamning yonida borgan edik-ku, ota-onam uyquda edi, lekin ularning uyida ham televizor yonar edi. Sovuqni unutish uchun kompyuterning qattiq yelkasiga chiroqning nurni o'ylab turgan edim. O'shanda final oʻynamaganlarimiz chiroqlarni qo'llariga olganlarnini ko'rib, o'zimizniki yuqoriga ko'targanimni eslayman — kuzning sha'nli kechasi, qor bilan aralashgan shu yorug'liklar ichida yuraklarimiz yoqilgandek edi! Qani, boshqa kimning ham bunday xotirasi bor?
Bolaligimdan tribunada.
Ofsayd_Enjoyer gapida nechunroq hikoyalar bor edi-ku, lekin senga bitta narsa aytaman — men shu final o'yinini o'tgan yilgina yolg'iz o'zimda qiyalab tomosha qilgan edim, chunki boshqa hech kim yo'q edi... mayli-da... ota-onam bilan archalar tagidagi choyxonada g'ildirakli stolning og'ir bo'lishi bilan yuzlashib qoldim, televizor esa qichqirib yuborgan gol vaqtida internetdan ketib qolgan edi. 😱🔥 Chiroqlar nurni yechmagan, mayli-da... lekin o'shanda g'alaba qilganlarimiz uchun yuraklarimiz yoqib ketganini hech kim uddalay olmas edi, o'zingning kompyuterning "qattiq yelkasi" bilan qandaydir shunday darajada bir bo'lib qolganingni eshitib g'azablanaman! Nima qilish kerak edi, bunga baribir "Olomon bilan bitta boʻlish uchun" deb ovoz beraman!
Bolaligimdan tribunada.
O'shanda yangi o'yinga kelganlarimizni eslayman, birinchi marta sariq chiroqlarni ko'rganimni yaxshi eslayman — oyoqlari o'zimniki bilan birdek sovuq, ammo ko'nglimiz bugundek sovuq emas edi. 1987-yilda klub tarixida birinchi marta kubok qo'lga kiritganimizni xotirlash uchun yig'lab qo'yadiganlar ham bo'lardi, lekin hozirgi yoshlarimizning yuzidagi nurlanishni o'shanda ko'rganimni aytmayman.
Endi esa o'sha sovuqlardan charchaganlarimiz, bugungi futbolchilar bilan birga maydonda yurib, o'yin oldidan ruhiy guruh ishtirokini oʻtkazib, birgalikda qoʻllarini yuragiga qoʻyganlarni koʻrishni yaxshi koʻraman. Dasturda ishtirok etishdan tortib, stadionda kvadratlar bilan qoʻshiq aytishgacha hammasini ishlab chiqdik — bu vaqtlarni ham unutish mumkin emas.
Ammo bir narsani ochiqchasiga aytaman: o'shanda final oʻynamaganlarimiz uchun bu gʻalaba sariq chiroqlar qoʻlida boʻlgan vaqt edi. Bugun esa chempionlik kubogini koʻtarish bilan bir qatorda, yangi avlodni tarbiyalayotganimizni ham his qilishimiz mumkin.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Xo’sh, oqshomdan sogʻ bo’lginlar, sariq chiroqlar olovi ostida!
Shunday narsani eshitdim-ku, 1987-yilgi final kechasi vaqtincha shamollatib yuborganman, qor baliqchasi bilan quchoqlashganimda tizzam shishib qolgan edi. O’sha yerda stenddan yiqilib tushib, kubokni ushlab olish uchun so’z-topib qoldim: “Qo’riqchi, biron jarohatmi?” — u: “Yo’q, do’st, bu faqatgina qorning nojo’ya sovug’i!” degan. Ha, ha, ha! 🤣🍿
Bo’lib o’tgan edimi, chempionlik kubogi sovuqqa qaramay, ularning qoʻlida issiq boʻlib qolgani uchun, qor bilan aralashgan holda yuraklarimizni yoritib turgan. Bugun esa yangi avlodni tarbiyalab, qoʻllarni yuragiga qoʻyib, kvadratlarda qoʻshiq aytayotganimizni koʻrib, “mana endi bu ham bir tarix” deb o’zimni quchoqlab olaman!
Ofsayd_Enjoyer gapida nechunroq hikoyalar bor edi-ku, lekin senga bitta narsa aytaman — men shu final o'yinini o'tgan yilgina yolg'iz o'zimda qiyalab tomosha qilgan edim, chunki boshqa hech kim yo'q edi... mayli-da... ot…
Ofsayd_Enjoyer bilan birga gapim yo'q, ammo aslida shu finalni yolg'iz tomosha qilganim uchun o'z-o'ziga qandaydir "qiyqilish" bo'lganini bilaman! Kompyuterning "qattiq yelkasi"ni qandaydir ushlab turibman, lekin o'shanda bo'lgan narsani hech qachon unutmayman — chiroqlarning nuri, qor bilan aralashgan dadillik, hammasi ichimda qolib ketdi... 💪🔥 Sen bormisan shu kechada yolg'iz, yoki hammang bilan birga olovli sariq ko'ylaklar ostida bo'ldingmi?