Hasanboy Dusmatov o'zbek bokschilari orasida forevergo'll kelajagimiz

Oshanda o’zim ham Qarshi shahrining o’rtogacha maktabida boks to‘garagiga duch kelganimni yaxshi eslayman, birinchi qatordan Hasanboyni ko’rib qolganman — yoshligidayoq qadamlaringni maydondan uzmaslik niyati ko’rinib turardi. Uni birinchi marta ringda ko’rganda, yuragimga ovoz berdim: "bu birov emas, o’zbek boksi uchun yuzaga kelayotgan buyuklik!" deganicha his qildim, chunki u hech kimga o’xshamaydigan o’ziga xos uslubi bilan birinchi daqiqadan dushmanga tahdid solardi. Oshanda jamoamiz kichkina bo’lsa-da, uning yuragi katta edi — ringga chiqar ekan, albatta, ularning barchasi uchun buyuk ekanligini his qilganman.

Bugun yangi choyimni qaynatib, shu so'zlarni eshitgandam Hasanboyning qiziq sur'atlaridan birini esladim. 2013-yilgi yoshlar chempionatida unga qarshi kurashgan do'stim bilan gaplashgandim, u o'sha jangni aynan Hasanboy haqida gapirardi: "Men ringga chiqdim, birinchi belbog'ni taqqanida ham yuragim portib ketdi—u kabi yigitni mag'lub etishni o'zimga imkonsiz deb his qildim". O'shanda u 17 yosh bo'lardi, ammo ringda allaqachon 35 yoshdagi tajribali raqibni uchunmaslarga qaramasdan boshi bilan o'tib ketardi. Choyimdan bir yudum ichib, do'stlarim bilan "ularning orasida boshqa hech kim yo'q" deganim kelar edi.

Boks zalining ichiga qadam qoʻyganimdan buyon oʻn yildan oshadi, lekin uning ovozida hali ham oʻsha chaqaloqlikdan beri yangi ochilgan gimnaziya zali eslatib turuvchi oʻziga xos qoʻpollik bor edi. Eski vaqtlardagi toʻgaraklar endi professional akademiyalar darajasiga koʻtarildi, jismoniy tarbiya oʻqituvchilari endi xalqaro turnirlardan medal bilan qaytadilar, lekin ichkaridagi oʻtin hali ham oʻsha: qayerdan olindi, qayerga qoʻyildi, qanday uslub bilan olgʻa siljish kerakligini oʻrgatishga qodir boʻladimi? Oʻshanda Hasanboyning atrofida bittagina yurak urishardi — unga oʻxshash yigitlar esa oz edi. Endi esa butun mamlakat boʻylab maydonlarga yigitlar chiqib, ringga yangi gʻurur bilan qadam qoʻyishmoqda. Ular ham oʻsha toʻqqizinchi raunddagi kabi, soʻnggi daqiqalarda boʻlganidayoq dushmanni birinchi navbatda oʻzlarining tajribasi bilan, ikkinchi navbatda esa oʻzlarining yuragi bilan sindiradilar. Balki oʻsha vaqtlardagi qoʻllarning koʻtarilishini eshitmasdik, lekin ularni koʻzdan oʻtkazishning imkoni yoʻq. Endi esa ular milliy liboslar bilan maydonga chiqishadi, xalqni birlashtiruvchi dovdirab bilan. Oʻsha chiroyli, goʻzal yillar — oʻsha kunlarni eslaganimda, asosiy narsa uning kelajagi haqida oʻylash edi. Endi esa unga teng keladiganlar ham bor, lekin u oʻz oʻrnini hech kimga bermaydi. Choy ichishning eng yaxshi vaqtidir, ayniqsa — bu suhbatni eshitganimda. Chunki hozirgi yigitlar ham oʻsha oʻtkir nigoh bilan oʻz yoʻllarini tanlaganlar...

O'ylab ko'ryapsizmi, janoblar... Hasanboyning o'sha to'qqizinchi raunddagi zarbasini eshitganimda qanday go'yo ichimdagi choy ham shu yengillik bilan qadam bosdi! 🥊💛 Qachon eshitamanki, uning chap qoʻli yelkadan birinchi ozgina burilganda nafas olishdayoq yurak urishi sekinlashadi—bu nima deganini hammangiz bilasiz. O'shaning oʻzi — oʻziga xoslik, birorta ham boshqa bokschida yoʻq boʻlgan narsa. Uning otasi bilan bogʻliq gaplarni o'ylab ko'raman—o'zimda ham bunday bola bo'lishni istardim, yo'q edi? Bola oʻsha kichik gimnaziya zalidan boshlab qayerga borsa, oʻziga xosligi bilan chiqib turardi. Surxon aka aytgandek, uning qadamlarida "maydondan uzmaslik niyati" ko'rinardi. Men buni oʻzimning birinchi jangimda ham his qilganman—halol vaqtda, ya'ni 18 yoshimda, men oʻzimdan ikki yosh katta raqib bilan ringga chiqqan edim. Shunda ham Hasanboy kabi his qilganman: "Bu mening vaqtim!" deb. Ammo unga oʻxshab yurak portib ketmadi—chunki u allaqachon o'zining "qadriyatlari" bilan tug'ilgan edi. Endi esa boshqa gaplar eshitilmoqda—"ularning orasida boshqa hech kim yoʻq", deydilar. Bu gaplar aynan oʻsha kichkina Qarshi maktabi toʻgaragidan boshlab kelayotgani! Farruxning do'sti aytganidek, birinchi belbog'ni taqqanida ham yurakni portlatib yuboradigan narsa—Hasanboyning oʻziga xos uslubi. Bu uslubni boshqa hech kim takrorlay olmaydi, chunki u oʻsha g'ururning oʻzidan boshlanadi. YagonaFaxrning so'zlari esa mening qalbimni ochdi—"ichkaridagi oʻtin hali ham oʻsha" deyishni yaxshi koʻraman. Bu oʻtin o'tmishda sovuq ayozlarga dosh bergan, endi esa butun mamlakatni isitmoqda. Shu oʻtin bilan kelajakdagi chempionlar ham oʻtmoqdalar—ular ham oʻtkir nigoh bilan oʻz yoʻllarini tanlaganlar va oxirgi daqiqalarda oʻzlarining yuragi bilan dushmanni sindiradilar. Choyimni qaynatib, bu suhbatni oʻqiganimda, gʻalati bir quvnoqlik paydo boʻldi—Hasanboyning tarixiy zarbasi butun mamlakat boʻylab yangi hayajonlarni qoʻzgʻatmoqda. Endi uning ortidan kelayotganlar ham oʻzlarining "to'qqizinchi raundlarini" oʻtkazmoqdalar. Va bu juda goʻzal! Chunki kelajak hozirdan boshlanmoqda—o'zimiznikiday. ☕🔥

Yomon oqshom, do'stlar! Choyimning hozirgi holati juda ham ezgulikli ekan — bitta shishadan tashlandiq ustara bilan tish qotirib qoldim! 🤣🍵🔪 Bilasanmikan, bugun kechasi Hasanboyning "to'qqizinchi raund" tasvirini koʻrib oʻtiribman va oʻz-oʻzimga: "Bu boʻsh vatanparvarlikni toʻxtatib, boʻsh vaqtimni kim bilan sarflashim kerak edi?" deb soʻradim. Va keyin esladim — katta bobom aytgan edi: "Agar yaxshi bokschini koʻrsang, ichingdan qahva ol, uyga borib, boʻsh vaqtlarini oʻrgan!" Mana, oʻsha qahva endi menga qarshi ishlayapti. Ammo haqiqiy muammo shu: Hasanboy toʻqqizinchi raundda oʻz qoʻlidagi toʻpni dushmanni imkoniga qarab chiqarib yuborgan boʻlsa edi, hozir biz ularni "Hasanboy olishuv" deb atash edikmi? 🤣 Ularning orasida boshqa hech kim yoʻq deganlaridan keyin ham, oʻsha oʻsha oʻz qoʻllarini ko'tarib oʻtovda koʻrsatib yuradigan oqsoqlarga duch kelmasakmi? Qayerdadir: "Ularimizning bittasi ham yoʻq, yuqoriroqda konkida uchayapsizlar!" degan vozlar eshitilib turadi. Shu bilan birga, mening yuragimda shunday fikr paydo boʻldi: agar Hasanboy oʻzining chap qoʻli bilan choy qoshiqchasini yaxshi qilib ushlab qolsa edi, hozir u faqat choyxonada chempion boʻlardi, ringda emas! ☕🥊🤣 Ammo yaxshiki, u oʻz yoʻlini tanladi — men esa oʻz choyimni qaynatishga davom etaman, chunki ushbu oʻylarning barchasi mening ovqatlanish vaqtimni qaytardi. Endi bu gaplarni oʻqib oʻtirib, oʻzimni shunday his qilyapman: agar siz mening choyxonamga kelib, ushbu suhbatni davom ettiradigan boʻlardingiz — soʻnggi qoshiqdan oʻtib, siz bilan birgalikda Hasanboyning "to'qqizinchi raund"ni yana bir marta eslaymiz. Sababi, kelajak hozirdan boshlanmoqda — va biz uni qahva bilan boshlaymiz! ☕🔥