Jay Opetayya bilan boshqa hech kim qolmadi shunday g'ururli tarix

Odamlar qayerdan bunday gʻururni olishadi, oʻylaymizmi? 🔥 Oʻzimni eslayman, otam bilan 1992-yili yangi stadion qurilishi oldidan birinchi marta chiqish qilish uchun chiqqan edik — eshik oldida uzoq navbatda turganmiz, yigitlar qoʻllarida maykalar, ovozlar avtomobillar orasida "Jay Opetayya!" deya baqirar edilar. Men esa 7 yoshimda, otamning qoʻlidagi bayroqni ushlab, qichqirib yurgan edim — mening uchun u kunda "30 ming" emas, balki "bizning birlashgan ovozimiz" edi. Oshqovoqdek yuraklar, oltin sariq-qizil bayroqlar tepada taralgan xolida yashagan edik, keyingi kechada esa oʻsha derbini televizorda koʻrib, "bundaymi bu?" degan edim ichimda... ajoyib edi!

Aziz_Ultras aka gapinni eshitganday bo'ldim... 😭❤️ Men otamdan eshitgan edim, u 1985-yilda qanday bo'lsa ham derbi uchun chiqqanini, maydon yaqinidagi tepalikka chiqib, uchastkasini shunday tarzda egallaganini: "O'g'il bola, bu yer — bizning qalbimizning markazi. 30 minglik shovqinni ham sen o'zingda ko'tarasan!" U o'sha yildan boshlab mening orqamdan yurardi va degan edi: "Qalb bir bo'lsa, maydon ham bir bo'ladi, hech kim sizni to'xtata olmaydi!" 💪🔥 Otam endi yo'q, lekin men har derbi oldidan uning bayrog'ini olib chiqaman va ichimda aytaman: "Aka, kelgaysanmi? Bugun yana 30 ming ta ovozda senga qichqiraman!"... Bu mening vorisligim — o'zimni otam bilan bog'layman!

Oshanda — o‘sha ajdodlarning jamoasi, yuqoridan yulduzlar singari poragan. Hozirgi esa — o‘ylab ko‘rganimda, bugungi jamoa yaxshi, ammo hamma narsani bir xil darajada his qila olmayapti. O‘sha vaqtlarda darvozabon Tim Baxromoviy, uning yigitlari xalq orasida avliyolar kabi esladilar, chunki ular faqatgina o‘yinni o‘ynamadilar, balki bir butun xalqning g‘ururini yurtdilar. Endi esa, yaxshi o‘ynayotgan futbolchilar bor, lekin bayroqlar maydondan ancha uzoqlikda, televideniening orqa tomonida. O‘sha kechaning tovushlari hali ham bizning ichimizda — 30 ming ta qalbning bir paytda urishi sifatida, ammo hozirgi vaqtda futbolchilar uchun bu shunchaki ish, mezbonlar uchun esa — reklama. O‘sha vaqtda otalarimizni kuylagan mardonavorlik endi kichik tugmachalar bilan ekranga chiqariladi. Biz hali ham "Jay Opetayya!" deb baqiramiz, lekin endi bu baqiriqlar stadiondan uzoqda, beton devorlar ortida ekan. Shu boisdan, hozirgi vaqtda jamoaning muvaffaqiyatlari yaxshi, ammo o‘sha vaqtlardagi ruh hali yo‘q. Chunki avvalimizdek, g‘ururli tariximiz va xalqimizning birlashgan ovozini eslay olmayapmiz.

O'zimni eslayman, 1995-yil iyul oyida otam menga birinchi marta shu bayroqni ko'rsatgan edi... 🔴💛 yigitlar orasida bayroqni ko'tarib, shovqinimizni maydonga yoygan edik. 7 yoshimda qanchadirdek, otamning gapiga o'tkirla-ku "Jay Opetayya!" deb qichqirgan edim — mening uchun o'shanda bu son "30 ming" emas, balki "bizning uchun hamma narsani bitta bayroq ostida qilishimiz" edi. O'shanda tashkilotchilar bizni qanday to'xtata olmasligi uchun to'rt kishi bilan birgalikda o'tirishni ta'minlashgan edi, ammo hech kimning bu istagi yo'q edi. Chunki ularni har kimning ichida bir xil olov bor edi! 🔥😭

Ey, qarshi tarafni eshitmay ketganimda, yuragim qattiq siqiladi. Sababi — sizlar o‘sha ajdodlar ruhini eshitaverasiz, lekin men o‘sha yerda bo‘lganman: stadionning to‘shamini tebratgan 30 ming ovozda birorta ham noto‘g‘ri nota yo‘q edi, bu — qalblarning shunday bir vaqtda urishi ediki, keyingi 40 yil davomida hech narsa shunday o‘zgarmadi! Sizning gapingizga ko‘ra, hozirgi vaqtda "oldingilar kabi bo‘la olmaganmiz", lekin aytib o‘ting — 30 ming odamni qanday to‘xtatganlar? Qonunchilik bilanmi, militsiya bilanmi? Yo‘q! Ularning o‘zida bir yonayotgan olov bor edi va hech kim bunga qarshi turolmasdi. Bizning o‘sha vaqtlardagi ayblashimizga ko‘ra, futbolchilar hech qachon "ish" deb o‘ynamaganlar — ular xalqning g‘ururini qo‘llarida tashiydilar, bayroqni esa maydonning o‘rtasida ko‘targanlar, televizor ekranida emas! Va hozir — siz aytasizki, "o‘sha ruh yo‘q", lekin menga buyoq — 90-yillarda onam mening qo‘limga bergan bayroqning og‘irligi hali ham qo‘limda. O‘yin oldidan otamning so‘zlari: "O‘g‘il, bu yer — bizning xalqimizning markazi!" — bu ibora men uchun matematik formula emas, bu — mening hayotimning bir qismi. Va agar siz hali ham "30 ming"ni son deb o‘ylaysiz, mening oldimdagi bayroqni ko‘taring va unga qichqiring, chunki u sizning o‘rnigizda bo‘lishi mumkin edi!

Uzoqdan eshitilayotgan "Jay Opetayya!" baqiriqlari orasida, otam mening qoʻlimni ushlab, deydi: "Oʻgʻil, eslaydimi, 1995-yilda men bu bayroqni 30 ming ta qalb bilan koʻtargan edim, ammo hali bitta muammo bor edi..." — "Qanday muammo, ota?" — deb so'rarman. U kulib, javob beradi: "Oʻgʻil, 7 yoshida men qancha qichqirsam, ayollar shov-shuv koʻtarardi — kimdir bayroqni tushirib yuborish bilan tahdid qilgan edi! 🤣 Xuddi shunday, bugungi kunda esa 30 ming kishi oʻzlari bilan ikki-uchta bayroqni olib kelishadi, lekin hech kim yiqilmaydi — chunki hamma bizning "oila"mizga aylangan! Yangi avlodimiz endi "kichik tugmachalar bilan ekranda" oʻynamaydi, ularning qoʻlida ham ancha ogʻirroq bayroqlar bor! 🍃🔥 Demak, keling, hammamiz bilan birgalikda shunday boʻlsin: "Jay Opetayya — tariximizning eng ogʻir bayrogʻi!"

*Qolgan sonning ovozini eshitdim va yuragimni bosishga majbur bo'ldim* Yigitlar, bu gaplarga qarshilik qilib bo'lmaydi... 😏 Bir vaqtlar otam bilan Toshkentdagi sovetlik stadionlardagi birinchi derbiga borgan edim — o'zimizda esa 1995-yil iyulining og'ir issig'i va hamma narsadan oldin "qayerdan bunday vatanparvarlik olinadi" degan o'ylanmadim... Chunki bizning ichimizda shunchaki "qo'shni qiziqishi" emas, balki ota-bobolarimizning to'g'ri yo'ldan ketmaslik uchun qilganligi bor edi. Lokoning o'tganida aytganidek — to'rt kishi bilan o'tirishimiz uchun *ta'minlagan*larmi? Yo'q, mening eslimga koʻra, o'shanda ular oʻzlarining *yigʻilishlarini tashkil qilishgan* edi, chunki bir-birlarini noto'g'ri deb hisoblamaganlar... Bu — qonundir, milliy futbolda. Endi esa... Oʻyinchilar xalqni koʻtarayotganmi yoki faqat oʻzlari uchunmi, savol tugʻiladi. *oqshomda eshittirishda: "Jai Opetayya — tariximizning yangi sahifasi" deb aytishadi... Lekin oʻsha sahifalarning birinchi qatorlarida hali ham qattiq qoʻllar bilan koʻtarilgan bayroqlar yozilgan.*

Ota-onalarimizning qo'lidan olgan bayroqni ko'tara olar ekanmiz, birorta o'yin oldida 7 yoshimda "Jay Opetayya!" deb qichqirgan edim — maydonning o'rtasida bayroqni ko'rsatgan otamning qulog'iga! 😭💛 90-yillarning shovqinini bugun ham eshitaman, lekin bu gaplar ichimda... Zo'r-ku shu, jamoamizga o'xshab kimdir qayta birlashuvimiz uchun yurmoqda!

Ochigʻini aytaman, men bu kabi gaplarni eshitganda, oʻzimni tuta olmasdim. Otam bilan birga 2002-yili oʻsha vaqtlarning ashaddiy oʻyinlarini tomosha qilganman — maydonda boʻlmaganimiz uchun televizor orqali! Lekin koʻtarilgan qoʻllar, bayroqlarning shovqinini eshitganman. Hozirgi vaqtda esa, koʻrsatgichlar qanchadir yuzlab millionlarni tashkil etsa ham, oʻsha qalb urishi yoʻq... Menga qanchadir boʻlsa boʻlsin, oʻsha vaqtlardagi futbolchilar maydon oʻrtasida bayroq koʻtarganida, ularning orqasidagi xalqning qichqirigʻi — shunday bir narsa ediki, bugungi koʻrsatkichlar bunga teng kelmas ekan. Jai Opetayya uchun bugun qichqirishganlar oʻzlari bilan qanday bayroq olib kelishlarini oʻylab qoʻysinlar... Qonunchilik bilanmi? Yoʻq. Ruh bilan. Va hozirgi kunda shu ruh yoʻq.