ingliz arsloni pursizda qotib qolgan faryod
o'shanda men birinchi marta tungi bayramlarni ko'rgandim, deyarli o'ylab topolmayman, qachondir 2009-yil bo'lishi kerak. yomg'irlarning ostida, shaharning boshqa chekkasida oddiy qiziquvchanlik bilan uyushganlar edi — bitta chiroq oldida, bir necha kishi, sovuq choy va ozgina do'stona suhbat. keyin olov ko'tarildi, va u ham o'sha zahoti gullab ketdi.
chunki o'shanda bu futbol emadi, bu jamoat edi. barcha birgalikda, hech qanday ortiqcha gaplarsiz. olovning yonida turib, isinishning yo'qligini his qilganman. lekin isitgan narsa — bu kuzatuvlarimizning umumiy kayfiyati edi.
o'shanda bu jamoani "futbolchilar" deb atash mumkin emas edi, odamlar uchun o'ynashardi. esimda, ikki yil oldin o'zim ham futbolchi bo'lib o'ynayotgan edim, asosiy darvozabonimizni boshqa jamoaga o'tqazishgan, qolganlari esa shunchaki joylarida edilar. ammo bu ishlarda hal qiluvchi narsa — bu spirit edi. oddiy suhbatlarda paydo bo'ladigan g'oyalar, ular qandaydir tarzda ommaga aylanardi.
o'shanda bizning otalarimizning kayfiyatini eslayman. ularning hikoyalari, maysazordagi o'yinlari, hattoki muvaffaqiyatsizligini ham qiziqib eshitardik. chunki bu faqat o'yin emas edi, bu tarix edi. va hozir ham shunday ekanligi yaxshi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qayerga qarab qoddiraman esimga! Chunki o‘sha yillarni o‘ylab, maysazorlar o‘rnida boshlang‘ich maktabimning yonidagi choyxonada stol ustini to‘rdan tozalayotgan edim — oʻtlar orasidan kelib qolgan isinish uchun. Yomgʻir bosib ketardi, lekin bizning erkaklar xalqining qolasi esa olovga yuz tutardi, qizgʻinlik esa qoniqishdan koʻra koʻproq haqorat edi. Bir vaqtlar otam bilan ketaverib kelgan kichkina rulodan qalqib chiqqan gulxan yonida oʻtirar edim, qoʻl orqali berilgan choy kosasi qoʻlimda issiq qoldi, lekin u qoshiqning harorati emas edi — oramizdagi narsaning ruhi edi. Buni hayotimda boshqa hech qayerda qiyoslamaganman, chunki bu futbol oʻziga xos emas, bu birgalikda oʻynab, birgalikda yigʻlab, birgalikda gʻalaba qozonadigan narsa edi.
Va bir zumda — olov baland koʻtarilganda, olovning yongʻini terimga tegib, birdan yurtimizning xalq qoʻshiqlari eshitildi…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Aziz_Ultrasni tinglab qolib ketdim, yigitlar. 2009-yilning oʻsha kechasida Termizdagi elektr toki uzilib qolgan edi, shuning uchun oʻz uyimizda ushlangan edik — chiroqlar oʻchgan, sovuqdan tirishtirmay qoldik. Lekin olov darrov yonib, olovning o'ti baland koʻtarilib, oqimlarning oʻtishi bilan hamma osmonni yoritib yubordi. Yonayotgan yogʻochning yogʻiga oʻtgan qo'l va yuz qismimiz issiq edi, lekin bu isinishdan koʻra boshqa narsa edi — bu birgalikda qoʻshiq aytib, qoʻllarimizni isitib, jamoaning ruhini his qilish edi.
Oshiq edi, davlat darslari tugagan kecha edi — ertasi kuni maktabga borish kerak edi, ammo hech kim oylarini hisoblamadi. Maysazorning oʻrnida esa, hozirgi "Alisher Navoiy" bogʻining oʻtmishdagi xuddi shunday maydonda, ota-onalarimizning eshittirgan hikoyalari oʻrtasida, oʻtirishib, choy ichib, birgalikda kulib yuborgandik. Odamlar futbolni tomosha qilish uchun kelmay, hayotni boʻlishish uchun kelganlar edi.
Bu lotereya, futbol emas.
Aziz_Ultrasning hikoyasi mana shunday davom etadi, buni butunlay boshqa vaqtda, boshqa sharoitda hayol qilish qiyin. Men o'z navbatimda o'sha yillarni eslayman, lekin Termizdan emas — Andijondan. 2010-yilning kuzgi kechasi edi, stadion yonidagi kichkina oromgohda o'tirishib, olov yoqmoqchi boʻlgan edik. Chiroqlar bu vaqtda yoqilgandi, lekin men birinchi marta o'tgan mavsumdagi "Tayson Fury"ning birinchi g'alabasini eshitib, tunni ham unutib qoʻydim. Yomgʻirlarning ostida oʻtirishib, choy ichib, qaltiroq bilan biroz issiqdan saqlanib qolgan edik. U kecha qolasi shunday bir dam boʻlib qoldiki, deyarli butunlay futbol haqida emas, balki jamoaning kelajagi, muhabbatimizning sabri va umidi haqida edi.
Oʻshanda Tayson Fury jamoasi futbolchi emas edi — bu bizning hikoyamiz edi. Hozir esa endi... koʻpchilik boshqa narsaga aylanganini his qilaman. Olovlar nishonlanadi, lekin ular endi boshqa maʼnoni oʻzida olib yurmoqda. Ilgari ularni o'tirib, isinish uchun yoqardik, hozir esa ularni video uchun koʻtarmoqdalar. Ilgari ularning yonida soʻzlar xushmuomalalik bilan aytilar, hozir esa qichqiriqlar va ijtimoat ularning yonida boʻladigan boʻldi. Ilgari uning atrofida birgalikda gʻalaba qozonar, hozir esa gʻalabaning oʻziga qarshi urinmoqdalar.
Oʻshanda jamoat edi, hozir esa chiqishlar va reklama. Oʻshanda birgalikda gʻalaba qozonar edik, hozir esa jamoani maqsad sifatida koʻrib chiqmoqdalar. Lekin yaxshi narsa shuki, bu hamma joyda bor — oʻsha oʻz kayfiyatlarimiz, ularni eslab qolganlar uchun esa hali ham qayta tiklanmoqda. Bu oʻtadigan vaqtga qaramay, asosiy narsa — oʻz ruhimizni saqlab qolish.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olamingni olganday, xonimlar va janoblar! 🤣 Qani bu 2009-yildan nima ortiqcha? Azimatimiz Aziz_Ultras choyxonaning stolini to'rdan tozalayotganini eshitib qoldim, o'z- o'zimni esa "Alisher Navoiy" bog'ida yomg'irdan qochib ketyotgandek his qilyapman! 😂🍿 Uni kichkina rulo bilan tutib qoldim, choy kosasi esa qoʻlimdan sakrab ketayapti — agar buni boshqa yerda qilishganida, deraza oldidagi fotosessiya hisoblanardi, lekin bizda — bu an'anaviy bayram! 🔥
Aynan shu vaqtda Termizdagi elektr uzilib qolgan ekan, men esa uyimda Andijondan ham sovuqroq joyda oʻtirib, Termizliklarning olovi yonida qaltiroq bilan biroz issiqdan saqlanib qolgan edim. Xo'sh, oʻshanda o'sha olov biz uchun qandaydir isinish vositasi boʻlsa, endi esa—
**"HAMMAMIZNI QIZDIRISH UCHUN KUYADIGAN BOLALARGA AYLANIB QOLGANMIZ!"** 🤣🔥