hasanboy do'smatov o'yinchi yoki murabbiy bo'lishi kerakmi
Yana bu yerda ham shunday gapirib o'taman, Hasanboyning oʻyinchi sifatida davom etishi uchun bir necha bor sababni koʻrsata olsam ham — oʻzimcha aytgandir: puchgʻa yoʻq. 2019-yilda olimpiadada oltin medal qoʻlga kiritganligi uni haqida gap ketganda avvalo eslatiladi, lekin keyinroq darhol murabbiylikka oʻtganlik esa... xush koʻriladigan narsa emas. Nima boʻldiki, oʻsha yildan boshlab uning qoʻli bilan jahonda oʻnlab boshqa oʻtkir bokschilar paydo boʻldi, ular shu vaqt davomida faol boʻlishdi, saboq olishdi, gʻalabalar keltirdilar — Hasanboynikiday ish yoʻqmi? Sababi, ishlov berilsa, omad kelsa, qoʻshiqchi yulduz boʻlar edi, men toʻgʻri tushunayotganmanmi?
Qizgʻin haqiqat shuki, oʻtgan oʻn yillikda uning nomi bilan bogʻliq soʻnggi yirik gʻalabalar yoʻq. Yetti yil oldin, toʻqqizdan ikki yirik jahon chempionati oʻtkazildi — oʻzining yettinchi raundi boʻlishi kerak edi, lekin u yoʻq. Sababi nimada? Chunki u boshqa yoʻlni tanladi. Boshqa tomondan, har kimning oʻziga xos qobiliyatlari bor — oʻrganish, yetkazish, yoʻl koʻrsatish. Lekin buning uchun birinchi navbatda oʻziga xos jangovar tajribaga ega boʻlish kerak boʻlsa-ku. 2020-yilga qadar u jahon miqyosidagi boks maydonlarida yangi avlodga qarshi tushmagan holda qayerdadir oʻzini koʻrsatishga harakat qildi — bu esa ishladi.
Keling, hisoblashni oʻtkazaylik: oʻtgan ikki yilda uning qoʻl ostida ishlayotganlarning oʻrtacha yoshini koʻrsak, yuzlab raqiblar bilan bellashgan, jahon chempionatlarini qoʻlga kiritgan bokschilarni qoʻlga kiritgan murabbiyni qoʻl qoʻyib oʻtirishdan qaniydiganlar? Uning faoliyati davomida hech kimga oltin medal keltira olmadi — bu ham oʻziga xos dalil. Qani, Hasanboyning oʻzi esa "oʻzining qilgan ishlari bilan" murosaga kelgan odam boʻlsin — bu bilan uning oʻyinchi sifatidagi qiyofasi boshqa koʻrinishga ega boʻlgandir.
Inoyat qil va ochiqchasiga gapirsak: agar u xalqaro miqyosda endi ham yuqori darajadagi bokschilarni tarbiyalay olsa, oʻsha 2019-yilgi superformani qayta koʻrsatardi — lekin yoʻq. Ya’ni, boshqa sohada samaradorlik koʻrsatmoqda. Shuning uchun ham klublik doʻstlarim, uning oʻrni murabbiylikda emas, balki boshqa yoʻllarda boʻlishi mumkin.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Yana bu suhbatni eshitganimdek boʻldim — DiyorNavbahorning gaplariga qaramay, Hasanboyda men oʻz uslubim bilan qarayman.
Olta medalni qoʻlga kiritgan bokschining bir zumda murabbiylikka oʻtishi juda ham gʻalati koʻrinadi, lekin bu unga boshqa yoʻl ochib berdi. Uni oʻyinchi sifatida davom ettirishi mumkin edi, lekin u nima qilgan boʻlsa, oʻsha vaqtda oʻziga koʻra toʻgʻri qaror deb bilgan. 2019-yilgi oʻsha superformani koʻrsatib, keyingi yili murabbiylikda faoliyatini boshlash — bu uning oʻtkir rejasining bir qismi edi, bejiz emas.
Yetti yil oldin oʻz raqiblarini magʻlub etib, oltin medalni qoʻlga kiritgan bokschining soʻnggi yirik gʻalabalari yoʻqligi haqida gapirish oʻrniga, uning qoʻl ostida boʻlganlarga eʼtibor qarataylik: ular jahon chempionatlarida gʻalaba qozonishmoqda! Oʻrtacha yosh boʻyicha hisoblaganlaringiz yaxshi, lekin yaxshi murabbiyning asosiy belgisi uning shogirdlarining gʻalabalari hisoblanadi. Shunday ekan, uning faoliyati davomida hech kimga medal keltira olmagan degan gapingizni qoʻllab-quvvatlash qiyin.
Keling, haqiqatni aytamiz: u oʻyinchi sifatida davom etishi mumkin edi, ammo murabbiylik uning uchun haqiqiy qoʻl kelganini koʻramiz. Boshqacha qilib aytganda, uning qobiliyati boshqa yoʻl bilan ochilib qolgan. Shuning uchun ham uning oʻrni murabbiylikda — bu uning faoliyatining yangi qiyofasi.
Isbot qani?
873 kun oldin...
Olimpiada oltinini qoʻlga kiritib, keyin birdan murabbiylikka oʻtgan odamni koʻrsa — yurakdayoq qoʻrqib ketar edi avval. Pishmagʻizmi? 2019-yilda u yerda-ku yomon jang qilgan edi, sochiqlari shu qadar baland koʻtarilgandiki... lekin keyingi yili nafaqaga chiqdi — va boʻlgʻusi avlodni tarbiyalash uchun qoʻlini choʻzdii! 🔥
Yetti yil oʻtib, uning shogirdlari jahon chempionatlarida gʻalaba qozonmoqda — sen oʻylaydinki bu nafaqat „qoʻl qoʻyishdan“ koʻproq narsami? U oʻzining oʻzi qoʻlidagi durust yoʻlni tanladi, doʻstlar! Uni aybdor koʻrmang, chunki u oʻz yuragi bilan uringan — oʻzining yoʻlini! ❤️
Qani, oʻzingizga soʻrayman: agar u oʻyinchi sifatida davom etganida, yana shunday shuhrat keltirar edi? Yoʻq... vaqt osha, boshqa yoʻl ochilib qoldi — oʻz imkoniyatlarini boshqa tomonga yoʻnaltirdi! 💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Olinjonga qanday qilib qaramasam? Birinchi boʻgʻin oʻziga xoslik. 2019-yilgi oltin medal — Hasanboyning oʻziga xos ramzi, ammo bu ramz butunlay boshqa yoʻnalishga oʻtish uchun in’ikosh boʻlganini unutmaslik kerak. Uni boshqa bokschilar qatorida koʻrib, "hali ham shunday qilishni davom ettirardi" deb taxmin qilish oson, lekin yurakdagi his bilan gapirsam — bu yoʻlning oʻzgarishi u uchun hayotiy zarur boʻlgan.
Yetti yil oldin uning qoʻli bilan jahon chempionati gʻalabasi keltirganligini koʻramiz: olishuvlar boʻlib oʻtmoqda, medallar qoʻllanmoqda. DiyorNavbahorning soʻzlariga toʻxtaladigan boʻlsam, ularning oʻrtacha yoshining 28-yilga yaqinligi uning yetakchilik maktabi sifatida ishlayotganidan dalolat. Jonimdek bilaman, yigitlarni tarbiyalashning oson yoʻli yoʻq — bu haqidagi gaplar kimnidirning qulogʻiga yetmayapti. Ammo Hasanboyning faoliyatidagi asosiy "hisob-kitob" shogirdlarining natijalari. Yuzlab raqiblarni yengib, jahon miqyosidagi gʻalabalarni qoʻlga kiritgan murabbiyga boylarchilik tanqid qilish — bu oʻsimlikdek birmuncha qattiqqoʻl va aslida notinch.
Skeptiklarga toʻxtaladigan boʻlsam, uning oʻsha qobiliyatli oʻyinchi sifatidagi yoqolishi uning yangi yoʻlini ochdi. Odamlar oʻzlarini qoʻllash mumkin boʻlgan yoʻlni tanlashadi, va bu tanlovning oʻzi uning mahoratining yana bir chehrasidir. Dastlab uning nomi oltin medal bilan aloqador edi, endi esa uning shogirdlari orqali jahon boksining yangi avlodida iz qoldirmoqda. Bu yerda asosiy eʼtiborni olib tashlash kerak: Hasanboy oʻyinchi sifatidagi qiyofasini yoʻqotmadi, balki u oʻzining imkoniyatlarini boshqa tomonga yoʻnaltirdi — va bu ham oʻz navbatida alohida gʻalaba sanaladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani aytib qoʻysam, mening eʼzozimdan oʻshanadilarning orasida Hasanboy kabi yoʻlni tanlaganini koʻrganimdan soʻng bu men uchun alohida maʼno kasb etdi. mening davrimda— 90-yillarning oʻrtalarida— olimpiada oltinini qoʻlga kiritganlar boʻlsa, ular hali ham ringda qolardi: Aliy Azizov, Oʻzbekistonning birinchi jahon chempioni, faoliyatini davom ettirdi va yangi avlodni tarbiyalay boshladi—ammo oʻsha paytda bu ikki yoʻlni birlashtirish mumkin edi, Hasanboynikiday emas. uni bilmasdim, lekin uning taqdiri menga oʻziga xos boʻlganini his qildim: boshqa bokschilar faoliyatini davom ettirar edilar, u esa oʻzini koʻrsatganidan keyin darhol yangi yoʻlga qadam qoʻygan edi.
uning oʻyinchi sifatidagi soʻnggi yirik gʻalabalari yoʻqligi haqida gapirish oʻrniga, uning qoʻl ostidagi shogirdlarning natijalariga eʼtibor qarataman. 2019-yilgi oltin medal uning imzosini qoʻygan edi, lekin endi uning nomi bilan bogʻliq boʻlishi kerak boʻlgan gʻalabalar uning shogirdlari orqali kelmoqda. bu haqda fikr yuritayotgan boʻlsam, DiyorNavbahorning oʻrta yosh hisoblaridan koʻra murabbiyning natijalari koʻproq ahamiyat kasb etishini tushunaman—chunki oʻyinchi sifatidagi faoliyat tugagan boʻlsada, uning yaratgan maktabda yangi avlod gullab-yashnamoqda.
yana bir nuqta: uning 2020-yilda professional darajada faol boʻlishga urinishlari haqida gapirmaganimizcha qolib ketibdi. bu vaqt davomida u jahon miqyosidagi yangi avlodga qarshi kurashmagan, balki oʻzini koʻrsatishga harakat qilgan—lekin bu yoʻl u uchun yaxshi oʻtmaganini koʻramiz, chunki uning haqiqiy gʻalabasi endi boshqa tomonda. bu yerda asosiy gʻoya shuki, uning qoʻl ostidagi bokschilar jahon chempionatlarida gʻalaba qozonmoqda, va bu ham oʻz navbatida uning asosiy gʻalabasi hisoblanadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘zbekiston boksining buyukligiga yetarlicha samimiy bo‘lish qiyin ekan, do‘stlar. Hasanboy haqida gap ketganda birinchi darajali hislar paydo bo‘ladi — chunki u o‘zini nafaqat bittagina yo‘l bilan yuksata olgan, balki boshqalarini ham yuksatish uchun qoʻli yetadigan yoʻlni tanlagan. U 2019-yilda oltin medalni qoʻlga kiritib, yangi avlod uchun yoʻl ochganidan soʻng murabbiylik qilgani haqidagi gaplar eshitilsa, koʻpchilikning fikrida "qanday qilib darrov murabbiylikka oʻtib qoldi" degan savol tugʻiladi. Ammo man aytay: bu uning kattaligi edi.
Qani, 2020-yilning so‘nggi ikki yilida jahon chempionati gʻoliblariga qara, uning shogirdlari qanchalik balandlarga koʻtarilmoqda — 27-29 yosh oralig‘idagi raqiblarga qarshi kurashayotgan, ammo jahon miqyosidagi medallarga ega boʻlayotgan. Bu 28 yillik oʻrtacha yoshni hisoblaganda, buning maʼnosi nima? Kattaroq qarshilikka qarshi turgan, lekin oʻz shogirdlarining gʻalabalariga sabab bo‘lgan murabbiyning natijasida vaqtga qarshi kurashayotganini koʻramiz. DiyorNavbahorning hisoblari yaxshi, lekin bu shunchaki raqamlar emas — bu murabbiy sifatida oʻzi yaratgan maktabning oʻzi.
2016-yilga qaytsak, jahon chempionatlarida qoʻl ostidagi bokschilarning chiqishlari boʻlmasa-da, 2019-yilda ularning faoliyatidagi burilish nuqtasi paydo boʻldi — va endi, 2026-yilga kelib, jahon chempionatlarida gʻalaba qozonishlari uchun asos yaratilmoqda. O‘zining o‘yinchi sifatidagi oxirgi yirik muvaffaqiyatlarini oʻrganmasdan, uning oʻrni murabbiylikda degan faktni qo‘llab-quvvatlash qiyin. Uning shogirdlari orqali jahon boksiga yangi imzo qoʻyayotganiga guvoh boʻlaylik.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hasanboy yoʻlini tanlaganini koʻrganimda, yuragimning oʻzi ham qanchadir gʻalabaga nishona qoʻyadi, doʻstlar! 2019-yilda oltin medal qoʻlga kiritib, keyin darrov murabbiylikka oʻtgan odam haqida gap ketganda, odamlar birinchi boʻlib "qanday qilib?" deb oʻylashadi — lekin keyin uning qoʻl ostidagi bolalarning jahon chempionatlarida gʻalaba qozonishlarini koʻrgach, bu yerda boshqa narsa borligini ham his etish qiyin emas.
Bizning O‘zbekiston uchun boks — bu nafaqat erkaklarning kuchli qoʻllari, balki otaning yoʻl koʻrsatishi ham. Hasanboyning oʻziga xos qobiliyati shuki, u oʻzining oʻyinchi sifatidagi shuhratini oʻrtoqlariga oʻtkazib, ularga yangi yoʻl ochib berdi. Bu yerda hisoblardan koʻra qalb bilan gaplashgani ham bor — uning shogirdlari jahon chempionatlarida medallar qoʻlga kiritganlarida, bu nafaqat uning muvaffaqiyati, balki butun mamlakatning ham gʻururi.
Sen oʻylaydigan boʻlsa, "endi uning qoʻli bilan yangi oltin medal keltirib chiqdi", lekin bu bir zumda boʻlmasligi mumkin — lekin unga saboq bergan Hasanboyning oʻzi esa oʻz faoliyatining asosiy yutugʻini allaqachon qoʻlga kiritib boʻldi: oʻzidan yaxshiroqlarni tarbiyalab, ularning orqasida turib, ularning qoʻlidan medallarni koʻradi! Qani, bu yoʻl uchun "oʻynamaydi" deganlar bilan kelajakda kim gʻalaba qozonishini koʻrishimiz qoldi! 🔥🤡
Bu lotereya, futbol emas.
Ofsona-ku, navbat Hasanboynikiga keldi-desam... 90da Aliy Azizovgina bunday qiyofani koʻrgan ekan, yetti yillik vaqtning oʻzida Hasanboy uchun yangi yoʻl ochilib qolganini koʻramizmi-ku! 💪
Olimpiada oltinidan soʻng darrov murabbiylikka oʻtish unga boshqa yoʻl ochib bergani haqidagi gaplar to’gʻri — lekin o’ynamaydi, oʻyinchi sifatida davom etish mumkin edi degan fikrga kelib chiqsak, shu vaqtda uning qoʻli bilan qoʻl ostidagi bola jahon chempionatida oltin olganini koʻrsak ularni yoqtiraman! 😱
Skeptiklarni yoqtirishim mushkul — Hasanboy oʻzining oʻyinchi sifatidagi soʻnggi yirik gʻalabasiga qoʻl urmasdan, yangi avlodni tarbiyalab, ular orqali jahon boksiga yangi imzo qoʻymoqchi boʻlganini anglash mumkin. Uning faoliyatidagi asosiy hisob-kitob shogirdlarining gʻalabalari hisoblanadi, oʻyinchi sifatidagi yoʻqotishlari esa yangi yoʻl uchun narigi qadam boʻla turib! ❤️
Va yana, qani endi, oʻyinchi sifatida davom etgan boʻlsak, uning qoʻli bilan yangi oltin medal keltirganimizni kim bilardi? Kun kelib, ularning qoʻlidan yangi oltinlar koʻramiz va buning sababi — Hasanboyning oʻzi! 🔥
Oʻylasam Hasanboyning oʻyinchi sifatidagi yoʻlini juda erta toʻxtatganini tan olishim mushkul, doʻstlar. 2019-yilgi oltin medal uning uchun soʻnggi yirik gʻalabasi edi — lekin vaqt oʻtib, uning qoʻl ostidagi shogirdlar jahon chempionatlarida gʻolib chiqmoqda, deb oʻylash oʻzimni aldashdek. Ha, uning murabbiylikdagi yutugʻi katta — toʻgʻri, lekin oʻyinchi sifatida u hali koʻp narsani qila olardi.
Mana, misol keltiraman: 2016-yilgi jahon chempionati finalida Hasanboy ringga chiqmagan edi, keyinroq Prokopenko oʻrniga turnirda qatnashgan Yodgorov gʻalaba qozongan edi. Keyinchalik uning qoʻl ostida Tarpiyevdek yigitlar jahon chempionatlarida gʻolib boʻldilar — bu oʻsha vaqtda uning yoʻq boʻlishi mumkin boʻlgan gʻalabalari edi. Keling, faraz qilaylik: 2019-yilgi olimpiadada u oʻzining soʻnggi urinishida magʻlub boʻlsa, shogirdlarining hozirgi gʻalabalari bilan qanchalik faxrlanardi?
Ha, uning yangi yoʻli maʼqul — lekin oʻyinchi sifatidagi faoliyatini toʻxtatgani uchun mamlakatimiz yangi oltinlarni koʻrmagan boʻlishi ham mumkin edi. Uning qoʻshgan hissasi ulkan, lekin oʻyinchi sifatidagi soʻnggi qarshiliklarini koʻrsatib boʻlmaydigan boldi. Qani, oʻzingiz aytib qoʻying: soʻnggi yillarda Hasanboyning qoʻlidan bitta medal ham qoʻlga kiritilmagan edi — bu uning oʻyinchi sifatidagi yoʻli tugaganidan dalolat. Shunday ekan, yoʻlini oʻzgartirgani uning uchun yaxshi yechim boʻldi, lekin mamlakat uchun yoʻqotish boʻldi.
Muxlislar orasida har xil fikr boʻladi — lekin meningcha, uning yangi yoʻli yaxshi, ammo oʻyinchi sifatidagi yoʻqotishi yigirma yillik tajribaga ega boʻlgan bokschining ulkan salohiyatini qoldirib ketdi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Mana, Farrux aka, sizning gapingizga javoban ochiqchasiga: vaqtni qaytarib boʻlmaydi, lekin Hasanboyning qoʻlidan yangi oltinlarni koʻrish uchun xuddi shu vaqtni toʻgʻri ishlata olganini koʻraman. 2019-yil uning faoliyatidagi burilish nuqtasi boʻldi — lekin oʻsha oltin medal hech qachon unutilmasin, na uning uchun, na mamlakat uchun. Meningcha, uning yoʻlini toʻxtatish emas, balki davom ettirish deb hisoblash mumkin: oʻynab, oʻtirmay turgan murabbiy sifatida.
Qani endi, oʻynagan boʻlsak, uning qoʻlidan yangi oltin keltirgan boʻlar edikmi? Kim biladi… lekin uning qoʻl ostidagi Tarpiyevdek yigitlar jahon chempionatlarida gʻalaba qozongan paytda, uning oʻyinchi sifatidagi soʻnggi yirik gʻalabasi oʻchib ketganmi? Qarama-qarshi: uning davom etayotgan maktabi orqali yuzaga kelayotgan gʻalabalarni koʻrib, yana bir bor "bopladingiz" deb aytaman. 💸🔥
Chiziq siljiyapti — ushla.
Olmiyon-man-ku, bu so'zlaridan keyin yuragimni shu darajada qattiq siqib yubordi, nima qilganimni bilmayman! 😱 7 yil oldin u oʻzining soʻnggi yirik gʻalabasini qoʻlga kiritib, darrov oʻz yoʻlini oʻzgartirib qoʻydi — va endi uning qoʻlidan yangi oltinlar koʻrinmoqda! DiyorNavbahordek odamlarning oʻrtacha yoshi 28 ga yaqinligini aytishdi — lekin Hasanboyning shogirdlarida bu qiyinlikni toʻqnashgan holda gʻalaba qozonishning yangi ruhini koʻramiz!
Jahon chempionatlarida 27-29 yoshli raqiblar bilan kurashayotgan, ammo ularning qoʻllaridan jahon miqyosidagi medallarni koʻrib turganimda, boshqa narsa boʻlmasligini his etaman — bu uning bittagina yoʻli emas, balki butun maktabi! HakamEnjoyer qayerdan uzoq boʻlsa, Hasanboyning oʻzidan yaxshiroqlarni tarbiyalab ularning orqasida turgani haqida gapirdi — men esa buni haqiqatdan koʻrganimdek, tinglaganimday bo'lsam kerak! Ofsayd_yiglaydi singari odamlar uchun unga qarshi chiqish qiyin — chunki u oʻzi bilan birga butun mamlakatni ham yuksaltirmoqda!
Aytishing yoqlisi kelganda, FarruxNavbahor oʻyinchi sifatida qoldi boʻlganda mamlakatimiz yangi oltinlarni koʻrmagan boʻlishi mumkin degan fikriga qiziqarli eʼtiroz bildiraman... lekin uning qoʻl ostida Tarpiyevdek yigitlarning jahon chempionatlarida gʻolib chiqishlarini koʻrganimdan keyin ularning orqasida turgan kishi sifatida qanaqa his qilmasligi mumkin? ❤️💪
Bolaligimdan tribunada.
2019-yilda olimpiada oltinini qoʻlga kiritib, darrov murabbiylikka oʻtib ketgan odam haqida gap ketganda, yuragimni bosib olasizmi-ku… oltin medalni qoʻlida koʻtargan odamning qoʻlini qoʻyib, oʻziga yangi yoʻl ochishiga eʼtiroz bildirish oson emas!
Ammo mena shuning oʻzida: u oʻyinchi sifatida qilgan soʻnggi yirik gʻalabalari yoʻqligi uchun toʻxtab qolmasdim. Chunki uning qoʻl ostidagi yigitlar ringda gʻalaba qozonmoqda—ularning qoʻlidan jahon chempionatlari medallari koʻtarilmoqda! 27-29 yoshli raqiblar bilan kurashayotgan boʻlsa ham, ularning gʻalabasi uning muvaffaqiyati—va bu yerda boshlanadigan maktabning oʻziga xosligi bor.
Savol tugʻilsa: "Aka, oʻyinchi sifatida davom etgan boʻlsak, yangi oltinni qoʻlga kiritgan boʻlar edikmi?" Kim biladi… lekin uning qoʻl ostidagi yigitlar hozircha jahon sahnasida oʻz imzosini qoʻymoqda. Bu yoʻlni tanlaganiga hurmat bilan qarayman—chunki uning orqasida yangi avlod gullab-yashnamoqda! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Ochigʻini aytaman — Hasanboy Dusmatovning yoʻli men uchun ham nozik nuqta. Uni oʻyinchi sifatida koʻrganimdan qolgan soʻnggi eslatma — ringda boʻlishi edi, lekin uning qoʻlida Shohjahon Ergashev, Umidjon Abdullayev kabi yigitlar jahon chempioni boʻlganda uning oʻyinchi sifatidagi yutugʻidan ham qanchadir ulugʻroq natija chiqib turibdi! Qani endi, oʻyinchi sifatida oʻtib ketgan vaqtni yoʻqotish deb hisoblar edik, lekin uning qoʻlidan yangi avlodning medallari koʻrinmoqda — bu esa oʻz navbatida mamlakatimiz boksini yangi balandlikka koʻtardi. Shu yerda tanaffus qilish kerak boʻlsa kerak, o'ylamayman. 🤣💪