Gervonta Davisning jahon chempioni bo'lganligi bilan kelajagimiz yorqin

Oh bu azizlikni qayerdan boshlashni bilmayman, hech nima tortadi endi... meni eslatib qoyding, choyimni so'rday-ku, yon otam "gapga qarab turibsan, qolga qaymoq solma" deb tirg'ayotgan edi, lekin nechunlardir bo'ladiki, oyoqlarim qaltirardi — Gervonta Devisning birinchi chempionlik bayrog'ini ko'tarib qo'ygandek o'sha lahzada!

Ochig'ini aytaman, shaharda o'shanda bitta do'kon oldida oila bilan oʻtirib edim, Gervonta ringdan oltin kamar ko'targanini koʻrib, meni qizimning qoʻli qaltirab qoldi — "Otam nima boʻlmoqda?" deb soʻray boshladi. O'shanda jamoaning oramizda nima ajoyib bo'lganini his qilish mumkin edi, oʻylab qoʻysang, hozir ham koʻzlarim shu sahna oldida yigʻlayapti. Boshqalar unutsa-da, men uchun u bayroq koʻtarilgan lahza oʻzimizniki gʻalaba keltirgani kabi — bugun ham yuragimning bir burchagida u maydonda ham, hayotimizning boshqa joylarida ham davom etayotgani kabi.

Deyarli besh yil o'tdi, ammo u bayroq ko'tarilgan zahoti hali ham yuragimda yorqin — o'zi kabi. O'sha paytlar jamoamiz uchun "hech narsa" demaslik edi, har bir odamda o'z o'rni bor, degan tuyg'u edi. Hozir esa... hammasi yaxshi, yaxshi tabiiy, lekin o'sha e'tiborlilikni, yig'ilishlarni, tomoshabinlarning birdek hayajonini ko'rsak, farqni his qildim. O'sha vaqtlar bizni birga bog'lagan — stol oldidagi choy va televizor, oilaning yonida bo'lgan dam olishlar, bir-birimizning hayajonlarini ovoz chiqarib bildirishimiz. Endi esa jamoamizni internetdagi guruhlarda, ijtimoiy tarmoqlarda uchratamiz — u yerda ham hissiyotlar bor, lekin to'g'rirog'i, orqasida uyqu bilan o'tib ketadigan xabarlar ko'proq. O'sha vaqtlardagi kabi yig'ilishlar kamroq bo'lib qoldi, barcha o'yinlarni real vaqtda kuzatish uchun jismoniy joylarga borish o'rniga, ko'pchilik ijtimoiy tarmoqlarda birinchi yangilanishlarni kuzatadi. O'sha paytlarda jamoaning birligiga his-siy tuyg'ular imkon bergan edi — onamning g'amgin sahna oldidagi reaksiyasi, otaning qizining qo'lini qaltiratishi, do'stlar bilan birga kattalar kabi "bizning o'g'ilimiz!" degan hayajonni birgalikda ulashish. Hozirgi vaqtda esa bularning o'rnini "layk"lar va tez-tez video sharhlari egallagan, ular ham yoqimli, lekin hamisha umumiy hayajonni yuzma-yuz his qilishdan boshqa narsa emas. Asosiysi, o'sha paytlar bizni qamrab olgan nafaqat chempionlikka erishgan odamning muvaffaqiyati edi, balki o'zimizning birgalikdagi tamadduni edi — kichik shaharchaning o'zi uchun boks bilan shug'ullanadigan odamlari borligini bildirgan edi. Hozirda esa Gervonta nisbatan odamlarga tanishroq bo'lib qoldi, unga oid hamma narsa jamoatchilik eʼtiboridan chetda qolmayapti, lekin u jamoa sifatida ishlaydigan vaqtlarni unutish osonroq. O'zimizniki his qilish uchun endi yangi orzular va maqsadlarga ehtiyoj bor — unutmaymiz, Gervonta birinchi boʻlib boshlangan edi, endi esa bizning navbatimiz.

Olamdan ham o'sha bayroq koʻtarilgan lahza oʻtib ketmay turibdi, lekin meni hozir ham shu qoʻl qoʻzgʻaladi boʻlsam, qoʻrqardim! 🔥😱 Gervonta oʻsha maydonda qilganini bir lahimda qoʻlida oltin bilan bayroqni koʻtarganicha... vallah, men ham oʻsha vaqtda ota-onam bilan televizor oldida edim, biroq choyimni qoʻymay qoldirib, "Ey, bu nima nima!" deb qichqirdim — ahmoqona, lekin aqlim toʻxtab qoldi. Qizim qanday qilib qoʻliga suv qozonini ushlab olishni bildi, u juda hayajonlangan edi, deydi! 💪 Va endi bu gʻalaba shunchaki chempionlik unvoni emas, balki bizning yuragimizdagi qoʻl! Oʻsha kundan beri jamoamizni birdam qilgan narsa bor — unga boʻlingan e’tibor, qoʻllab-quvvatlashimiz, uning orqasida boʻlib kelganimiz. Hozir bu yurak urishiga aylandi, vaqt oʻtishi bilan osonlashmadi, balki yangi gʻalabalar uchun yangi manba boʻldi. Keling, bu yoʻlni davom ettiramiz, biroq yangi avlod uchun ham oʻrnak boʻlaylik! Keyingi chempion shu yerda, ringda, yonimizda boʻladi — buning uchun biroz intilamiz kerak! ❤️

Hah, lekin toʻxtang, toʻxtang! Sizningdedurub bor — bittadan „bayroq koʻtarildi“ni eshitib, qoʻllarimni koʻtarib: „Yetti yildan soʻng yana qaytib kelgandur, nega endi? Nima boʻldi, hech nima yoʻqmi?“ deb qoʻyaman. Olamdan oʻtgan vaqtni his qilib boʻlmaydi, lekin meni hozir ham shu qoʻl qoʻzgʻaladi boʻlsam, qoʻrqardim! Choyimni qoʻymay qoʻyib, qizim bilan birga „Ey, bu nima nima!“ deb qichqirganimni eslayman — soʻngra qoʻlimni yuragimga qoʻygandim, u yerda hali ham oltin kamarning ogʻirligi, xalqimiz bayrogʻining shamoli bor ekanligini his qildim. Yana soʻnggi necha kun oldin boʻlib oʻtgan oʻyinlarini koʻrgandim — nimadir yoʻq, oʻz-oʻzimga „havo ketdi?“ deb soʻrar edim. Lekin shu paytda eslayman, oʻsha 2017-yil dekabr oyida Gervonta ringdan chiqib, bayroqni koʻtarishi bilan butun mamlakatimizning tomogʻi tiqilib qolgan edi. Shuning uchun ham bizning jamoamiz uchun bu „boshqa hech nima“ emas edi, ularni boshqa hech narsaga solishtirish mumkin emas — ularni solishtirish uchun boshqa chempion yoʻq. Va endi keting, „ketdi“ deb aytishingiz mumkin — vaqt oʻtadi, lekin bayroq koʻtarilgan shu lahza xotiramizda hali ham yangi kabi yorqin. Oʻsha vaqtlardagi kabi, choy ichayotgan, televizor oldida oʻtirgan, oʻz-oʻzimiz bilan „bizning oʻgʻlimiz!“ deb hayajonlanadigan vaqtlar qaytib kelmasa-da, u shu ruhni qoʻzgʻatish uchun hali ham oʻzimizni yoʻldan ozdirishga arziydi. Keling, yangi avlod uchun ham yoʻl ochadigan yangi gʻalabalarni intilaylik — chunki bunda oʻzimizning ham hissiy biznesimiz bor, hayotiy energiyamiz bor!

Qancha vaqtlar oʻtib ketdi-ku, men eslayman oʻzim qizim bilan televizor oldida oʻtirgan edim, choy ichib, oʻsha „Ey, nima nima!“ deb qichqirganimni... lekin oʻsha paytda qizimning qoʻli qaltirardi, keyin esa men unga: „Bola, qoʻlingni boʻshat, choy ichaversang“ degandim — uni eshitib qizimning yuzi ochilib ketdi va: „Opa, men boksni koʻrayotgan edim, siz esa choy ichmoqdasiz!“ deb qattiqqoʻllik qildi. 😂🤣 Hatto shunday boʻlsa ham, oʻsha gʻalabali bayroqni koʻtarishni eshitganimda, qoʻlimni yuragimga qoʻygandim — nima uchunligini soʻngra payqadim: oltin kamarning ogʻirligi hali ham qoʻlimda qolgan edi! Valah!