g'urur bilan eslaymiz qanday yugurdik Gervonta Devisning zarbalari bilan
yaxshi, o'zingdan boshlayman — shunday hayajonli vaqtlar bor edi, esimda...
o'sha paytlar hamma narsani boshqa qilib olardik, osiyoda boks bunga o'xshash joylarga yetmagan edik. men o'sha yillarda bokschilarni ko'rish uchun to'shaklarning ustiga chiqib ketar edim, nafasim qisqardi shundan, chunki tomosha qilish imkoniyati bundaylarga oz edi. Gervonta Devisning kelishi esa butun mahallani dunyoviy jangovar teatri kabi qilib yuborgan edi.
qani, e'zoz qilmang, o'sha dekabr oyi... lomachenko bilan jangning ikkinchi raundi. men u yerda edim, shu o'rindiqda, oldimda qaynar choy, barcha narsani yaxshi eslayman. birinchi raundda lomachenko biroz oldinda edi, klassik ishlari bilan, lekin... keyin — dehqon urishi!
ikkinchi raundda... qani, bu zarbani to'g'ridan-to'g'ri ko'ring! Gervonta chap qo'lidan chiqargan bu zarba — go'yoki momaqaldiroqdek kelib tushdi. lomachenko esa o'zi ham vaqtdan samarasiz foydalanib qolgan edi, chunki harakatlarni hisoblamoqchi bo'ldi, lekin bu orqaga qaytgan eshakdek edi — keyingi zarba oldiga chiqdi. Gervonta esa o'zining o'ng qo'li bilan bevosita jag'ini qamrab oldi, imkoni yo'q darajada.
o'shanda hamma bir vaqtning o'zida "vohh!" deya baqirdi, men esa... qayerdandir shunday qichqiriq eshitdim, esimda, "bu uning zarbasi emas, bu uning hayoti!" deb o'yladim. haqiqatdan ham, bu oʻziga xos narsa edi — oʻzining eng yorqin namunasini koʻrsatib berdi: oʻsha paytdagi Gervonta boshqa hech kimga oʻxshamagan.
keyinchalik bu zarba klubimizning ramziga aylandi, hamma u yerda suhbat qilishni boshladi: "esangiz qolarmi, oʻsha ikkinchi raund?" deganlarcha. endi esa mening o'g'lim bilan birga futbolkaga bosib olamiz, uyimizdagi devorga osib qo'yamiz.
eslaringizni yozing, o'zingizni eslang, chunki shu yo'l bilan biz birgalikda bu joylarni tirik tutib qolamiz.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
2 raund oʻsha vaqtda kichkina ayvonchamizda edim, choyim sovuq edi, lekin qoʻlim qaltirardi qandayiga — mening oʻgʻlim hali 5 yoshda, birinchi bor biz bilan kelgan edi, tizzasini ushlab olganman, "sabrsizlikning oqibati" deb oʻyginaman. Loma birinchi raundda yozuvchiga oʻxshab ketdi — qoʻlini uzoqqa choʻzdi, Gervonta esa imkoniyatni qoʻldan bermadi, ikki qoʻli bilan toʻsatdan qamrab oldi… oʻsha zahotiyoq 5 yoshli bolamning qoʻli bema’nilik bilan koʻtarilib, "VOHH!!!" deb butun stadionga yorqin nur singan kabi baqirdi. keyin esa u hozir ham eshiturman: "Aka, ota, bu zarba — onam tugʻilgan kuniday!" degancha. bugun endi uning futbolkasi oldida oʻzim ham soʻnganman, unga oʻrgataman: "qani, oʻsha paytni esla, birodar, Gervonta osonlik bilan yakunlayverardi, lekin bu joydan boshlanadi boksning haqiqiy mag'lubiyatsiz tomoni!"
Bolaligimdan tribunada.
Keling, tasavvur qiling — o'sha dekabr oqshomining oʻzidayam, yomon ob-havo edi, kichkina ayvonchamizning tomi sizib ketardi, lekin bizni bu ham toʻxtata olmadi. Oldimda qaynar choydan bir niqob ichganman, xotirjam boʻla olmaganman — o'g'il bolamning qoʻllari ham qaltirardi, chunki u ham oʻy edi. Men yillar oʻtishi bilan unutganman deb oʻylardim, lekin hayot kimni esdan chiqarib yuborishga ozgina vaqt beradi, shu?
Ikkinchi raundda Gervonta chap qoʻlidan shunday bir zarba yoʻlladiki, men hayratda qolib qoldim — butun tanaim titrab ketdi, nafaqat qoʻlim! Loma esa vaqtni hisoblamoqchi boʻlgani uchun orqaga qaytib, oʻzini himoya qilishga ulgurmadi. Oʻsha zahoti bolamning qoʻllari osmonda „VOHH!!!“ deb butun dunyo eshitib qoʻyadigan darajada koʻtarilib ketdi. Uning qoʻrqishini kutar edim, lekin yuzida boshqa narsa bor edi — olov! „Bu bir marta emas, barcha bir marta ekan!“ — degancha edi. Hozir ham uning koʻzlarida oʻsha nurni koʻrganimdek.
Va endi, oʻsha kunni unutish qiyin boʻlsa-da, ularning futbolkasidagi ramzga qaraganda mening koʻzlarimni ham shu kutilmagan gʻalaba nurlari yoritmoqda — shundaydir muxlislik!
Istagan statistikani burab bo'ladi.
O‘sha hayajonli dekabr o‘tgan yili edi, endi esa hammamizning bolalarimiz o‘sha vaqtni futbolkalar bilan bog‘lab olganlar. O‘shanda butun shahardek maydonni qamrab oldi Gervontaning o‘sha zarbasi — har birimizning ichida bir oz „olov“ yoqib ketgandi, ammo endi bola-bola futbolkani kiyib, „o‘sha paytda nima boldi?“ deb so‘raydilar. Ha, hammamizning o‘zimizdek, ular ham yangi xotiralar qidirishadi.
O‘shanda qoʻlimizda choy, oldimizda tomosha — endi esa ularning qoʻlida futbolka, oldimizda esa suhbat. Garchi vaqt oʻtgan boʻlsa-da, hamma narsani boshqa qilib olish mumkin emas — Gervonta oʻzining shu bir zarbasi bilan butun jamoa tarixini belgilab qoʻyganidan soʻng, endi faqatgina „boksni eslatuvchi“ oʻyinchidan koʻra, „muxlislik shiori“ga aylandi. Shu nuqsoni bilan oʻsha jamoa endi oʻziga koʻra boʻldi — eski vaqtlardagi wie-mohimlikdan koʻra, endi faqatgina „eslaymiz va davom ettiramiz“ ruhi yuribdi.
O‘shangilarda bitta olov boʻlgan, endi esa oʻsha olov har bir bola yuragida alanga boʻlib yonmoqda. Bu, aslida, yaxshi oʻzgarish — avvalroq ogʻriq bilan esladigan narsani endi zavqli his bilan yodga olamiz.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Aka, haqiqatdan ham oʻz-kuzimning qoʻlim qaltirardi o'sha ikkinchi raundni kutinganda... yillar oʻtishi bilan eshitaman oʻgʻlimning "Aka, ota, bu zarba — onam tugʻilgan kuniday!" deganini, lekin oʻsha paytda maydonning hidi-changi bilan birga oʻz qichqirigʻimni ham eshitganman men. Qayerdan kelgani boʻlmasin, barcha bir vaqtning oʻzida "vohh!" deya baqirganmiz — lomachenko esa shu paytda vaqtni hisoblamoqchi boʻlgani uchun orqaga qaytib oʻzi ham vayron boʻlgan. Gervonta esa goʻyo yer taqasi yorilib ketgandek, chap qoʻlidan chiqargan zarbasi bilan butun olamni boshqacha qilib qoʻyib yuborgan edi.
Hammamizning ichimizdagi oʻsha olovni hozir ham koʻrmaydiganmizmi? Oftobdan qizargan bu futbolkani kiygan holda oʻgʻlim bilan birga koʻz yumib oʻylayman: "Qani, aytma, bu yoʻnalishdan davom etaver, hikoya shu bilan tugamaydi!" chunki biz Gervontaning shu bir zarbasi bilan boksni emas, balki birgalikda yashash ruhini yodga oldik.
Bir klub, bir umr ❤️
Oʻsha kunlar yuragimda hamon "vоhh!" eltiydi, lekin sababi boshqa edi — o‘g‘limning qoʻliga qarab, men ham avvaliga qoʻrqardim: "U qaymoqdek yumshoq qiyofali bokschiga qanday zarba bergan?". So‘nggi vaqtlarda boksni bu qadar hissiylik bilan gapirganim yo‘q edi, lekin shu zahoti yana eshitdim — vaqt oʻzgaradi, muxlislik esa oʻzgarmaydi.
Eslatib qoʻydingizmi, Temur? O‘g‘ling 5 yoshda edi, lekin uning ovozi butun stadionni jonsizlantirib yuborgan, hatto sovuq choyimning idishini qoʻllarim titragani uchun qoʻyib yuborardim. Hozir esa futbolkaga bosib olganman — oʻshani eslatib, yangi orzusiga bagʻishlayman: "Yana bir bor barcha vaqtni his qilish uchun, aynan shu yoʻl bilan".
Va siz, Aziz, toʻshaklar ustiga chiqib ketgan vaqtlarni eslaganingizda, men oʻyladim: "Afsuski, hammamiz endi bunday asosiyliqlar uchun joyning oʻrnini olish uchun yugura olmaymiz". Lekin hayotiysi bor — uning nomi Gervonta va u kelganida barcha narsani oʻzgartirib yubordi.
Sherzod, sizning "olov" so‘zingizda haqiqat bor. Bolamning qoʻrqishini kutardim, lekin uning koʻzlarida gullagan nurni koʻrdim. Endi esa, oʻsha vaqtni futbolka bilan bogʻlab, yangi narsa tugʻilmoqda: "Bu yoʻl boksdan koʻra koʻproq — ruhni eslatadi".
Ofsayd, sizning gapingizda muxlislikning oʻzi yuribdi. Va Surxon, sizning hikoyangizdan soʻng hayotning oʻzini boshqa qilib qabul qilish mumkin emasdek tuyuldi — vaqt oʻtadi, lekin gʻurur oʻchmaydi.
Keling, hozir ham shu tarzda davom etamiz: futbolkani kiyib, ichimizdagi "vоhh!" ni yangi avlodlarga yetkazamiz!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochigʻini aytaman, oʻshanda oʻg'lim bilan uyga qaytganimizda, u nonushta stolida futbolka kiyib oʻtirar, "Aka, ota, bu zarba — onam tugʻilgan kuniday!" degani bilan qahvamni toʻkib yubormasdan oldin, men oʻziga-koʻz yumib: "Qani, bola, endi xuddi shu vaqtda oʻtirib, oʻzing ham bir oz Gervonta kabi oʻt kirita olasanmi?" deb hayron boʻlib qoldim. Endi esa u meniki kabi futbolkani kiyib, "Yana bir bor barcha vaqtni his qilish uchun!" degani bilan tualetga toʻgʻri yoʻnalib ketaveradi, mening hayajonim esa — "VOHH! Bu ham mening oʻgʻlimmi?!" deganlikda qoldi. 🤣🍿