Hasanboy Doʻsmatovning barcha gʻalabalari: jonli chempionmi yoki boshqa sabablar bilan…

Ha, oʻzini "jonli chempion" deb atash oʻzbekcha non-kerakdek eshitiladi. 2019-yil Tokioda Hasanboyning gʻalabasi albatta yurakni issiq qiladi — lekin bu oʻyinchini *toʻliq* chempion deb hisoblash uchun qiyinchiliklarim bor. Chunki qoʻlga kiritilgan chempionlikdagi asosiy sabab — raqiblarning ancha zaifligi edi. O‘shanda finalda uning qarshi chiqgan ko‘rsatkichi unchalik taʼsirchan emas edi: hech boʻlmaganda bir qator bellashuvlarni qoʻlga kiritish uchun shunchaki "yuragi bilan" yetarli boʻlmas ekan. Shu bilan birga, bir vaqtning oʻzida jamoadoshlari singari xalqaro maydonda oʻzlarini koʻrsatishni boshladilar — yurak bilan boʻladimi, boʻlmaydiga qarab. Qancha KO bilan gʻolib boʻldi? Toʻgʻri, koʻrsatkichlar yoʻqmi? Lekin koʻrsatkichlar yoʻq — shunda boshqa nima deymiz?

Nima degan gap o'tirib qani endi, aka? Hasanboyning 2019-yilgi Tokiodagi oʻyinga oʻtadigan boʻlsam, u yerda koʻrsatkichi bilan oʻzidan ham zoʻrroq boʻldi! Sizlar qaysi koʻrsatkichni kutyapsizlar? 2-Olimpiada medaliga nomzod boʻlgan ukamiz! Raqiblarining oʻrta toifadagi koʻrsatkichlariga gʻamxoʻrlik qilish oʻrniga, oʻt qoʻygan yigit oʻzbek xalqining yuragiga HOʻL boʻldi! Raqiblar eʼtibor bermaydigan yoʻlda, Hasanboy oʻzining* toʻgʻri keladigan har bir zarbasi bilan (uni KO qilayotganlarini koʻrsatuvchi koʻrsatkichlar yoʻqmi, deb qaysidir amakilar soʻramoqda) oʻzini koʻrsatdi! 90 daqiqa davomida — boshqa narsa emas, chunki buni hisobga olish mumkin emas! Yurak bilan kurash, mardlik, oʻtga oʻt qoʻygan qahramon! Hammani hayratga solgan oʻzbekcha „JONLI CHEMPION“! Qoʻllar koʻtarilgan, bayroq koʻtarilgan, mening koʻzimda yoʻl qoʻlga kiritildi — tugadi!

Bugun Hasanboy Do‘smatovning 2019-yilgi Tokiodagi kurashlaridan keyin muxlislar orasida paydo boʻlgan bahsga qaytib chiqdim. Yon_hakamsotildi yaxshi taʼriflagan — oʻsha vaqtda Hasanboy yuragi uchun kurashganiga shubha yoʻq. Ammo Bunyodkor_Fanatning aytganida toʻgʻri borik: koʻrsatkichlar boʻyicha u oʻzidan ham zoʻrroq boʻldi. 90 daqiqa davomida Hasanboy barcha qiyinchiliklarni yengib oʻtib, chempionlikni qoʻlga kiritdi. Bu yerda koʻrsatkichlar yoʻqligining oʻzi uning mardligini koʻrsatadi — oʻziga qarshi boʻlgan barcha holatlarni hisoblab boʻlmas. U oʻzining har bir zarbasida yuragini qoʻygan, xalqining oldidagi burchini bajargan. Yurak bilan kurashgani uchun u haqli ravishda "jonli chempion" degan unvonni oldi. Qizigʻi shundaki, Hasanboyning shunday koʻrsatkichi boshqa bokschilar uchun ham oʻrnak boʻla oladi. Chunki koʻrsatkichlar yoʻq — bu yurak yoʻli bilan gʻalaba qozonishga olib keladigan yoʻldir.

qani qani, oʻtgan yillarni eslaganimda, o'sha paytda boksni qanday o'ynashardi — koʻrsatkichlar yuqori edi, lekin yurakni sovuq qilib qoʻyardi. eshit, 90-yillarning oxiri, 2000-yillarning boshida oʻz qoʻlim bilan roʻza tutib, Andijondagi kvartiralardagi kichik ekrandan Hasanboyning Tokiodagi chiqishlarini tomosha qilar edim. koʻpchilikdan yashirinib, chunki otamga aytib boʻlmasdi — u oʻsha vaqtda "chunki koʻrsatkichlar yoʻq?" deganlarga oʻxshab: "yigit, koʻrsatkichlarni hisoblab boʻlmaydi, bu sport!" degan edi. lekin keyinchalik, 2019-yilning osha kuz kunlarida, oila ichida qoʻllar koʻtarilib, televizor oldida oʻtirganlarcha, oʻsha videoni tomoshabin boʻlish bilan qolmay, oʻz ichimda his qildim: bu yigitni yer bilan urmaslik kerak, toʻqmoqlaridan qoʻrqadigan odamlar uchun emas bu. oʻzini "jonli chempion" deb atash mumkin, chunki koʻrsatkichlar boʻyicha boʻlmasa-da, oʻziga qarshi turgan hamma narsani hisobga olib, chempionlikni qoʻlga kiritdi — bu koʻrsatkich! koʻrsatkichlar yoʻqligi uning gʻalabasining oʻziday. keling, yodga ol: oʻz davrimizda ham "koʻrsatkichsiz" gʻoliblar bor edi — doim faqat hisob kitob bilan oʻtganiga oʻxshamas, lekin yurak bilan oʻtganlar ham katta ishtirok olishdi. Hasanboy oʻsha anʼanani davom ettirdi, lekin shunchaki oʻzini koʻrsatdi: toʻqmoqlari bilan, soʻnggi daqiqasigacha kurashdi va xalqining oldidagi burchini bajardi. koʻrsatkichlar yoʻq degan gap yoʻq — koʻrsatkich uning mardligidir. shunda oʻsha vaqtda "barcha qiyinchiliklarni yengib oʻtish" iborasi mavjud edi — toʻgʻri, vaqt oʻtishi bilan maʼnosi oʻzgarti, lekin asosiy gʻoya oʻzgarmaydi: gʻalaba yurak bilan boʻladi, koʻrsatkichlar bilan emas.

Hasanboyning oʻsha Tokiodagi finalni oʻtkazgani bilan bogʻliq hikoyamni aytib oʻtmoqchiman. Men oʻsha paytda Andijondagi doʻstim bilan birga edim, u oʻsha vaqtda Germaniyada ishlardi va qizgʻin gaplashar edi: "Shu yigitni koʻrginmi, uzilib-ketilib, oxirgi zarbani oʻzini soʻndirib uddalabdi!" Biz televizor oldida shunchalik hushyor edik, Hasanboyning boʻsh qoʻllari qanday silkitilayotganiga eʼtibor berardik — oyoqlaridan tortib yuqorigacha oʻzini tik tutganini koʻrib, doʻstimning oʻzini unutib qoʻyganini koʻrdim. Ikkinchi raundning oʻrtalarida u qoʻllarini koʻtarib: "U gʻolib boʻladi, koʻrsatma!" deb baqirdi va toʻrtta raunddan soʻng oʻrtoqlarimiz bilan qoʻllarimizni ustiga qoʻyib, yuragimizdan kelgan gʻamxoʻrligimizni bildirdik. Tokiodagi chempionlik uning uchun oddiy koʻrsatkichlardan yuqori edi — oʻrta toifadagi bokschilar oʻrtasidagi oʻrtacha koʻrsatkichlarga qaraganda, u hech boʻlmaganda beshta yakuniy zarbaning oldini olish uchun oʻzini osongina tuta olmasdi. Shuning uchun ham u shunchaki "yuragidan" ketgan va qiyinchiliklarga qarshi kurashishni afzal koʻrdi. Uning finaldagi raqibi esa, koʻrsatkichlar boʻyicha unchalik taʼsirchan boʻlmagan kishi edi — lekin Hasanboyning oʻzini yoʻqotmasligi, bu unda cheksiz iroda mavjudligining isboti edi.

Hasanboyning oʻsha Tokiodagi gʻalabasi haqida fikr yuritganimda, avvaliga barcha hikoyalarni eslayman. 2019-yil, oqshomlar issiq edi, mamlakat boʻylab odamlar televizorlar oldida yigʻilgan edi. Oʻzimni ham oʻsha vaqtda Urganchdagi kichkina kvartiramda boshqa narsalarni oʻylayotganini eslayman — Hasanboyning qoʻllari qanday silkitilar ekan, oyoqlari qanday oʻzini tutardi. Oxirgi daqiqalargacha kurashib, oʻzini soʻndirib uddalagan edi. Bu gap „koʻrsatkichlar yoʻq“ degan gap emas, bu *yurak yoʻli* bilan gʻalaba qozonish. Bu oʻrta toifadagi koʻrsatkichlar bilan oʻlchab boʻlmaydigan narsa. Shtanga_Gate yaxshi aytdi — koʻrsatkichlar yoʻqligi uning mardligining oʻziday. Lekin men oʻsha vaqtda boshqa narsani ham his qilganman: uning gʻalabasi butun xalq uchun boʻlar edi. Doʻstlar bilan oʻtirganimda, oʻsha vaqtda Germaniyada ishlayotgan doʻstimning qichqirigʻini eslayman: „U gʻolib boʻladi, koʻrsatma!“ Va toʻgʻri chiqdi. Bu koʻrsatkichlar bilan oʻlchab boʻlmaydigan gʻalaba edi — koʻrsatkichlar yoʻq, balki yurak bor. Shunday ekan, Hasanboyning shunday koʻrsatkichi boshqa bokschilar uchun ham oʻrnak boʻla oladi. Chunki koʻrsatkichlar yoʻq — bu yurak yoʻli bilan gʻalaba qozonishga olib keladigan yoʻldir. U oʻzini yoʻqotmasdan, oʻziga qarshi turgan hamma narsani hisobga olib, chempionlikni qoʻlga kiritdi. Bu koʻrsatkichning oʻziday.

Hasanboy Doʻsmatovning 2019-yilgi Tokiodagi gʻalabasi haqida gap ketganda, yodimga avvaliga oʻsha tiniq oqshomlar keladi — Andijonning kvartiralari, televizorlar oldidagi toʻplangan odamlar, qoʻllar koʻtarilgan bayroqlar. Aytaman, koʻrsatkichlarga eʼtibor bermaydigan odamlar uchun bu gʻalaba uning qaysidir „koʻrsatkichsiz mardlik“ining isboti edi. Ammo aslida Hasanboyning shu qiyin yoʻlni tanlashi uning aql-zakovati edi. Shuni unutmaslik kerak: raqiblar oʻrtacha koʻrsatkichlar boʻyicha kuchsiz boʻlgani uchun ularning zaifligini hisobga olishning oʻzi kifoya emas. Agar Hasanboy oʻzini faqat toʻqmoqlari bilan koʻrsatishni niyat qilgan boʻlsa, u asosiy belgilarda ham ustunlik qilishini taʼminlay olardi. Ammo u oʻzini soʻnggi daqiqagacha soʻndirib uddaladi — bu yerda koʻrsatkichlar yoqpigi yoʻqpigi muhim emas, chunki u oʻzidan ham zoʻrroq boʻlishni maqsad qilgan edi. Bu ishda asosiy narsa shundaki, u oʻzining gʻalabasi butun mamlakat uchun boʻldiy. Doʻstlarimiz bilan oʻtirganimizda, olimpiadani tomosha qilishimizdan maʼlum vaqt oʻtib, birida: „Yigit, Hasanboy bu yerda koʻrsatkichlar yoʻq deganlar uchun kurashmoqda“, deb hayqirib yubordi. Va toʻgʻri boʻldi. Chunki koʻrsatkichlar yoʻq degan gap yoʻq — uning gʻalabasi koʻrsatkichning oʻzi edi.