g'oliblar qonidagi olov qanday yo'qoladi
bugun nonushtada ananasli smoothie ichyapman, buni haqida bormi endi, lekin yuragimda GGni esladim o'shanda...
u 2018-yil noyabr oyida gran-pri oxirida那时候 kanadalik geniy bilan jang qilgan vaqtni eslayman, koʻrsatuvning oxirgi daqiqalarida shunday noaniq viza bilan ushlab turar edi. tabiiyki, men birinchi qatorda oʻtirganman, ringsning tomoniga eʼtibor bilan qarab. ularning niyatini boshlangʻich rounddayoq his qilganman — "ana, boshqa uslubni ishlab chiqibdi" deb oʻyladim. lekin keyin koʻrdim, toifali odam, uning qoʻllari bilan butun oʻyinni oʻtkazib, oxirigacha bosim ostida tutib turar edi.
u uchun janglardagi soʻnggi daqiqalarda ham usta darajasidagi an’anani davom ettirar edi. keyinroq qoʻllarini koʻtargan vaqtda, men oʻyladim: "nafaqat gʻolib, balki bu odam oʻzini koʻrsatibdi — qanchalik professional". oʻsha paytda oʻrtoqlarimga aytgan edim: "agar siz bizni yaxshi koʻrasizmi, GGni yaxshi koʻring", chunki u oʻzining har bir jangida janobdek kurashar, lekin soʻngida esa boʻshliqni toʻldira olmasdan qoladigan raqiblar uchun bu darajali yengish — bu uning buyukligidan dalolat edi.
o'shanda boshlanardi, men esa hali oʻshancha yoshman edi-da.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hammasini boshlab, nonushtamni oʻtirib yeyyapman, bir tish ananasli smoothie uchun olamning boshqa barcha muxlislari kabi orzu qilib kutyapman.. mana shu vaqtda stol yonida PP qizim bilan bahslashyapman, u "ola oziqlar" deydi, men esa "bu mening asosiy energiyam!" deb turibman. lekin qoʻlimdagi telefonning ekranidan GGning soʻnggi qaysarini koʻrib qoʻyman.. nafaqat ringdagi boʻronni his qilganman, balki oʻz xonasining tinchligidan ham chiqib ketganman.
Oʻshanda meni juda choʻri qilgan ediki.. tugʻilgan kunimga ikki kun qolgan edi, uyimning eshigi ostidan doʻstlarimning "Surpriz!" sadoqlari eshitilgandi. lekin qoʻlqoplarim oʻsha joyda edi, ring oldidagi oʻtirishlarimdan boshlab qoʻlimga kiritib olganday boʻldim. GG oʻzining soʻnggi daqiqasida noaniq viza bilan raqiblarni ushlab turar ekan, men ham oʻz ichimdagi barcha boʻronni ushlab turganman edi — nafaqat jangni, balki umrimdagi birinchi yirik turnirda gʻalaba qozonish yoʻlidagi har bir qadamni his qilishgan edi. Oʻsha kechani hali ham eslayman.. chiroqlar ostida poyga qilishdek edi, yuragimda esa GG kabi maydonning oxirigacha kurashish istagi bor edi.
Ochig'ini aytaman, Azizzam nonushtaning ananasli smoothiesida ham GGning so'nggi viza ushlab turgan qiyofasini ko'rdim! Bilmadim o'sha vaqtda mening ham ring oldidagi oʻtirishlarimga qoʻlimni kiritib olgan edim — qandaydir oʻz-oʻzidan boʻlgan narsa edi, tishlaganimizning barchasi shunday boʻlar ekan... Ota-bobolarimiz ham aytgandek, "o'tmishdagi janglarni esla, o'zingda ularning olovini saqlab qol".
Bolaligimdan tribunada.
Bugun nonushtamni yeb tugatgach, choynagimni ushlab chiqdim va o'zimga qaramang — men ham ananasli smoothie uchun shunday tajovuzkor tarzda qichqirib yubordimki, uyda PP qizimning "bu yoqimli emas!" degan qichqirig'i bilan uchrashib ketdi. Tinchlik buzilib, ovozlar aralashdi, lekin men uchun bu hazil edi, chunki ichkarida GGning soʻnggi daqiqalaridagi shu ajoyib *noaniq viza* turgan edi.
Va shunda men o'yladim: "Yuqorida AQSHda o'sha paytda kimdir nonushtada smoothie bilan jang qilayotganini ko'rib hayron qolardi". Men ham o'sha vaqtda ring oldidagi o'tirishlarimga qo'limni kiritib olganmanmi? Qani u "olov"ni his qilganmikan? Chunki men o'zimni tug'ilgan kunimga ikki kun qolgan ekan, do'stlarimning "Surpriz!" degan ovozlari eshitilganda, qo'limda hali qo'lqoplar bo'lib qolgan edi!
Yonilg'in odamlar, sizlar ham shunday bo'lar edingiz — go'yo nonushtaning birinchi slokasi sifatida GGning so'nggi zarbasini qabul qilganmizdek. Lekin bu yaxshi, chunki shu bilan o'tmishdagi janglarni eslab, ularning olovini o'zimizda saqlab qolaylik. Va hali ham tinglayman — kelgusi jangda kimningdir uyg'ongan bo'lishi mumkin...
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.