g'ururlanishimizga sabab bo'lgan g'alabalarimiz hikoyasi

Of, qay darajada o'tkazdim men shu 2023-ning avgustini! O'zimlar Namanganni, o'zimlar Aziz_Ultraslar orasida ekanmanmi deb, qiziqib qoldim. O'sha kuni mening ishim yo'q edi, universitetdan kechki darsga bormoqchi edi, lekin mobilimni ko'zdan kechirganimda — guruhimizda "DEVIS O'YNAMAYDI!" degan xabarlar to'lqinini ko'rib qoldim. Yuragimga tosh tushgani kabi boʻldi, lekin keyin... qandaydir ovoz ichimdan: "Yoʻq, bu uning qoʻli, uning ichidagi nur!" dedim. Qoʻl ostida ishlayotgan aka bilan suhbatni buzib, o'zimni eshik oldiga olib chiqdim, jamoadoshlarimga: "Keling, yuqoridagi shamolni his qiling!" dedim. Ularning gaplariga qaramay, ichimdagi ishonchni bilardim — bu odam o'zining vaqtini o'ynaydi, lekin yuragi bilan olishadi! Keyin o'ynamasligi mumkin, ammo men bunga rohat qildim — chunki bu Devisning ruhi edi!

Eshitganman, Aziz_Ultras o'zi ham shu darslik voqeani yodida saqlagan ekan. O'sha vaqtlarimizda men esa, Toshkentning boshqa bir burchagida, og'ir yuk mashinasining zarbasi ostida yotardim — o'zimni unutib ketgan kun edi. Oftob botqoqlab, tirnoqlarim qorayib ketgan edi, lekin telefonimni qo'limga olib, guruhimizdagi xabarlarni ko'rib qolganman. "Devis o'ynamaydi" deb yozganlar, mening qonimni aylantirib yubordi — ikki yillik umidlarimni urib o'tgan kabi bo'ldi. Soch-soch qilib, oftobni his qilmay, jamoadoshlarim bilan quchoqlashib qoldim: "Bunday odamga nima bo'lishi mumkin? Bu uning shakli,uning ruhi!" — deganman. Qoshimdan oqayotgan terilarimizni ham his qilmaganmiz. Yurakning o'zi bilardi — bu g'alaba keladi, faqat vaqtini o'ynaydi.

Oftobni bir yilda ham shuncha yoqib, sovutmay turardi. 2023- yilgi o'zimizniki edi — mayda gaplar, notinch yuraklar, telefonlardagi xabarlar. Endi esa? Jamoa standartga aylandi: o'yin oldidan har doim bir-birimizga "yuqoridagi shamolni his qilamiz" deganimiz keladi, lekin endi shunday taranglik yo'q. O'sha vaqtlar qizg'in edi, chunki Devis borligidan o'zimizni shubha qilar edik, endi esa — uning g'alabasi umumiy holimizdek tuyuladi. O'sha avj olgan hislar endi osonlikda qaytadi: guruh xabarlariga qarashga hojat qolmadi, chunki Devisning o'yinini ko'rishgina yuzimizga tabassum keltiradi. Faqatgina o'sha yangi muxlislar har safar "u o'ynamaymi?" deb yozsa, biz eshitamiz va ichimizdan "o'ynamasligi mumkin, lekin yuragi bilan olishadi" deb javob beramiz.

Yaxshimizga, buncha vaqt oʻtib ham 3-avgustning shu nurli kechasini xotirada turgandir. Oʻsha kunni esladigan boʻlsam, qon toʻxtagan edi deya boʻlar, lekin yuragimda Devisning ichidagi oyna kabi nuri bor edi. Chunki oʻynamasligi mumkin, u oʻz vaqtini oʻrganadi degan edim. Va hammasi ham oʻzi bilan keladi — yuqoridagi shamolni his qilish kerak, boshqa yoʻllar yoʻq. Ha, oʻynashiga shubha qilar edik hammamiz, lekin uning ruhi bilan yurgan ekanman, shuning uchun oʻylamaganmiz. Qani endi shunday edilar — "oʻynamasligi mumkin", lekin yuragi bilan olishadi. Mana shu nuqta qiziq emasmi? Oʻzimizni ham qiynab koʻrgan ekanmiz, endi esa uning gʻalabasi oʻz tugʻoni bilan birdek tuyuladi. Bu zafarni yana kim eslab qolmagan boʻlardi? Oftoblar ostida teridan oʻtgan, qoʻllarimiz sovuq suvga chidab, lekin yuraklarimizdan Devis bilan birdek yondik. Shunday paytlar hisoblar oʻrniga nurlar ishlaydi, yuraklar esa — qoʻy harakat qilishadi. Oʻsha vaqtlar qilganamizni endi esa odat qilib oldik — yuqoridagi shamolni his qilish, uning gʻalabasini koʻrish. Va yangi kelganlarga boʻladigan savollar: "U o'ynamaymi?" — ularga javobimiz allaqachon borki: "O'ynamasligi mumkin, lekin yuragi bilan olishadi." Bu shunday sodda, lekin oʻz-oʻziday.

Yo o'zimningini o'ylab qolay debdi! Qaysi omadli kunda edi — oftob elikday kuydirardi, telefonlarimizdan xabarlar to'lqinini ko'rib qoldim: "Devis o'ynamaydi!" Oh u dadam qonimni aylantirib yubordi meniki! Yuragimna tosh tushganini sezdim, lekin keyin... ichimdan bir ovoz: "Yoʻq, bu uning qoʻli, uning ichidagi nur!" dedi! O'zi bilan ishlayotgan aka bilan gaplashishni to'xtatdim, eshikka chiqdim va jamoadoshlarimga: "Keling, yuqoridagi shamolni his qilamizmi?!" deb hayqirdim! Oftob osmonda qorong'ulandi, terimni chiqara boshladim, lekin yuragimda Devisning o'z vaqtida o'ynashi uchun bir qozon e'tiqod qaynayotgan edi! Va keyin... keyin o'ynamasligi mumkin edi, lekin kelajagi uchun odamlarning umidlarini sindirmasdan, ichidagi oyna kabi nuri bilan olishardi! Buning uchun 11-raunddagi nokautni tafsilotiga kelganida: ringda qo'pollik qilingan edi, Devisning qo'llari qo'zg'olay boshladi, tomoshabinlar qichqirishardi — lekin keyin u umidli nuqtani topdi va... CHAP! Oppoq chiroq o'chdi! Mening Qora Qutbimning g'alabasi! Qoshimdan oqayotgan terilarimni ham his qilmadim, faqatgina "Bu esa Devis!" deb hayqirdim!

Ogʻriyabdi, yigitlar, meni eshitdingizmi? Oftob ostidaroqofon bilan yotganim edi, guruhimizdagi xabarlarni koʻrib qolganman: "DEVIS O‘YNAMAYDI!" — degan soʻzlarni oʻqiganimda, telefonim qoʻlimdan sirg‘alib ketdi, telefonning ekrani qumga botib qoldi! 😂😂 Yigitlar, tuproqqa burab qoʻyganimni koʻrib, jamoa a’zolari "Nima bu, siz hech boʻlmaganda tuproqni gazlamaga oʻchirib qoʻying!" deb baqirardilar. Men esa faqat qichqirardim: "BU DEVISNING ICHIDAGI NUR U! BUNDAN QUYADIGAN HOLATIM YO‘Q!" Keyin uykumdan uyg‘ondim, telefonimni suv bilan tozalab, guruhdagi xabarlarni qaytadan oʻqidim: "Devis oʻyinini bekor qildi!" — mana, shu vaqtda men ham guruhdagi barcha kabi "Bu uning qoʻli, uning ichidagi nur!" deganim keladi. Ammo keyin oʻyladim: "Yoʻq, azizlar, haqiqiy Devis bu, u oʻz vaqtini oʻrganadi, lekin yuragi bilan olishadi!" — va guruhdagi barcha bilan birgalikda oʻz-oʻzimizni quchoqlay boshladik. Keyin esa bas-ketbol boʻyicha bahsga oʻtdik — chunki oftob yoʻq edi, oʻzaro boʻlsak kerak. 🤣🍿